บทที่7

“ถ้าหนูเรียนจบแล้ว หนูจะดูแลพี่ขิมเองค่ะ”

เพียงขวัญบอกกับขิมอย่างนั้น ขิมรู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้พูดจริงทำจริง แม้จะเติบโตมาในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ แต่เพียงขวัญก็ยังเอาดี ไม่ยอมทำอาชีพเดียวกับแม่ของเธอ จากที่คิดว่าเลี้ยงเด็กคนนี้แค่เอาบุญ แต่ตอนนี้เพียงขวัญกลายเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงที่คอยช่วยเหลืองานในร้าน

“ของขวัญหนูสวยนะ รู้ตัวหรือเปล่า?” ขิมพูดขึ้น ทำให้เพียงขวัญหันมามองแล้วหัวเราะออกมา

“อยู่ดี ๆ มาชมกันเองได้ยังไงคะพี่ขิม?” เพียงขวัญเช็ดจานและวางซ้อนกันเป็นระเบียบ“พี่ไม่ได้ชมแต่พี่พูดความจริง พี่เสียดายที่ของขวัญเอาแต่ทำงานในครัว ไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆ”

“ของขวัญก็ไม่ได้อยากไปไหนนี่คะ อยู่นี่ก็มีความสุข สบายดีแล้ว” เพียงขวัญทำหน้างง

“เชื่อสายตาพี่ขิมสิ ถ้าของขวัญไปประกวดร้องเพลงหรือซูเปอร์โมเดลนะ ต้องติดเข้ารอบสิบคนสุดท้ายแน่ ๆ”

“พี่ขิมก็รู้ว่าของขวัญไม่ชอบ” เธอพูดเสียงเศร้า

“ไม่ชอบหรือไม่อยากให้ใครรู้จัก?” ขิมถอนหายใจ

“มันก็...”

“เราน่ะ...ชอบร้องเพลงเต้นรำ แต่ไม่อยากให้คนอื่นรู้จักตัวเองล่ะสิ อายใช่ไหมล่ะ?”

“ก็ใช่ค่ะ ของขวัญกลัวคนอื่นถามว่าพ่อของขวัญเป็นใคร แม่ทำงานอะไร ของขวัญไม่กล้าพูด ของขวัญเป็นอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว”

“แต่โลกมันกว้างใหญ่กว่าที่จะซ่อนตัวอยู่ในห้องครัวอย่างนี้นะของขวัญ หนูต้องออกไปเปิดหูเปิดตาเจอผู้คนบ้าง ต้องกล้ายืดอกกับความเป็นจริง หนูไม่ได้ทำอะไรผิด มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ หนูไปกำหนดอะไรไม่ได้ แต่หนูกำหนดทางเดินของตัวเองได้นะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ขิม พี่ขิมดีกับของขวัญมาก มากกว่าแม่แท้ ๆ ของของขวัญเสียอีก”

“มานี่สิ” ขิมดึงมือเรียวของเพียงขวัญให้เข้ามาที่ห้องนอนของเธอ เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดสวย ๆ ที่เก็บไว้ตั้งแต่สมัยเป็นนางโชว์ออกมาทาบบนหุ่นเพรียวของเพียงขวัญ

“สวยจังเลยค่ะพี่ขิม”

“หุ่นเราใกล้เคียงกันนะ พี่ยกเสื้อผ้าให้หมดตู้เลย ลองใส่แล้วเดินดู พี่น่ะเทรนเด็กใหม่ ๆ สมัยเป็นนางโชว์บ่อย เชื่อพี่สิ พี่ดูของขวัญไม่ผิดหรอก”

“แต่ของขวัญไม่ได้อยากเป็นนางโชว์เหมือนพี่ขิมนะคะ” แน่นอนเธอไม่อยากเดินตามรอยเท้าแม่ของตัวเอง

“พี่ไม่ได้จะฝึกให้เธอเป็นนางโชว์ พี่จะฝึกให้เธอเดินแบบ”

