Masuk“ได้สิ ที่ห้องฉันมีแผ่นสำรองอีกหลายแผ่นเลย&r
“คู่หมั้นของเจ้านายมาถึงได้ห้านาทีแล้วค่ะ ฉันพาพวกเขาไปที่ห้องรับรองแล้ว” พนักงานต้อนรับรีบเข้ามารายงานเมื่อเห็นเซี่ยเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมผานฟงเหมือนกับทุกวัน“อืม...ขอบคุณมาก คุณไปบอกคนในห้องแล็ปเอาไว้ด้วยว่าอีกสักพักผมจะพาแขกเข้าไปชมงานวิจัยที่พวกเขากำลังทำกันอยู่” เซี่ยเยี่ยนบอกอย่างเย็นชา“ทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปบอกพวกเขาให้” พนักงานต้อนรับรีบรับคำอย่างเร็วเซี่ยเยี่ยนที่พูดจบแล้วพาผานฟงเดินไปที่ห้องรับรองด้านในทันที เขาไม่อยากเสียเวลาที่พวกเพ่ยหยูจะเรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายเสมือนขนาดเล็กที่ทีมวิจัยกำลังสร้างอยู่ ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงสามสิบเปอร์เซนต์ของการสร้าง เครือข่ายเสมือนนี้ก็สามารถนำไปทดลองใช้งานร่วมกับโปรโตคอลที่เซียวอวี้ตงกำลังคิดค้นขึ้นได้แล้ว
“โอ้โหเพ่ยหยู นี่มันดีกว่าโปรแกรมที่ฉันใช้อยู่หลายเท่าเลยนะ เธอยังต้องพัฒนาอะไรอีกล่ะเนี่ยกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ ฉันคิดว่าแค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว” เซียวอวี้ตงถึงกับอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อเมื่อเห็นว่าโปรแกรมที่เพ่ยหยูสร้างขึ้นใหม่นั้นใช้งานง่ายกว่าและสามารถจำลองระบบได้เลย“ยังหรอกอวี้ตง นี่ยังเหลืออีกเกือบห้าสิบเปอร์เซนต์กว่าจะสมบูรณ์ ฉันอยากให้โปรแกรมนี้ใช้พัฒนางานเครือข่ายได้อย่างยั่งยืนเลยต้องทำให้ละเอียดกว่านี้น่ะ” เพ่ยหยูบอกจุดประสงค์ที่เธอต้องสร้างโปรแกรมขึ้นมาจากโครงสร้างของโปรแกรมเดิม“พี่ว่าน้องเพ่ยหยูลองติดต่อภาควิชาวัสดุศาสตร์เพื่อของานวิจัยวัสดุล่าสุดมาเสริมด้วยดีไหม ตอนนี้น่าจะมีการทดสอบวัสดุใหม่ ๆ ออกมาไม่น้อยแล้วล่ะ” เซี่ยเยี่ยนให้คำแนะนำ“ได้ค่ะ ฉันจะลองให้อาจารย์ที่ปรึกษาขอข้อมูลมาให้” เ
กว่าเซี่ยเยี่ยนจะตื่นนอนอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว เขารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สดชื่นขึ้นแล้วออกไปบอกผานฟงให้โทรเรียกรถของโรงแรมทันที เซี่ยเยี่ยนกลัวว่าจะทำให้พวกเพ่ยหยูต้องกินข้าวเย็นช้าเกินไป ก่อนหน้านี้เขาเพลียมาก พอได้นอนพักใหญ่เลยทำให้ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นมากเลยทีเดียวเซี่ยเยี่ยนกับผานฟงลงจากห้องมาในเวลาไม่นาน รถของโรงแรมก็จอดรอแขกพิเศษอยู่แล้ว ทั้งสองจึงขึ้นรถและบอกสถานที่อย่างรวดเร็ว“นายน้อยจะให้รถของโรงแรมรอหรือเปล่าครับ” ผานฟงหันไปถามเซี่ยเยี่ยนที่นั่งอยู่ด้านหลัง“ไม่ต้องหรอก ตอนกลับค่อยให้ซี่หลิวไปส่งก็ได้” เซี่ยเยี่ยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาคิดว่าวันนี้น่าจะกลับค่ำเลยไม่อยากให้รถของโรงแรมต้องมาเสียเวลารอ“ทราบแล้วครับ&
“พวกเราไปไชน่าทาวน์กันเลยดีไหมคะ” เพ่ยหยูยิ้มชวนเพราะกลัวเซี่ยเยี่ยนจะหิว“พี่ว่าพาพี่ไปจองที่พักของโรงแรมในบอสตันก่อนดีกว่าครับ พี่มีเวลาอยู่ที่นี่แค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้นเองครับ” เซี่ยเยี่ยนบอกไปตามตรง เขาต้องมาติดตั้งโปรแกรมที่สร้างเสร็จแล้วให้บริษัทตามที่ตกลงกับโทนี่และอลันเอาไว้ก่อนหน้านี้“อ้าว พี่ไม่ไปพักที่บ้านด้วยกันเหรอคะ” เพ่ยหยูแอบทำหน้าเสียดายที่จะไม่ได้เห็นเขาเดินไปมาภายในบ้านของเขาเอง“พี่ไม่อยากเสียเวลาเดินทางไปมาเข้าบริษัทน่ะครับ เลยเลือกจะพักโรงแรมใกล้ ๆ” เซี่ยเยี่ยนบอกเหตุผลให้เพ่ยหยูทราบ เขาเองก็อยากอยู่กับเธอนานกว่านี้ เพียงแต่งานของเขารัดตัวมากจนไม่สามารถทำอะไรตามใจได้“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ให้ม่อชิวขับรถให้พว
