บทที่ 7 หัวใจที่หวั่นไหว

เสียงล้อรถม้าบดผ่านถนนหินภายในพระราชวังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

หลังงานเลี้ยงดอกเหมยสิ้นสุดลง ขบวนรถม้าของจวนอ๋องเก้าก็เคลื่อนออกจากประตูวังหลวงท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ค่อย ๆ อ่อนลง

ภายในรถม้าเงียบสงัด ซูเยว่หนิงนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง มือเรียววางทับกันบนตักอย่างสำรวม แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับยังเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์เมื่อครู่

ชิงหลัวเสียชีวิตต่อหน้าทุกคน แผนการของฮองเฮาถูกทำลายและเซียวอวี้เฉิน...ก็เดินเข้ามาคลุมเสื้อให้ต่อหน้าผู้คนโดยไม่สนใจสายตาใคร เมื่อคิดถึงภาพนั้น ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"กำลังคิดสิ่งใดอยู่"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากอีกฝั่งของรถม้า ซูเยว่หนิงเงยหน้าขึ้น เซียวอวี้เฉินกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับเพียงเอ่ยถามลอย ๆ มิได้คาดหวังคำตอบ นางยิ้มบาง

"หม่อมฉันกำลังคิดถึงเรื่องในงานเลี้ยงเพคะ"

"กลัวหรือ"

นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"หากเป็นเมื่อก่อน...หม่อมฉันคงกลัว"

นางหยุดหายใจเล็กน้อย

"แต่วันนี้...มีท่านอยู่"

คำพูดหลุดออกไปเองโดยไม่ทันคิด ทันทีที่รู้ตัว ซูเยว่หนิงก็รีบหลุบตาลง บรรยากาศภายในรถม้าเงียบลงอีกครั้ง เซียวอวี้เฉินไม่ได้ตอบแต่แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดไม่นาน รถม้าก็แล่นออกจากเขตพระราชวัง เข้าสู่ถนนที่มุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง สองข้างทางเป็นป่าสนหนาทึบ ผู้คนบางตากว่าภายในเมือง หลี่เฟิงควบม้าตามอยู่ด้านหน้า พร้อมองครักษ์อีกกว่าสิบคน ทุกอย่างดูสงบ สงบเสียจนซูเยว่หนิงเริ่มรู้สึกแปลก

ในชาติที่แล้ว...หลังงานเลี้ยงดอกเหมย นางเดินทางกลับถึงจวนโดยปลอดภัย ไม่เคยมีเหตุลอบโจมตีหรือเพราะ...เหตุการณ์ก่อนหน้านี้เปลี่ยนไปแล้ว โชคชะตาจึงเริ่มเปลี่ยนตามนางกำลังจะเอ่ยปากเตือน

ทันใดนั้นเอง...เสียงหวีดแหลมของวัตถุบางอย่างก็ดังแหวกอากาศ

ฟิ้ว!

ดวงตาของเซียวอวี้เฉินหรี่ลงฉับพลัน

"หมอบ!"

เขาตะโกนเสียงเข้ม พร้อมพุ่งเข้าหาซูเยว่หนิงในเสี้ยววินาที

ปัก!

ลูกธนูดอกหนึ่งทะลุผ้าม่านรถม้า ปักเข้ากับผนังไม้ตรงตำแหน่งที่นางนั่งอยู่เมื่อครู่

ซูเยว่หนิงหน้าซีดหากช้ากว่านี้เพียงนิด...ลูกธนูดอกนั้นคงทะลุหัวใจของนางไปแล้ว

"คุ้มกันท่านอ๋อง!" เสียงหลี่เฟิงดังลั่นจากด้านนอก

ทันใดนั้นเอง ลูกธนูอีกนับสิบดอกก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันราวกับสายฝน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เซียวอวี้เฉินดึงซูเยว่หนิงเข้ามาแนบอก มืออีกข้างชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

คมกระบี่ปัดลูกธนูสองดอกแรกกระเด็นออกไปแต่พื้นที่ภายในรถม้าแคบเกินกว่าจะรับมือได้ทั้งหมด

"ท่านอ๋อง!" ซูเยว่หนิงร้องออกมาเมื่อเห็นลูกธนูอีกดอกพุ่งตรงเข้ามาทางด้านหลังของเขา ไม่มีเวลาแล้ว

เซียวอวี้เฉินเพียงกอดนางแน่นกว่าเดิม หมุนตัวใช้แผ่นหลังของตนบังไว้ทั้งหมด

ฉึก!

