บทที่ 8

เช้าวันต่อมา...

แสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาภายในบ้านพักของเผ่านกยูง กลิ่นดอกไม้หอมจาง ๆ ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

ลู่หลินขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

ความอบอุ่นนุ่มสบายใต้ร่างทำให้เธอเผลอซุกหน้าลงกับหนังสัตว์อีกนิดอย่างไม่รู้ตัว แต่ไม่นานความทรงจำเมื่อคืนก็ไหลย้อนกลับเข้ามาทีละน้อย

ทั้งตอนที่เฟิงอวี่กัดผลไม้จากมือเธอ... สายตาที่เขามอง... รวมถึงน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหู

ใบหน้าของเธอค่อย ๆ ร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าแก้เขินทันที

“เจ้าตื่นแล้วหรือ”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากอีกด้าน ทำเอาลู่หลินสะดุ้งเบา ๆ ก่อนรีบหันไปมอง

เฟิงอวี่นั่งอยู่ตรงหน้าต่างไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่ทันสังเกต ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเหลือบมามองทางเธอด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้ทันทุกอย่าง

ลู่หลินโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มเพียงครึ่งหนึ่งแล้วหลบสายตาไปทางอื่น

“อื้อ... ตื่นแล้ว”

เฟิงอวี่มองท่าทางตื่น ๆ นั้นของนาง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินมาหานางช้า ๆ กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาที่โชยมาทำเอาลู่หลินรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

“เมื่อคืน... เจ้าหลับลึกน่าดูเลย”

เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่ทรุดตัวลงนั่งข้างนาง

ลู่หลินรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

“ก็น่าจะเพราะเหนื่อยมากน่ะ... เลยหลับยาวไปหน่อย”

เฟิงอวี่มองสบตานางนิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแฝงความหยอกล้อ

“ถ้าอย่างนั้น... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าตอนที่หลับไป เจ้ายังละเมอเรียกชื่อข้าด้วย”

คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของลู่หลินร้อนผ่าวในทันที

“ฉะ...ฉันเนี่ยนะ!”

เสียงเธอสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแดงก่ำจนแทบลามถึงใบหู

เฟิงอวี่ไม่ได้รีบตอบ เขาเพียงมองท่าทางที่ตื่นตระหนกของนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลู่หลินสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูง

“จำไม่ได้จริงหรือ”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง

เฟิงอวี่ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะเข้ากับแก้มเนียน

ลู่หลินตัวแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ยิ่งเห็นดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาอย่างหยอกเย้า ความอายก็ยิ่งทวีคูณจนเธอไม่กล้าขยับหนี

“ละ...ละเมอ ก็คือละเมอ ฉันจะไปจำได้ยังไง”

เธอตอบเสียงสั่น พยายามเบี่ยงใบหน้าหนี แต่ปลายนิ้วยาวของเขากลับแตะเบา ๆ ที่คางของเธอ แล้วบังคับให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง

“งั้นหรือ...”

เฟิงอวี่ลากเสียงยาว มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระซิบแผ่วข้างใบหูจนขนอ่อนทั่วร่างของลู่หลินลุกซู่

“แต่ข้าจำได้ชัดเจนเลยนะ... ทั้งเสียง ทั้งท่าที”

เขากระซิบช้า ๆ

“รวมถึงตอนที่เจ้าเอื้อมมือมากอดข้าด้วย”

ลู่หลินชะงักไปทั้งตัว คำพูดนั้นเหมือนจงใจทิ้งช่องว่างให้จินตนาการต่อเอง มากกว่าจะอธิบายทั้งหมด

เฟิงอวี่โน้มลงมาอีกเล็กน้อย เสียงของเขาเบาลงและต่ำพร่า

“โหยหาข้าขนาดนั้นเลยหรือ... หืม?”

“คะ... คุณแกล้งฉันแต่เช้าอีกแล้วนะ”

เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบคู่นั้น

เฟิงอวี่ยกยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นนางทำตัวไม่ถูก เขาไม่ได้รุกคืบต่อ แต่กลับเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนโยนลง มือใหญ่เอื้อมไปลูบศีรษะนางแผ่วเบาอย่างรักใคร่

“ข้าเลิกแกล้งเจ้าแล้วก็ได้”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เราออกเดินทางกันเถอะ ยังต้องไปอีกไกล”

ลู่หลินพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนรีบลุกขึ้นตาม แม้ใบหน้าจะยังร้อนผ่าวอยู่ไม่หาย แต่ก็พยายามจัดการอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ

ขณะที่เธอก้าวเดิน ลู่หลินก็รู้สึกว่ารองเท้าหนังสัตว์ที่เฟิงอวี่ทำให้ช่วยลดความเจ็บได้มากกว่าที่คิด ความนุ่มด้านในทำให้แม้แต่พื้นแข็ง ๆ ก็ยังแทบไม่รู้สึกระคายเท้าเลย

