CHAPTER 1 ข่าวซุบซิบ

 

เมื่ออ่านหนังสือพิมพ์ข่าวซุบซิบในวงสังคมจบแล้ว มือเรียวเล็กก็ขยำหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นจนยับยู่ยี่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม นี่สินะสาเหตุที่ทำให้เธอถูกผู้คนในวงสังคมนินทาเมื่อหลายวันก่อน เมื่อตอนที่เธอไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเลดี้ลินคอร์น เมื่อคิดถึงสีหน้าของผู้คนที่เมินเฉยใส่ ความโกรธก็พวยพุ่งขึ้นมาเต็มอก ตลอดชีวิตเธอไม่เคยถูกใครดูถูกขนาดนี้มาก่อน ยกเว้นบางคน!! ซึ่งเธออนุญาตให้พวกเขากระทำต่อเธอเช่นไรก็ได้

“ท่านหญิงตระกูลใหญ่เป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ‘คำใบ้ผมสีน้ำตาลเข้ม’ มีใครไม่รู้บ้างว่าดยุกแห่ง...รักและเอ็นดูท่านหญิงผู้นั้นขนาดไหน แต่ความจริงแล้วเธอเป็นสตรีที่น่าสงสารจะตายไป ถูกทารุณกรรมจนร่างกายบอบช้ำเต็มไปด้วยบาดแผล ถ้าพวกคุณอยากรู้ว่าสุภาพสตรีผู้นั้นคือใคร ก็ขอให้สังเกตว่าสตรีใดในอาณาจักรที่มักจะสวมเสื้อผ้าหรูหรามิดชิด ประดับประดาไปด้วยเครื่องเพชรราคาแพง แม้จะงดงามแต่ก็แสนเฉิ่มเชย”

คำใบ้เพ่งเล็งมาที่อาริเทียร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดยุกในอาณาจักรนี้จะมีสักกี่คนกัน แล้วไหนจะบุตรสาวผู้มีผมสีน้ำตาล แน่นอนว่าพุ่งเป้ามาที่เธอเพียงคนเดียว อีกทั้งผู้เขียนยังวิพากษ์วิจารณ์การแต่งตัวเฉิ่มเชยของเธออย่างออกรสออกชาติ แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกันที่เธอจะเป็นเพียงเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ก็ในเมื่อท่านพ่อดูจะรักเธอขนาดนั้น ซ้ำอาร์ดิโตพี่ชายที่เธอรักสุดหัวใจผู้นั้นนั่นอีก เขาดูออกจะตามใจเธอจะตายไป

ไม่ว่าจะคิดอีกกี่ตลบอาริเทียร์ก็ไม่เข้าใจว่าข่าวลือพวกนั้นมันออกมาจากไหนและมันถูกเผยแพร่ได้อย่างไร

“ท่านหญิง ท่านดยุกเรียกให้ไปพบที่ห้องหนังสือค่ะ” แมรี่เดินเข้ามาแจ้งข่าวอย่างระมัดระวัง เธอไม่ต้องการให้สุภาพสตรีที่แสนเอาแต่ใจผู้นี้อารมณ์เสีย

ทำไมต้องเป็นเวลานี้ด้วยนะ อาริเทียร์หงุดหงิด พยายามปรับสีหน้าให้ราบเรียบและนิ่งเฉยที่สุดเท่าที่ท่านพ่อเคยสั่งสอน เธอเป็นสุภาพสตรีตระกูลดยุก ต้องรักษาภาพลักษณ์อันสูงส่งสง่างามอยู่เสมอและต้องจดจำเอาไว้อยู่ตลอดเวลาว่าเธอคือชนชั้นสูง ไม่เช่นนั้นท่านพ่อรู้เข้าจะถูกตำหนิและลงโทษเอาได้

จิ๊!! “เข้าใจแล้ว” อาริเทียร์ทำแค่เพียงจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์มองหน้าสาวใช้ที่ชื่ออะไรสักอย่าง ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย “ว่าแต่เธอชื่ออะไร” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเกิดอยากรู้จักชื่อของสาวใช้ที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

“แมรี่ค่ะ ดิฉันชื่อแมรี่” เธอตอบเสียงเรียบโค้งตัวให้ผู้เป็นเจ้านายเล็กน้อย

“อืม ฉันจะจำเอาไว้” อาริเทียร์บอกพร้อมกับเดินผ่านหน้าเด็กสาวที่ก้มตัวอย่างนอบน้อมอยู่ ก่อนจะนึกอยากระบายอารมณ์ใส่ใครสักคน

ปึก!! เท้าของอาริเทียร์ที่สวมรองเท้าส้นสูงเตะไปที่ขาของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงสีหน้าของสาวใช้ที่ชื่ออะไรสักอย่าง ที่เธอจำไม่ได้แม้ว่าจะเพิ่งได้ยินมาเมื่อครู่ แทบไม่แสดงอาการเจ็บปวด คนตัวเล็กผมสีน้ำตาลจึงทดลองเตะไปที่ขาอีกข้างของแม่นั่นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม แต่กระนั้นก็ไม่มีความรู้สึกใดแสดงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยกละนั่นเลยสักนิด