เสียงของปลายเหล็กทะลุผ่านผืนผ้าดังชัดเจน ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยลมหายใจของซูเยว่หนิงหยุดชะงัก

นางสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกที่ส่งผ่านมาจากร่างของเขาและในอ้อมแขนนั้น...มีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยเข้ามา

"เซียวอวี้เฉิน..." นางเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว

แต่เขากลับตอบเพียงสั้น ๆ

"อย่ากลัว"

แม้เสียงจะยังหนักแน่นทว่าซูเยว่หนิงกลับสัมผัสได้ว่า...ลมหายใจของเขาหนักขึ้นกว่าเดิม

ด้านนอกรถม้า เสียงกระบี่ปะทะกันดังกึกก้อง

หลี่เฟิงตะโกนสั่งการไม่หยุด

"เหลือไว้เป็นหนึ่งคน!"

"จับเป็น!"

"ปิดทางด้านซ้าย!"

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือดท่ามกลางป่าสน

ขณะที่ภายในรถม้า...เซียวอวี้เฉินยังคงใช้ร่างของตนบังซูเยว่หนิงเอาไว้แน่น ไม่ยอมขยับแม้แต่น้อยราวกับสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาในเวลานี้ ไม่ใช่ชีวิตของตนเองแต่คือการไม่ให้นางได้รับอันตรายแม้เพียงปลายเล็บ

ซูเยว่หนิงค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะแผ่นหลังของเขา ปลายนิ้วสัมผัสความเปียกชื้นอุ่นๆ เมื่อนางดึงมือกลับมาดู...ฝ่ามือทั้งสองกลับเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด ดวงตาของนางเบิกกว้างหัวใจเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง ภาพหนึ่งซ้อนทับเข้ามาในความทรงจำ

ชาติที่แล้ว...ในตำหนักเย็น บุรุษคนเดียวกันนี้ก็เคยยืนบังนางเอาไว้เช่นเดียวกันแม้ตัวเองจะบาดเจ็บสาหัสก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากนาง ซูเยว่หนิงกำชายเสื้อของเขาแน่น ริมฝีปากสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

"ได้โปรด...อย่าเป็นอะไร"

เสียงต่อสู้ด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง แต่สำหรับนางในเวลานี้โลกทั้งใบเหมือนเหลือเพียงบุรุษที่กำลังโอบกอดนางไว้เท่านั้น

เสียงกระบี่ปะทะกันด้านนอกรถม้ายังคงดังต่อเนื่อง

เคร้ง!

เคร้ง!

ตามมาด้วยเสียงร้องของผู้คนและเสียงม้าร้องตื่นตกใจ

แต่ภายในรถม้ากลับเงียบเสียจนซูเยว่หนิงได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองและเสียงลมหายใจของบุรุษที่กำลังโอบกอดนางไว้ เซียวอวี้เฉินยังไม่ยอมคลายอ้อมแขน แม้ลูกธนูจะหยุดยิงไปแล้ว เขาก็ยังใช้ร่างของตนบังนางเอาไว้ ราวกับเกรงว่าจะมีลูกธนูอีกดอกพุ่งเข้ามาเมื่อใดก็ได้

"ท่านอ๋อง..." ซูเยว่หนิงเรียกเสียงสั่น

"ข้าสบายดี" เขาตอบทันที แต่ยิ่งได้ยินเช่นนั้น นางกลับยิ่งรู้ว่าเขากำลังฝืนเลือดสีแดงยังคงซึมผ่านอาภรณ์สีดำอย่างช้า ๆ สีดำช่วยอำพรางคราบเลือดได้ดี หากไม่ใช่เพราะมือของนางเปื้อนเลือดก่อนหน้านี้ นางคงไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บมากเพียงใด

ทันใดนั้น ม่านรถก็ถูกเปิดออก หลี่เฟิงรีบคุกเข่าลง

"ท่านอ๋อง!"

