CHAPTER 2 สั่งสอนไม่ใช่ลงโทษ

 

อาริเทียร์เคาะประตูห้องทำงานพร้อมกับส่งเสียงหวานใสกล่าวทักทาย เมื่อเธอพร้อมที่จะเข้าไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นบิดา

“ท่านพ่อ ลูกมาแล้วค่ะ”

เมื่อสิ้นเสียงของอาริเทียร์ประตูห้องก็ถูกเปิดโดยเบลฟอร์ด สีหน้าของพ่อบ้านมองเธออย่างรู้สึกเวทนา บรรยากาศอึมครึมแม้จะอยู่ในช่วงกลางวัน แต่กระนั้นก็ทำให้อาริเทียร์รู้สึกขนลุกซู่ มันไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศด้านในที่ปะทะใบหน้า แต่เป็นเพราะการได้เจอกับดยุกไคเดนผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรต่างหาก

ประตูถูกปิดแทบจะทันทีเมื่อขาของอาริเทียร์ก้าวพ้นเข้าไปในห้อง ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อยให้ดูสดใสเหมาะสมกับตำแหน่งเลดี้แอสเตอร์ แห่งเวอร์ตั้นวูด แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม

“ท่านพ่อ” อาริเทียร์ทักทายชายที่ทำสีหน้าถมึงทึงอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เมื่อเข้ามาแล้วเธอถึงจะเพิ่งสังเกตว่าอาร์ดิโตพี่ชายของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย “ท่านพี่

“เธอยิ้มเหมือนไม่รู้ตัวเลยนะว่าทำอะไรผิด” น้ำเสียงทุ้มต่ำของดยุคไคเดนกล่าว

“ลูกทำอะไรผิดหรือคะ” อาริเทียร์ยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ตัวเธอเองจะเดาได้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

หญิงสาวยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ แสงสีขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของเวทน้ำแข็ง ก็ซัดเข้ามาที่ร่างเล็กแบบบาง อาริเทียร์กระเด็นไปกระแทกกับประตูห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านเข้ามาเมื่อครู่ ล้มกลิ้งไปกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น

“ท่านพ่อ” เธอถูกลงโทษเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่กระนั้นก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ทุกครั้งไม่เคยรู้สึกชินกับเรื่องเช่นนี้เสียที

“ฉันเลี้ยงเธอมาให้กลายเป็นสตรีที่เพียบพร้อม สั่งสอนอบรมดูแลเป็นอย่างดี ตลอดเวลาที่ผ่านมาตระกูลดยุกไม่เคยมีเรื่องที่ต้องเสื่อมเสียถึงขนาดนี้ เธอเก่งมากนะอาริเทียร์ที่ทำให้ตระกูลที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ตกเป็นขี้ปากของสังคมได้”

อาริเทียร์เช็ดโลหิตที่มุมปากของตนเองค่อย ๆ ประคองตัวให้ลุกขึ้นมายืน แผ่นหลังเหยียดตรงคงไว้ซึ่งความสง่างาม

“ลูกขอโทษค่ะ ที่ทำให้ตระกูลแอสเตอร์เสื่อมเสียชื่อเสียง”

สีหน้าของดยุกยังคงไม่คลายความโกรธ มือใหญ่เสยเส้นผมสีทองสว่างของตนเองด้วยท่าทางหงุดหงิดรำคาญใจ

“ทำแบบนี้ แล้วชื่อเสียงของอาร์ดิโตจะเป็นยังไง จะมีสตรีชนชั้นสูงคนไหนกล้ามาเกี่ยวข้องกับตระกูลเราอีก ยิ่งมีข่าวลือว่าฉันทำร้ายร่างกายเธอด้วยแล้ว” เขาหยุดเว้นวรรคก่อนจะเดินผละออกจากโต๊ะทำงาน พร้อมกับหยิบไม้เรียวสำหรับลงโทษติดมือมาด้วย “หรือลูกเองก็คิดว่าพ่อคนนี้ทำทารุณกรรมลูกด้วยเหมือนกัน”

“ไม่ใช่นะคะท่านพ่อ ลูกไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ” อาริเทียร์เม้มปากแล้วจึงพูดต่อ “ที่ท่านพ่อทำลงไปทั้งหมดก็เพียงเพราะอยากให้ลูกอยู่ในร่องในรอย ปฏิบัติตนเป็นสุภาพสตรีที่ดีเหมาะสมกับสถานะเลดี้ ลูกเข้าใจดีค่ะ ว่าท่านพ่อหวังดีกับลูก ลูกรับรู้มาโดยตลอด”

อาริเทียร์ปฏิบัติอยู่ในกรอบของดยุกไคเดนมาตั้งแต่ยังเด็ก  เธอเข้าใจว่าสิ่งที่ผู้เป็นบิดาทำลงไปทุกอย่างนั้นก็เพราะหวังดีต่อเธอ

คำตอบของอาริเทียร์ทำให้ดยุกไคเดนอารมณ์ดีขึ้น แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาคลายโทสะลงไปได้ นอกเสียจากว่าจะได้ลงไม้ลงมือสั่งสอนหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

เพียะ!!!