“ดีจัง ฉันชอบเธอ” อาริเทียร์ยิ้มมุมปากร้ายกาจแล้วจึงผลักบานประตูขนาดใหญ่ที่สูงกว่าศีรษะของเธอหลายเท่าออกไปนอกห้องก่อนจะหันไปบอกกับอีกฝ่าย “รออยู่ที่นี่ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหน”

“ค่ะ ท่านหญิง” แมรี่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

สภาพทางเดินในปราสาทดยุกแอสเตอร์ แห่งเวอร์ตั้นวูด ถูกตกแต่งไปด้วยของล้ำค่ามากมาย อาริเทียร์เคยได้ยินว่าพวกมันเป็นของสะสมที่ส่งต่อรุ่นต่อรุ่น และอีกไม่นานข้าวของพวกนี้จะเป็นของอาร์ดิโตพี่ชายของเธอ อาริเทียร์เองไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งของเหล่านี้จะเป็นของเธอ เพราะดยุกไคเดนมักจะตอกย้ำอยู่เรื่อย ๆ ว่าสิ่งของเหล่านั้นเป็นของอาร์ดิโตเท่านั้น

ท่านพ่อให้เหตุผลกับเธอว่า เพราะหลังจากผ่านพิธีแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เธอก็จะกลายมาร์เชอเนสวิลเลี่ยม เป็นภรรยาของมาร์ควิสวิลเลี่ยม ซึ่งอาริเทียร์ก็รู้เรื่องนั้นดีมาโดยตลอด เธอมั่นใจว่าเธอรักอลัน ชายหนุ่มที่เป็นทั้งคู่หมั้น เพื่อนสนิทและคนรัก เมื่อคิดถึงเรือนผมสีแดง ใบหน้าหล่อเหลา ส่วนสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ยิ่งทำให้อาริเทียร์รู้สึกอารมณ์ดีขึ้น อย่างน้อย ๆ เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่จะไปร่วมวงซุบซิบนินทา กับพวกข่าวโคมลอยในหนังสือพิมพ์ อาริเทียร์รู้ว่าเขารักเธอและจะไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน

ยิ่งเข้าใกล้ห้องทำงานของดยุกไคเดนมากขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายของอาริเทียร์ก็สั่นเทามากขึ้นเท่านั้น ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็ไม่เคยรู้สึกชินกับมันเสียที ทั้งที่ตอนนี้เป็นปลายฤดูหนาวอากาศเริ่มอบอุ่น แต่หญิงสาวรู้สึกเย็นยะเยือกทุกครั้งที่ต้องเดินมายังห้องทำงานของท่านพ่อ

พ่อบ้านผมสีขาวส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อยพร้อมกับก้มหัวทักทาย

“สวัสดีครับท่านหญิง ท่านดยุกรออยู่นานแล้ว”

“คุณเบลฟอร์ด วันนี้อารมณ์ของท่านพ่อเป็้นอย่างไร” อาริเทียร์ถามเพื่อความแน่ใจ อย่างน้อย ๆ เธอก็ควรจะรู้ทิศทางลมเสียก่อน ถึงจะรับมือได้ แต่ถึงจะรู้ไปก็เท่านั้น

“ก็....เรื่องหนังสือพิมพ์ มันทำให้ท่านดยุกค่อนข้างอารมณ์เสีย วันนี้ดูเหมือนว่าอารมณ์ของท่านจะคุกรุ่นกว่าทุกวัน” เบลฟอร์ดเอ่ยเบา ๆ เพราะไม่ต้องการให้คนด้านในได้ยิน พร้อมกับผายมือไปที่บานจับประตู เพื่อให้ท่านหญิงดูและพิจารณาเอาเอง

อาริเทียร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เห็นได้ชัดว่าที่บานจับประตูห้องทำงานในเวลานี้เต็มไปด้วยน้ำแข็ง อาริเทียร์ไม่อยากจะคิดเลยว่าวันนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับเรื่องอะไรบ้าง

“เข้าใจแล้วค่ะคุณเบลฟอร์ด คงจะต้องรบกวนให้คุณเบลฟอร์ดต้มน้ำร้อนเดือด ๆ เตรียมเอาไว้สำหรับเรื่องหลังจากนี้เสียแล้ว”

“...” เบลฟอร์ดไม่ได้ตอบอะไร เพราะหลังจากนี้ท่านหญิงอาริเทียร์คงจะไม่ได้ใช้น้ำร้อน เขาเดาว่าสิ้นสุดการลงโทษเมื่อไหร่เธอคงจะถูกส่งขึ้นไปอยู่บนห้องใต้หลังคาเสียมากกว่า

สิ้นสุดคำพูดอาริเทียร์ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างเล็กแบบบางยืดแผ่นหลังเหยียดตรงเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจึงเคาะประตูห้อง

“ท่านพ่อ ลูกมาแล้วค่ะ”