"มือสังหารถูกกำจัดหมดแล้วขอรับ"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"เหลือรอดหรือไม่"

"จับเป็นได้หนึ่งคน"

"ดี" น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่ง ราวกับคนที่มีเลือดไหลอยู่ไม่ใช่ตัวเอง

หลี่เฟิงกำลังจะรายงานต่อ แต่สายตากลับเหลือบเห็นเลือดที่ไหลลงมาตามชายเสื้อของผู้เป็นนาย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที

"ท่านอ๋อง!"

"พระองค์ทรงถูกธนู!"

ซูเยว่หนิงรีบเงยหน้าขึ้น

"รีบเรียกหมอ!"

เซียวอวี้เฉินส่ายหน้า

"กลับจวนก่อน"

"ไม่ได้!"

ครั้งนี้ซูเยว่หนิงเผลอขึ้นเสียง ทั้งหลี่เฟิงและองครักษ์ต่างนิ่งไป นางเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังสั่นไปทั้งร่าง

"ท่านเสียเลือดมาก"

"ต้องรักษาเดี๋ยวนี้"

เซียวอวี้เฉินมองนางเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งเช่นเดิม แต่กลับมีความอ่อนโยนที่ยากจะอธิบาย

"ข้าไม่เป็นไร"

"ท่านโกหก"

น้ำเสียงของซูเยว่หนิงเริ่มสั่น

"ข้า..."

นางเม้มริมฝีปากแน่น

"...ข้าเห็นเลือดแล้ว"

เซียวอวี้เฉินมองฝ่ามือของนาง เลือดสีแดงสดยังเปื้อนอยู่เต็มมือเขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าจากโต๊ะเล็กในรถม้า แทนที่จะเช็ดเลือดของตนเอง เขากลับค่อย ๆ เช็ดเลือดออกจากมือของนางอย่างเบามือ ราวกับกำลังดูแลสิ่งล้ำค่าที่สุด

"มือเจ้าเปื้อน" เขาพูดเพียงสั้น ๆ

ซูเยว่หนิงนิ่งงัน หัวใจเหมือนถูกบางอย่างบีบรัด คนที่บาดเจ็บคือเขาแต่คนที่เขาเป็นห่วงกลับยังเป็นนาง ดวงตาของซูเยว่หนิงเริ่มร้อนผ่าว นางพยายามกลั้นน้ำตาแต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จหยดน้ำตาหยดแรกค่อย ๆ ไหลลงบนแก้มตามด้วยหยดที่สองและหยดที่สาม

เซียวอวี้เฉินชะงักตั้งแต่รู้จักกันมาเขาเคยเห็นนางร้องไห้หลายครั้งแต่ทุกครั้ง...ล้วนเป็นเพราะองค์ชายสามหรือไม่ก็เพราะนางเกลียดเขานี่เป็นครั้งแรกที่น้ำตาของนางไหล...เพราะเขา

"ร้องไห้ทำไม" เขาถามเสียงแผ่ว

ซูเยว่หนิงส่ายหน้าซ้ำ ๆ แต่ยิ่งส่าย น้ำตากลับยิ่งไหล

"ท่าน..."

เสียงของนางขาดเป็นห้วง

"เหตุใด..."

"เหตุใดต้องเอาตัวเองมาบังให้ข้า"

เซียวอวี้เฉินหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"เพราะ..."

เขามองนางตรง ๆ

"เจ้าคือภรรยาของข้า"

คำตอบเรียบง่าย ไม่มีถ้อยคำหวานแต่กลับทำให้น้ำตาของซูเยว่หนิงไหลหนักกว่าเดิม

ชาติที่แล้ว...เขาก็เคยทำเช่นนี้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อช่วยนางแม้กระทั่งชีวิตแต่นางกลับไม่เคยเห็นค่าเลย ยิ่งคิด หัวใจก็ยิ่งเจ็บ

"พระชายา"

หลี่เฟิงเอ่ยเบา ๆ

"ขอให้ท่านอ๋องกลับไปรักษาบาดแผลก่อนเถิด"

ซูเยว่หนิงรีบพยักหน้า

รถม้าออกเดินทางอีกครั้ง ตลอดทางกลับจวนนางไม่ละสายตาจากเซียวอวี้เฉินแม้แต่วินาทีเดียว กลัว...กลัวว่าเขาจะหลับไปและไม่ลืมตาขึ้นมาอีกไม่นาน รถม้าก็แล่นเข้าสู่จวนอ๋องหมอหลวงถูกเรียกมารออยู่แล้ว ทันทีที่เซียวอวี้เฉินก้าวลงจากรถ เขากลับเซไปเล็กน้อย ซูเยว่หนิงรีบเข้าไปประคองโดยไม่รู้ตัว

"ระวัง!"