ไม้เรียวถูกฟาดลงไปที่แผ่นหลังของอาริเทียร์ อยู่หลายครั้ง คนตัวเล็กกำหมัดเข้ากับกระโปรงของตนเองจนแน่น ไม่ปริปากสิ่งใด ตอนแรกนึกว่าจะถูกลงโทษด้วยเวทน้ำแข็งเสียแล้ว เพราะเห็นจากความโกรธที่ทำให้น้ำแข็งจับตัวเป็นกลุ่มเป็นก้อนอยู่ในห้อง โชคดีที่เป็นการตีธรรมดาไม่ได้ลงเวท เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงนอนซมไปอีกหลายวัน ไม่สิต้องบอกว่าหลายเดือน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะอาริเทียร์ ลูกโกรธพ่อเหรอที่ลงโทษแบบนี้”

หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วจึงค่อยเชิดใบหน้าขึ้นส่งยิ้มออกไป

“ไม่โกรธค่ะ ลูกไม่โกรธที่ท่านพ่อทำเลยสักนิดค่ะ” อาริเทียร์ฝืนยิ้มแม้จะเจ็บปวดก็ตาม ดวงตาสีดำเข้มปลายไปมองอาร์ดิโตที่นั่งอยู่ตรงโซฟาที่มุมห้อง ราวกับกำลังจะขอร้องอะไรบางอย่าง ‘ได้โปรดเถิดท่านพี่ ช่วยห้ามท่านพ่อที’ มันเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอดทุกครั้งที่เธอถูกลงโทษอาร์ดิโตจะเข้ามาห้ามปรามขอร้อง ใส่ยาและปลอบประโลมเธอ อาริเทียร์เองก็คาดหวังให้ครั้งนี้เป็นเช่นนั้น

“คิดว่าพี่ชายลูกจะช่วยลูกได้เหรอวันนี้” ดยุกไคเดนรู้ใจบุตรสาวนัก “เธอคงเคยชินกับการได้รับความช่วยเหลือจากว่าที่ผู้นำตระกูลอย่างอาร์ดิโตสินะ แต่ขอโทษด้วยครั้งนี้มันเปล่าประโยชน์”

“ขอโทษนะอาริเทียร์ ครั้งนี้เธอก็ทำเกินไปหน่อย พี่ก็พลอยถูกนินทาไปกับเขาด้วยเช่นกัน” อาร์ดิโตตอบแบบไม่ยี่หระ ครั้งนี้เขาถูกตั้งคำถามมากมายจากคนในกองทัพ มากเสียจนทำให้เขาหงุดหงิด “เธอก็...รับโทษไปเถอะนะ นี่ไม่ใช่การลงโทษแต่เป็นการสั่งสอนต่างหาก”

อาร์ดิโตเดินมาแตะที่บ่าของน้องสาว สายตาเย็นชา

“ท่านพี่” หัวใจของอาริเทียร์สั่นไหว ความหนาวเย็นกัดกินหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกพี่ชายที่เธอรักยิ่งเมินเฉยเช่นนี้

ร่างสูงหันไปหาผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อก็อย่าลงมือหนักจนเกินไปนะครับ” แล้วก็เดินไปเปิดประตูจากไป ทิ้งอาริเทียร์ให้ถูกลงโทษเช่นนั้นต่อไป

โชคดีที่การสั่งสอนครั้งนี้กินเวลาไม่นานนักแต่กระนั้นสภาพของอาริเทียร์ก็สะบักสะบอมไปจนหมด แผ่นหลัง ขา และแขนเต็มไปด้วยริ้วรอยของการถูกตี คราบโลหิตที่ไหลออกมาเลอะเทอะชุดเดรสราคาแพงจนสภาพไม่เหลือชิ้นดี ไหนจะรอยขาดตามตัวอันเกิดจากการที่ไม้เรียวสัมผัสส่วนย้ำตรงส่วนนั้น ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แมรี่ยืนรออยู่หน้าห้อง ก็ต้องตกใจทันทีที่เห็นท่านหญิงของตนเองอยู่ในสภาพเช่นนั้น

“ท่านหญิง”

อาริเทียร์เงยหน้าเห็นหญิงรับใช้ ดูเหมือนว่าถ้าจำไม่ผิดชื่อแมรี่หรือเปล่านะ

“เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ” อาริเทียร์ใช้กำแพงเป็นหลักยึดให้เธอยืนให้มั่นคง

“ค่ะ ก็ท่านหญิงบอกให้ดิฉันรอ ดิฉันก็รอจนกว่าท่านหญิงจะกลับมา” แมรี่น้ำตาร่วงไม่คิดว่าข่าวลือในหนังสือพิมพ์พวกนั้นจะเป็นจริง

“เธอมาใหม่สินะ ไม่รู้หรือยังไงว่าฉันไม่ชอบให้ใครมารับใช้ในเวลากลางคืน” อาริเทียร์โวยวายใส่ “กลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้กลับไป ถ้าไม่กลับ ฉันจะไล่เธอออก แล้วก็จะไม่เขียนหนังสือแนะนำตัวเธอให้กับใครทั้งสิ้น ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีตระกูลชนชั้นสูงไหนอีกรับเธอเข้าทำงาน”

อาริเทียร์ข่มขู่ เธอเกลียดสายตาเวทนาสงสารพวกนั้น เธอคือท่านหญิงอาริเทียร์แห่งตระกูลดยุกแอสเตอร์ผู้สูงศักดิ์ไม่ต้องการความเห็นใจจากพวกสามัญชน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่อาริเทียร์ชอบที่จะอยู่เพียงคนเดียวในเวลาค่ำคืน โดยเฉพาะค่ำคืนหลังจากการถูกบิดาสั่งสอน