เฟิงอวี่สังเกตเห็นท่าทางนั้น ดวงตาสีอำพันจึงหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ็บเท้าอีกหรือไม่”

ลู่หลินรีบส่ายหน้า

“ไม่เจ็บแล้วล่ะ สบายมากเลย”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อทั้งสองเดินออกมาด้านนอก ก็เห็นชาวเผ่านกยูงบางส่วนเริ่มออกมาเดินกันแล้ว หลายคนหันมามองพวกเขาเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาเมื่อเฟิงอวี่ปรายตามองกลับอย่างเย็นชา

ชิงหลัวยืนอยู่ไม่ไกลนัก นางมองทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ดูเหมือนเมื่อคืนพวกเจ้าจะพักผ่อนได้ดี”

ลู่หลินยิ้มตอบ ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงใจ

“ขอบคุณที่ให้ที่พักพวกเรานะ”

ชิงหลัวหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือขึ้นเล่นปลายผมตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก”

นางปรายตามองเฟิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้างกายลู่หลิน ก่อนมุมปากจะยกขึ้นนิด ๆ

“หากจะขอบคุณ ก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรตัวผู้ข้างเจ้าต่างหาก”

ลู่หลินกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ ชิงหลัวเห็นท่าทางนั้นก็ยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย ก่อนปรายตามองเฟิงอวี่แวบหนึ่ง

“เจ้าควรถามสัตว์อสูรตัวผู้ของเจ้าดูเอง”

เฟิงอวี่กลับไม่คิดจะอธิบายอะไร เขาเพียงเอ่ยเรียบ ๆ

“ไปกันเถอะ”

พูดจบก็ยกมือขึ้นโอบเอวลู่หลินพาเดินผ่านชิงหลัวออกไปทันที

การเดินทางในช่วงเช้าของวันใหม่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ ลู่หลินเดินก้มหน้าก้มตาตามเฟิงอวี่ไปเงียบ ๆ พลางลอบมองรองเท้าหนังสัตว์ที่เขาทำให้เป็นระยะ

ความนุ่มของขนสัตว์ด้านในช่วยให้การเดินผ่านเส้นทางขรุขระสบายขึ้นมากจนเธอแทบไม่รู้สึกเจ็บเท้าอีกแล้ว

เฟิงอวี่ที่เดินนำอยู่ด้านหน้าคล้ายจะอารมณ์ดีไม่น้อย ทุกครั้งที่ทางเดินชันหรือมีโขดหินขวางอยู่ มือหนาจะยื่นกลับมาประคองเธอโดยอัตโนมัติราวกับเป็นเรื่องเคยชิน

“ข้าเริ่มคิดแล้วนะ...”

น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นระหว่างเดิน

ลู่หลินเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย

“คิดอะไรเหรอ”

เฟิงอวี่เหลือบตามามองนาง ก่อนตอบเรียบ ๆ

“เจ้าคงเดินชนต้นไม้สักวัน หากไม่มีข้าคอยมองอยู่”

ลู่หลินทำหน้ามุ่ยทันที

“ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย”

เฟิงอวี่ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดู

เมื่อเดินทางมาได้ครึ่งวัน พวกเขาก็เข้าสู่เขตแดนของ เมืองหมอก บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้หนาทึบค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยม่านหมอกสีขาวนวลที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดินราวกับมีชีวิต

ลมเย็นชื้นพัดผ่านจนลู่หลินเผลอสั่นเบา ๆ เธอรีบดึงฮู้ดขนกระต่ายขึ้นคลุมศีรษะทันที

“หนาวหรือ”

เฟิงอวี่ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย

“นิดหน่อยน่ะ” ลู่หลินพึมพำ พลางสูดจมูกเบา ๆ

เฟิงอวี่มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดฮู้ดให้นางด้วยตัวเอง

ปลายนิ้วของเขาปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มออกอย่างเบามือ ก่อนดึงผ้าคลุมลงมาจนเกือบบังดวงตาของเธอ

“เมืองนี้ไม่ใช่แค่หมอกที่หนา” น้ำเสียงของเขาต่ำลงเล็กน้อย

“สัตว์อสูรที่นี่ก็เจ้าเล่ห์ไม่ต่างกัน เจ้าต้องอยู่ใกล้ ๆ ข้า เข้าใจหรือไม่”

ลู่หลินถอนหายใจเบา ๆ

“คุณพูดประโยคนี้ตั้งหลายรอบแล้วนะ”

“แล้วเจ้าจำได้หรือไม่”

“ฉันจำได้แล้ว”

เธอตอบเสียงอู้อี้ใต้ผ้าคลุม แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อพ้นแนวป่า ภาพของเมืองหมอกก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ตัวอาคารหินสีเทาเข้มตั้งเรียงรายอยู่ท่ามกลางม่านหมอก ดูเก่าแก่และทรงพลังอย่างประหลาด

สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย ทั้งผลไม้สีแปลกตา อาวุธ และเครื่องประดับจากกระดูกแกะสลัก