เซียวอวี้เฉินหันมามอง สายตาทั้งสองสบกันในระยะประชิด ใกล้เสียจนซูเยว่หนิงเห็นใบหน้าที่ซีดลงของเขาอย่างชัดเจนนางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนตัดสินใจพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ทุกคนในลานจวนตกตะลึง

"พา...ท่านอ๋องไปห้องของข้า"

หลี่เฟิงเบิกตากว้าง แม้แต่เซียวอวี้เฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่งแต่ซูเยว่หนิงกลับพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หม่อมฉัน..."

"จะดูแลเขาด้วยตนเอง"

ทั่วทั้งเรือนใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน เมื่อได้ยินคำพูดของซูเยว่หนิง บ่าวรับใช้ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ ตั้งแต่พระชายาแต่งเข้าจวน นี่เป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยปากว่าจะดูแลท่านอ๋องด้วยตนเอง หลี่เฟิงเป็นคนแรกที่ได้สติ

"รีบเชิญหมอหลวง!"

"เตรียมน้ำร้อน!"

"นำยาห้ามเลือดมา!"

เสียงฝีเท้าดังวุ่นวายไปทั่วเรือน เซียวอวี้เฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคมเข้มจับจ้องสตรีตรงหน้าอย่างเงียบงันในใจของเขาเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

ชาติที่แล้ว...นางไม่เคยแม้แต่จะหันมามองเขาแต่วันนี้ นางกลับเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาประคองเขาเองแม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กน้อยสำหรับเขาแล้วกลับมีค่ามหาศาล

ไม่นาน หมอหลวงก็รีบเข้ามาตรวจอาการ

"ท่านอ๋อง โปรดถอดอาภรณ์ก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า ก่อนปลดเสื้อคลุมออกอย่างช้า ๆ

เมื่ออาภรณ์สีดำหลุดจากบ่า ซูเยว่หนิงก็สูดลมหายใจเฮือก ลูกธนูไม่ได้ปักคาอยู่แล้ว คงถูกดึงออกระหว่างทางแต่บาดแผลบริเวณหัวไหล่ด้านหลังกลับฉีกยาว เลือดยังคงไหลซึมไม่หยุด รอบบาดแผลมีรอยแผลเป็นเก่าอยู่หลายแห่ง รอยหนึ่งพาดยาวผ่านแผ่นหลัง อีกรอยอยู่ใต้หัวไหล่และมีรอยเล็กใหญ่อีกนับไม่ถ้วน

ซูเยว่หนิงนิ่งงันนางไม่เคยเห็นร่างกายของเขาใกล้ ๆ มาก่อนจึงไม่เคยรู้เลยว่า...บุรุษผู้นี้ผ่านสงครามและความเป็นความตามามากเพียงใด

หมอหลวงค่อย ๆ ทำความสะอาดบาดแผล ทันทีที่น้ำยาสมุนไพรสัมผัสผิวหนัง เลือดก็ไหลออกมากกว่าเดิม แม้จะเจ็บปวดเพียงใด เซียวอวี้เฉินกลับไม่ส่งเสียงแม้แต่ครั้งเดียว ซูเยว่หนิงเม้มริมฝีปากแน่น

ในชาติที่แล้ว...ตอนที่เขาบุกเข้าไปช่วยนางในตำหนักเย็น เขาคงเจ็บเช่นนี้หรืออาจมากกว่านี้แต่เขาก็ไม่เคยแสดงออกให้นางเห็น

หมอหลวงพันผ้าเสร็จแล้วจึงถอนหายใจโล่งอก

"โชคดีที่ลูกธนูไม่ลึกกว่านี้"

"แต่ช่วงสองสามวันข้างหน้า ท่านอ๋องไม่ควรใช้กำลังมาก"

เซียวอวี้เฉินรับคำเพียงสั้น ๆ

"อืม"