“ฝึกทำไมคะ ของขวัญไม่ได้จะไปประกวดอะไรที่ไหนสักหน่อย”

“เรื่องแบบนี้ฝึกเพื่อบุคลิกของเราเอง เราน่ะทั้งสวยทั้งสูง สูงยาวเข่าดีแต่เดินหลังค่อมเป็นคนแก่ไปได้ น่าเสียดายเปล่า ๆ”

“ก็...” เพียงขวัญเถียงไม่ออก เธอเดินหลังค่อมเพราะทำตัวให้ดูเตี้ยลงกว่าคนอื่น ๆ เธอสูงตั้ง 170 เซนติเมตร มันสูงกว่าเพื่อนผู้หญิงในห้องเรียน แถมยังสูงกว่าผู้ชายบางคนเสียอีก

“นี่เสื้อผ้าเรียบร้อยที่สุดของพี่ เอาไปใส่ซะ” ขิมยื่นชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงยาวเหนือเข่าส่งให้ เพียงขวัญทำหน้างอแต่ก็รับมาเปลี่ยนที่ห้องตัวเอง ก่อนจะเดินกลับมาให้พี่ขิมของเธอดู

“ว้าว...สวยสุด ๆ เลยนะเนี่ย” ขิมอยากร้องกรี๊ดให้ดังลั่นบ้าน เธอไม่เคยเห็นเพียงขวัญแต่งตัวสักที ปกตินอกจากชุดนักเรียนแล้วก็ชุดเสื้อยืดกับกางเกงสามส่วนหลวม ๆ ที่ใส่ทำงานในครัว นี่เป็นครั้งแรกที่เพียงขวัญตามใจให้เธอจับเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนตุ๊กตา

“จริงเหรอคะ?” เพียงขวัญไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด แต่พอมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นตัวเองได้ทั้งตัวก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้ ในนั้นใช่เธอจริง ๆ หรือนี่

“เอ่อ...เสื้อมันเห็นนมมากไปไหมคะพี่ขิม?”

ขิมถึงกับหัวเราะออกมา แหม...มีนมเป็นของตัวเองยังจะพูดเหมือนว่ามันใหญ่ไปเสียอย่างนั้น ขิมเดินไปดึงยางรัดผมของเพียงขวัญออก ปล่อยผมยาวลงมาคลอเคลียบ่า ใบหน้าสวยได้รูปแม้จะไม่ได้แต่งแต้ม แต่แค่นี้เธอก็สวยชวนมองมากแล้ว

“สวยแบบนี้ไปทำงานเป็นพริตตี้ก็ได้นะ พี่รู้จักคนเยอะจะแนะนำให้”

“พี่ขิม...” เพียงขวัญทำเสียงร้องโอดครวญ

“เอาหน่า...ตอนนี้อย่าไปคิดเรื่องอื่น มาฝึกบุคลิกภาพกัน” ขิมตบหลังเพียงขวัญเบา ๆ

“ก่อนอื่นต้องยืดหลังให้ตรง ห้ามเดินตัวงอ อ้อ...ไปเอารองเท้าส้นสูงของพี่มาใส่ด้วย เราจะได้เดินสวย ๆ”

“จะดีเหรอคะพี่ขิม?”

“อย่าดื้อ พี่ปล่อยเรามาเยอะแล้ว วันนี้ต้องฝึกเราให้ได้ ขัดใจพี่มานานมากแล้ว”

เพียงขวัญอยากจะเถียงแต่ก็ไม่กล้า เพราะขิมเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณของเธอ ถ้าทำอะไรแล้วพี่ขิมของเธอชอบ เธอก็ยินดีที่จะทำ เพียงขวัญหยิบรองเท้าส้นสูงของพี่ขิมมาใส่ แต่แค่เดินก้าวแรกก็พลิกซะแล้ว นี่คนอื่นเขาใส่รองเท้าส้นสูงเดินกันทั้งวันได้ยังไงนะ