เมียตามพินัยกรรม 18+

ตอนที่1

2 อาทิตย์ก่อน

สวัสดีประเทศไทย

ฉันกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้งในรอบหลายปี ถ้าจะบอกว่าตอนนี้ ฉันยืนงงอยู่ในสุวรรณภูมิก็ไม่ผิดนัก เพราะเท่าที่มองไปจนทั่วทั้งบริเวณ ก็ไม่พบคนที่จะมารับฉันแม้แต่คนเดียว 

แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ ฉันมันก็แค่คนอื่นสำหรับบ้านหลังนั้นไปแล้ว หลังจากที่แม่กับคุณลุงสามีใหม่ของแม่ท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกันทั้งคู่เมื่อสองปีก่อน ฉันก็เหมือนถูกตัดหางปล่อยวัด อยู่ที่อเมริกาอย่างโดดเดี่ยว มีเพียงเงินจำนวนมากมายที่ส่งไปให้ใช้อย่างเหลือเฟือจากลูกชายของคุณลุง แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะต่อให้เงินมากมายสักแค่ไหน ถ้ามันไม่ได้มาจากความรู้สึกยินดีและเต็มใจ มันก็แค่เศษเงินของคนรวยเท่านั้นเอง

เมื่อห้าปีก่อนแม่ของฉันแต่งงานใหม่กับคุณลุงที่เป็นมหาเศรษฐี คุณลุงมีลูกชายหนึ่งคนเขาอายุมากกว่าฉันสองปี เราไม่สนิทกัน และฉันก็คิดว่าเขาอยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นแบบนี้ต่อไป ซึ่งฉันก็ยินดีให้มันเป็นแบบนี้ 

ต่างคนต่างอยู่แบบนี้แหละดีแล้ว 

และการที่แม่ยอมให้ฉันไปเรียนที่อเมริกาก็เพราะท่านรู้ว่าฉันอึดอัดที่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่โต แต่มันคือบ้านของคนอื่นสำหรับฉันอยู่ดี ถึงแม้คุณลุงจะรักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกของท่านคนหนึ่ง แต่สำหรับลูกชายของคุณลุงแล้วมันไม่ใช่ เขาไม่เคยมองฉันเป็นน้องสาวตั้งแต่ฉันก้าวเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว

‘มาอยู่ได้ไม่เท่าไหร่ ก็จะผลาญเงินของพ่อฉันแล้วเหรอ?’ คำพูดร้ายกาจของเขาเอ่ยขึ้น ในวันที่ฉันตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อที่อเมริกา เพราะอึดอัดเต็มทน ที่จะต้องอยู่ร่วมบ้านกับเขา

‘คุณคิมคะ คุณครรชิตเป็นคนเอ่ยปากเองเรื่องที่จะส่งยัยณิไปเรียนต่อนะคะ’ แม่เป็นคนที่ช่วยพูด แต่นอกจากเขาจะไม่ฟังแล้ว ยังพูดจาลามปามมาถึงแม่ฉันอีกด้วย

‘ประจบเก่งพอกันทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ ถึงพ่อของฉันจะมองว่าเธอสองแม่ลูกเป็นคนดี แต่ฉันดูออกว่าพวกเธอก็แค่หวังเงินจากพ่อของฉันก็เท่านั้น’

‘มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ!’ ฉันสุดที่จะทน ที่เห็นเขาเอาแต่ดูถูกเราสองคนแม่ลูกปาว ๆ อยู่อย่างนี้ และคนอย่างฉันก็จะไม่ยอมตกเป็นฝ่ายโดนดูถูกอยู่ฝ่ายเดียวแน่

‘ทำไม? ยอมรับความจริงไม่ได้เหรอ ตกใจที่ฉันรู้แผนชั่วของพวกเธอหรือยังไง สักวันฉันจะทำให้พ่อรู้ว่าเธอสองคนก็ไม่ได้ดีอย่างที่เขาเห็นหรอก’ แววตาดุดันที่แฝงเอาไว้ด้วยความเกลียดชังมองมาที่ฉันเขม็ง

‘ก็คอยดูต่อไปแล้วกัน ว่าคุณจะทำได้อย่างที่ปากบอกหรือเปล่า จับตาดูพวกเราสองแม่ลูกเอาไว้ให้ดีก็แล้วกันค่ะ’ ฉันท้าทาย มองเข้าไปในดวงตาสีเข้มอย่างไม่ลดละเช่นกัน

            ใช่ว่าฉันอยากจะอยู่ที่บ้านหลังนี้เสียเต็มประดา ยิ่งถ้าต้องมาอยู่ร่วมกับคนที่มีความคิดและจิตใจที่คับแคบอย่างเขา ฉันก็ยิ่งอยากจะรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แต่จะมีใครหนีความจริงพ้น ในเมื่อตอนนี้ เวลานี้ ฉันต้องกลับเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นอีกครั้ง ตามพินัยกรรมของคุณลุง ที่ระบุเอาไว้ว่าฉันกับลูกชายของท่านมีสิทธิถือครองบ้านหลังนั้นร่วมกัน โดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ 

ฉันรู้ว่ามีบางคนไม่พอใจ หลังจากที่คุณลุงทนายอ่านพินัยกรรมจบ ซึ่งใช่ว่าจะมีแต่เขาเท่านั้นที่ไม่พอใจ ฉันเองก็อึดอัดใจไม่ต่างกันหรอก ใครจะอยากอยู่บ้านหลังเดียวกับเขา คนที่ไม่ได้อยากให้ฉันอยู่ร่วมชายคาด้วยแม้แต่นิดเดียว

แต่เมื่อมันคือความต้องการครั้งสุดท้ายของคุณลุง ฉันคงต้องทำใจยอมรับ อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด เราแค่ต่างคนต่างอยู่ก็เท่านั้น

“คุณณิชาใช่ไหมครับ?” เสียงเอ่ยทักจากทางด้านหลัง ทำให้ฉันตื่นจากความคิดฟุ้งซ่าน แล้วกลับสู่ความจริง