เรื่องเล่าของนักเรียนไซส์ XL

สวัสดีค่ะฉันชื่อคริสเตียน่า อายุ18ปี ส่วนสูง162 ซม. น้ำหนัก45กิโลกรัม สัดส่วน 38-25-39 จัดว่าเป็นสาวน้อยไซต์ XLได้เลยค่ะ ฉันเรียนอยู่เกรด12ของโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง ครอบครัวของฉันค่อนข้างมีฐานะร่ำรวย ฉันถูกเลี้ยงมาอย่างลูกคุณหนู ถูกใครต่อใครเอาอกเอาใจและคอยตามใจเสมอ อยากได้อะไรก็มีคนคอยหามาให้ ไม่แปลกที่ทุกคนจะดูแลเหมือนฉันเป็นไข่ในหิน ฉันมีคนคอยขับรถรับส่งไปเรียนเสมอตั้งแต่อนุบาลจนจบเกรด11 ฉันได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นและยังได้คะแนนผลการสอบเป็นอันดับ1ของโรงเรียน ฉันจึงเอาเรื่องนี้ไปต่อรองคุณพ่อคุณแม่ขอไปโรงเรียนเอง ตอนแรกคุณพ่อไม่ยอมแต่ฉันรับปากว่าจะสอบเข้ามหาลัยอันดับ1ให้ได้และจะมาสานต่อกิจการของที่บ้าน คุณพ่อเลยยอมให้ฉันนั่งรถไฟฟ้าไปโรงเรียนเอง สถานีรถไฟฟ้าห่างจากบ้านของฉันไม่ไกลมากเรียกว่าเดินแค่5นาทีก็ถึงแล้ว และวันนี้ก็ครบสามอาทิตย์ที่ฉันนั่งรถไฟฟ้าไปโรงเรียนด้วยตัวเอง ใจจริงการให้คนขับรถไปส่งมันก็สะดวกสบายดี แต่ฉันอยากไปไหนมาไหนกับเพื่อนๆหลังเลิกเรียนบ้าง อยากไปเดินซื้อของ อยากไปหาอะไรอร่อยๆกินกับเพื่อน นี่คือเหตุผลที่ฉันขอไปโรงเรียนเอง "คุณหนู! เร็

ฉันรีบขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีก่อนที่จะมีใครสงสัย แล้วนี่ผู้ชายคนนั้นแตกในฉันแบบนี้ฉันจะท้องไหมเนี่ย ต้องซื้อยาคุมฉุกเฉินกินไหม ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลย ฉันร้อนใจเรื่องที่เขาแตกในฉันมากฉันลื้อกระเป๋านักเรียนเพื่อจะเอามือถือมาเสริทหาข้อมูลแต่พอเปิดกระเป๋านักเรียนกลับพบยาคุมฉุกเฉินอยู่ในกระเป๋าสามกล่อง นี่เขาแอบเอามาใส่ไว้ตอนไหนกัน เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงรีบกินทันที การที่เขาซื้อยาคุมแล้วแอบเอามาใส่ไว้ในกระเป๋าของฉันแบบนี้นั้นแปลว่าเขาวางแผนที่จะมีอะไรกับฉันไว้แล้ว ฉันนี่น่าอายมากๆที่ยอมให้ครั้งแรกกับคนไม่รู้จัก แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเขาทำได้ถึงใจฉันมาก มันเสียวกว่าตอนช่วยตัวเองเป็นไหนๆ จนฉันอยากโดนเขาทำแบบนี้ทุกวันเลยด้วยซ้ำ แค่คิดน้ำใสก็ไหลเยิ้มออกมาจนเปียกแฉะหมดแล้ว แต่ว่าฉันคงได้แค่คิดเท่านั้นเพราะหลังจากนี้ฉันคงไม่ได้เจอเขาแล้ว ที่ผ่านมาฉันตั้งใจขึ้นรถไฟฟ้าเลทเพื่อจะได้เจอเขา แต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปฉันคงไม่เจอเขาอีก ฉันต้องรีบตัดความสัมพันธ์ก่อนที่ฉันจะถอนตัวไม่ขึ้น 6:00น ฉันรีบตื่นมาขึ้นรถไฟฟ้าแต่เช้า และก็เป็นดั่งที่คิดไว้ ฉันไม่เจอผู้ชายคนนั