“ที่นี่คึกคักจังเลย”

เธอชะลอฝีเท้าลงอย่างเผลอตัว

แต่เฟิงอวี่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อย่ามองเพลิน”

เขาดึงตัวนางเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“คนที่นี่ไม่เหมือนเผ่านกยูง”

ลู่หลินพยักหน้ารับเบา ๆ แต่แม้จะมีฮู้ดคลุมอยู่ รูปร่างที่เล็กบอบบางและกลิ่นกายสะอาดบริสุทธิ์ของเธอก็ยังสะดุดสายตาผู้คนอยู่ดี

สัตว์อสูรตัวผู้หลายคนเริ่มหันมามองอย่างเปิดเผย

“ดูนั่นสิ...”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

“ตัวเมียเผ่าใดกัน ตัวเล็กนิดเดียว”

“กลิ่นของนางหอมมาก...”

ลู่หลินชะงักไปเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ

แต่ในวินาทีต่อมา แขนแกร่งของเฟิงอวี่ก็โอบรอบไหล่เธอทันที พร้อมดึงร่างบางเข้ามาแนบอกอย่างถือสิทธิ์ ไอพลังกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขาในพริบตา

บรรยากาศรอบด้านเย็นเฉียบลง จนสัตว์อสูรหลายคนรีบหลบสายตาหนี

“คุณทำอะไรน่ะ... คนมองอยู่เต็มเลยนะ”

ลู่หลินกระซิบเสียงเบา ใบหน้าแดงระเรื่อจนแทบจะมุดหายไปในอกแกร่งของเขา

เฟิงอวี่ก้มลงเล็กน้อยจนริมฝีปากแทบเฉียดข้างใบหูของนาง

“เจ้าจะกลัวอะไรกับสายตาพวกนั้น หืม...”

เสียงทุ้มต่ำทำเอาหัวใจของลู่หลินเต้นแรงขึ้นทันที

“กะ... ก็ไม่ได้กลัวสักหน่อย...” เธอพึมพำตอบเบา ๆ

เฟิงอวี่ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะพานางเดินต่อไปท่ามกลางม่านหมอก

ไม่นาน ทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่กลางเมือง

เฟิงอวี่เดินตรงไปยังโต๊ะหินที่ดูคล้ายเคาน์เตอร์ ก่อนจะวางผลึกสีเขียวลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง!

“ห้องพักที่ดีที่สุดหนึ่งห้อง”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“และข้าต้องการถังน้ำอุ่นสำหรับตัวเมียของข้าด้วย”

พนักงานต้อนรับที่เป็นสัตว์อสูรกระต่ายสะดุ้งทันที ก่อนรีบพยักหน้ารัวเร็ว

“ขอรับ! ข้าจะจัดการให้เดี๋ยวนี้!”

ลู่หลินที่ได้ยินคำว่า น้ำอุ่น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“มีน้ำอุ่นจริง ๆ เหรอ”

เฟิงอวี่เหลือบตามองนาง ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ”

“ก็ฉันไม่ได้อาบน้ำดี ๆ มาหลายวันแล้วนี่...”

ท่าทางจริงจังของนางทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

เมื่อขึ้นมาถึงห้องพักชั้นบนสุด ลู่หลินก็รีบกวาดตามองรอบห้องอย่างสนใจ

เตียงหินขนาดใหญ่ถูกปูด้วยหนังสัตว์หลายชั้นจนดูนุ่มสบาย ขณะที่มุมด้านในมีห้องเล็กแยกไว้สำหรับอาบน้ำ

ส่วนเฟิงอวี่กลับเดินตรวจรอบห้องเงียบ ๆ ทั้งหน้าต่าง ทั้งประตู ราวกับกำลังระวังบางอย่าง

“เจ้าไปอาบน้ำเถอะ ข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่”

เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมา

ลู่หลินยิ้มกว้างทันที ก่อนจะเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“ฉันจะรีบอาบนะ”

เฟิงอวี่หันกลับมามองรอยยิ้มสดใสนั้น สายตาของเขาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ จนหน้าอกแกร่งแทบแนบชิดกับร่างบาง

ลู่หลินชะงักค้างทันที

“เจ้าดูมีความสุขมาก... แค่ได้อาบน้ำงั้นหรือ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนหัวใจของเธอสั่นไหว

“ก็... ก็ฉันเหนียวตัวนี่นา...”

เธอตอบอ้อมแอ้ม พลางใช้มือดันอกเขาเบา ๆ

เฟิงอวี่หัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอ ก่อนโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนาง

“อาบน้ำให้สบายนะ...”

ลมหายใจอุ่นเฉียดผ่านผิวแก้มจนลู่หลินตัวแข็งทื่อ

ก่อนที่เขาจะผละออกไปช้า ๆ ทิ้งให้เธอยืนหน้าแดงอยู่เพียงลำพัง

หัวใจดวงเล็กเต้นแรงเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียงอย่างอื่นอีกแล้ว