เพ่ยหยูคิดไม่ถึงว่าป่านนี้แล้วเซี่ยเยี่ยนยังไม่เข้านอนอีก เธอจึงตอบกลับเขาไปว่าเธอจะรอเขาและบอกเซียวอวี้ตงให้ในวันพรุ่งนี้ เพ่ยหยูยังกำชับให้เซี่ยเยี่ยนพักผ่อนบ้าง เพราะนี่เป็นเวลาเลยเที่ยงคืนของที่บ้านเกิดเธอแล้วแท้ ๆ แต่เขากลับยังไม่นอนอีกเซี่ยเยี่ยนได้รับอีเมล์ที่แสดงถึงความเป็นห่วงของเพ่ยหยูก็อดยิ้มบางอยู่คนเดียวที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองไม่ได้ เขารีบตอบกลับเธอไปว่าจะรีบนอนทันทีตามที่เธอสั่งพอเพ่ยหยูเห็นข้อความในอีเมล์เข้าก็อดขำไม่ได้ที่เซี่ยเยี่ยนบอกว่าจะทำตามคำสั่งของเธอที่ให้เขาพักผ่อน เพ่ยหยูกลัวว่าคุยต่อจะทำให้เซี่ยเยี่ยนไม่ได้นอน เธอจึงไม่ตอบกลับด้านเซี่ยเยี่ยนที่รอนานแล้วก็ไม่เห็นเพ่ยหยูตอบกลับมาเสียที เขาจึงปิดคอมพิวเตอร์และรีบเข้านอนทันที เป็นเพราะเขาต้องเดินทางในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ทำให้เซี่ยเยี่ยนต้องโหมงานหนักมากขึ้นก่
คืนนั้นกว่าทั้งสามคนจะได้นอนเวลาก็ผ่านไปกว่าค่อนคืนแล้ว พรุ่งนี้พวกเขามีเรียนกันช่วงสายเลยไม่คิดมากกับการที่จะตื่นสายสักหน่อย ซึ่งม่อชิวที่คอยดูแลอยู่ก็รู้ดีว่าพรุ่งนี้ไม่ควรรีบปลุกคุณหนูกับคุณชายทั้งสอง เขาเข้านอนทีหลังเมื่อเห็นแสงไฟในห้องของทั้งสามคนดับลงไปในช่วงกลางดึกเหมือนกับทุกคืนสายวันต่อมา พวกเพ่ยหยูที่ได้นอนเต็มอิ่มก็พากันลงมาจากบนห้องแทบจะพร้อมกันเลยทีเดียว พวกเขาอดยิ้มขำให้กันไม่ได้ที่วันนี้ทั้งสามกลับตื่นสายเหมือนกันไม่มีผิด กระทั่งมาถึงห้องอาหารที่ม่อชิวกับคนอื่น ๆ เตรียมอาหารเอาไว้ให้ พวกเขาก็นั่งกินไปคุยไปเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา ซึ่งเรื่องที่คุยก็ไม่พ้นเรื่องงานวิจัยของแต่ละคน“เมื่อคืนฉันลองใช้โปรแกรมของนายดูแล้วนะเซียวอวี้ตง นับว่าใช้ได้เลยล่ะ แต่ฉันคิดจะปรับโค้ดโปรแกรมเพิ่มเติมสักหน่อยน่ะ ฉันรู้สึกว่าวัสดุพวกนั้นล้าหลังเกินไป” เพ่ยหยูบอกไปตามที่เธอได้ทดลองใช้โปรแกรมที่ได้มาเ
“ทราบแล้วค่ะคุณป้า ขอบคุณนะคะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบ เธอไม่ได้รู้สึกกลัว ผอ.จู เหมือนกับคนอื่น เพราะเพ่ยหยูเคยเข้าสังคมกับครอบครัวบ่อย ๆ จึงคุ้นเคยกับผู้ใหญ่อย่าง ผอ
“เพ่ยหยู ต่อไปหนูต้องไปอยู่กับพวกเขานะจ๊ะ” เค่ออวี๋ที่วันนี้ออกมาส่งเพ่ยหยูเอ่ยบอกด้วยสีหน้าสงสาร เธอเสียดายที่ไม่พบครอบครัวของเด็กคนนี้มาก ทั้งที่จริงแล้วเค่ออวี๋คิดว่าครอบครัวของเพ่ยหยูน่าจะรวยมากแท้ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้รับเงินช
“อยู่ที่นี่อาหยูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ ลุงจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ” ตำรวจที่พามาอดสงสารเพ่ยหยูขึ้นมาไม่ได้ เพราะสภาพความเป็นอยู่ที่นี่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ยังดีที่เขากับเพื่อนเก็บสิ่งของมีค่าของเพ่ยหยูซ่อนไว้ในกระเป๋าให้เธอแล้ว
เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู ปี 1975 สภาพผู้คนในเมืองที่เงียบเหงาแห่งนี้ไม่ต่างจากทุกวันที่ผ่านมา เมืองริมคลองที่มีสภาพทรุดโทรมยังคงอยู่ ผู้คนในเมืองต่างไม่สนใจชีวิตของคนอื่น พวกเขาต้องการเพียงเอาตัวรอดไปวัน ๆ ในยุคข้าวยากหมากแพงและการถูกควบคุมจากทางการอย่างเข้มงวดก็ไม่อาจทำให้พวกเขามีชีวิตอย่างอิสระได้