หมอหลวงเก็บเครื่องมือแล้วถอยออกไปพร้อมบ่าวรับใช้ หลี่เฟิงเองก็พาคนออกจากห้องเช่นกัน ก่อนปิดประตู เขาเหลือบมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ดึงบานประตูปิดอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องเหลือเพียงเซียวอวี้เฉินกับซูเยว่หนิง เปลวเทียนไหวเอนตามแรงลมยามค่ำคืน ความเงียบเข้าปกคลุม ซูเยว่หนิงเดินไปหยิบชามยาสมุนไพรที่หมอหลวงเตรียมไว้ ก่อนกลับมานั่งข้างเตียง

"ถึงเวลาดื่มยาแล้ว"

เซียวอวี้เฉินรับชามยา แต่ยังไม่ทันยกขึ้น ดวงตากลับพร่าเลือนไปชั่วขณะ พิษจากธนูแม้ไม่ร้ายแรงแต่การเสียเลือดมากทำให้ร่างกายอ่อนแรงกว่าที่คิด ชามยาเอียงเล็กน้อย ซูเยว่หนิงรีบใช้สองมือประคองไว้

"ข้าช่วย"

เซียวอวี้เฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงยอมปล่อยมือ ซูเยว่หนิงค่อย ๆ ป้อนยาให้เขาทีละน้อยการกระทำเป็นธรรมชาติราวกับดูแลคนในครอบครัวทั้งสองไม่ได้พูดอะไรแต่บรรยากาศระหว่างกันกลับอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา หลังดื่มยาจนหมด เซียวอวี้เฉินเอนกายพิงหัวเตียงใบหน้าของเขาซีดลงเพราะเสียเลือด ซูเยว่หนิงกำลังจะลุกไปเก็บชามยาทันใดนั้น ข้อมือของนางกลับถูกมือใหญ่จับไว้ นางหันกลับมาอย่างแปลกใจ

"ท่านอ๋อง?"

เซียวอวี้เฉินยังคงหลับตา ราวกับกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือของนาง

"อยู่..." เสียงของเขาแผ่วเบา

"อยู่ตรงนี้..."

ซูเยว่หนิงชะงัก หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนนั่งลงข้างเตียงอีกครั้งเมื่อรับรู้ว่านางไม่ได้จากไปเซียวอวี้เฉินจึงค่อย ๆ คลายความตึงเครียดแต่ในวินาทีนั้นเอง เขากลับยกมืออีกข้างขึ้นดึงร่างของนางเข้ามาอย่างแผ่วเบา ซูเยว่หนิงเสียหลักเล็กน้อยร่างของนางเอนเข้าไปใกล้เขานางกำลังจะถอยออกแต่เสียงทุ้มแหบต่ำกลับดังขึ้นข้างหู

"เยว่หนิง..." น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ยิน เขาค่อย ๆ กอดนางไว้หลวม ๆราวกับกลัวว่านางจะหายไปอีก ก่อนจะพึมพำเบาเสียจนแทบเป็นเสียงละเมอ

"ครั้งนี้..."

เขาหยุดหายใจชั่วครู่ แล้วกล่าวต่อ

"ข้าจะไม่ยอมเสียเจ้าอีก"

ทั้งห้องพลันเงียบสนิท ซูเยว่หนิงตัวแข็งค้างดวงตาเบิกกว้างหัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ครั้งนี้...คำเดิมอีกแล้ว คำที่เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่คืนเข้าหอ นางค่อย ๆ หันไปมองใบหน้าของเซียวอวี้เฉิน เขาหลับตาอยู่ลมหายใจสม่ำเสมอ ราวกับเผลอหลับไปเพราะฤทธิ์ยาและความอ่อนล้า

แต่ประโยคเมื่อครู่...นางมั่นใจว่าไม่ได้ฟังผิด ซูเยว่หนิงกำชายเสื้อของตนแน่นความคิดมากมายแล่นวุ่นอยู่ในหัว เหตุใดเขาจึงรู้ว่ามี "ครั้งนี้" เหตุใดเขาจึงรู้อนาคต เหตุใดเขาจึงปกป้องนางราวกับเคยสูญเสียนางมาแล้วจริง ๆ หรือว่า...ความจริงที่นางหวาดกลัวมาตลอดกำลังจะเป็นความจริง เซียวอวี้เฉิน...ก็ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกับนางซูเยว่หนิงมองบุรุษที่หลับอยู่ตรงหน้าหัวใจสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนและเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่า...ความลับที่ทั้งสองต่างเก็บซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า