"คิตตี้ หนุ่มที่แกควงมาด้วยใครกัน ดูหุ่นสิ แซ่บมาก" "จริง เด่นกว่าพี่เวย์ของยัยแองจี้อีก" "เขาชื่อคุณธันวา" ฉันตอบเหล่าบรรดาเพื่อนๆที่ยืนห้อมล้อมฉันอยู่ สายตาเป็นประกายแวววับอย่างกับว่าจะเขมือบเขาอย่างไงอย่างงั้น "คุณธันวาหรอ ชื่อน่ากินจังเลยอ่ะ" "หู้ยยยย! แกดูนั่นสิ ซิกแพคเป็นลำเลยว่ะ" "กล้ามที่แขนก็เป็นมัดๆ น่าฟัดโคตร" "ขนาดกล้ามยังใหญ่ขนาดนั้น ตรงนั้นจะขนาดไหนกันนะ" "จริงด้วย" บรรดาเพื่อนๆรวมห้องของฉันเม้ามอยถึงธันวากันอย่างสนุกปาก เหล่าเพื่อนๆต่างจับจ้องมองไปยังธันวาที่ยืนอยู่คนเดียวริมสระน้ำ แหมหามุมยืนได้เด่นดีจริงๆเลยนะ ถือโอกาสโชว์ตัวเลยเชียว แล้วกางเกงว่ายน้ำนั่นทำไมมันถึงได้ฟิตอะไรขนาดนั้น ดูสินะไอท่อนที่ซ่อนอยู่ในกางเกงมันปูดนูนเป็นลำเลย แล้วทำไมฉันต้องมาหงุดหงิดไม่พอใจเขาด้วยเนี่ย "พวกเราไปทำความรู้จักพี่ธันวากันดีกว่า" บรรดาเพื่อนๆของฉันต่างขยับชุดว่ายน้ำดันน่าอกน่าใจกันยกใหญ่ หวังจะมัดใจอิตานั้นหรอ เชิญเถอะย่ะ ฉันเบะไล่หลังพวกนั้น "สวัสดีครับน้องคิตตี้" "สวัสดีครับ" พี่เวย์และเพื่อนๆของเขาอีกสองสามคนเดินมาล้อมฉันเอาไว้ "พวกเพื่อนๆพี่มันอยากรู้จักน้อ

"คิตตี้ คุณรู้ไหมว่าผมรู้จักคุณมาตั้งนานแล้ว" ธันวาเอ่ยขึ้นขณะขับรถอยู่ "รู้จักฉัน? ตอนไหน ฉันไม่เห็นจะจำได้" ฉันพยายามนึก "คุณจำเด็กผู้ชายผอมๆใส่แว่น ชุดเอี๊ยมมอมแมม ที่บ้านริมทะเลได้ไหม" "ชุดเอี๊ยมมอมแมมหรอ?" ฉันพยายามนึกย้อนกลับไป ก็มีความทรงจำรางๆวิ่งเข้ามาในหัว ภาพเด็กชายสูงๆผอมๆ ใส่แว่น และชุดเอี๊ยมมอมแมมๆ นั่งร้องไห้ท่ามกลางเด็กวัยเดียวกันยืนหัวเราะอย่างสนุกสนาน เด็กคนนั้นกอดตุ๊กตากระต่ายสีขาวที่ขาดหลุดลุ่ยเอาไว้ เมื่อฉันนึกออกฉันจึงหันหน้าไปมองธันวาอีกครั้ง "ผมเอง" "คุณ!" "ผมคือเด็กชายคนนั้น วันนั้นเป็นวันที่ผมเสียใจที่สุด ผมเดินกอดตุ๊กตากระต่ายที่แม่ของผมเคยให้ไว้ก่อนท่านจะเสีย ตุ๊กตาตัวนั้นโดนบรรดาเพื่อนๆผมฉีกทิ้งเพราะคิดว่าผมไม่ใช่เพศเดียวกันกับพวกเขา เมื่อผมเห็นตุ๊กตาที่แม่เคยให้ไว้ถูกทำลาย ตอนนั้นผมนั่งร้องไห้แทบขาดใจท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กพวกนั้น แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงเล็กๆของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น" /หยุดนะ ถ้าไม่หยุดฉันจะฟ้องตำรวจจริงๆด้วย/ เสียงเล็กๆของเด็กหญิงคนหนึ่งขู่ขึ้น ทำให้เหล่าบรรดาเด็กเกเรรีบวิ่งหนีหายไป เด็กหญิงลูกครึ่งตัวเล็กเดินเข้ามาหาเด็ก