บทนำ (1)

บทนำ

            ไป๋ซูเมิ่งลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกมึนหัว เธอหลับตาลงไปอีกรอบและลืมตาขึ้นมาใหม่มองไปรอบ ๆ เธอพบกับปัญหาเข้าให้แล้ว ตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนกองฟางสกปรกกองหนึ่ง รอบตัวเป็นความรู้สึกเหมือนสัมผัสเนื้อไม้ที่ถูกประกอบขึ้นเป็นกล่องสีเหลี่ยมขนาดประมาณสองคนอยู่ได้ และที่สำคัญเธอกำลังอยู่ในกล่องที่ว่านี้!

            …และที่สำคัญไปกว่านั้นเธอและเจ้ากล่องไม้สี่เหลี่ยมกำลังเคลื่อนที่อยู่!!

            รอบข้างมีเสียงล้อที่ทำจากไม้กำลังหมุนเคลื่อนที่บนพื้นขรุขระ มีเสียงเท้าของม้า วัว และเสียงคนพูดคุยกันมีทั้งใกล้และไกลดังขึ้นรอบตัว เเสงแดดลอดผ่านช่องเล็กๆระหว่างเเผ่นไม้เข้ามากระทบตาไป๋ซูเมิ่งทำให้เจ้าตัวได้สติ ร่างไร้เรี่ยวแรงเขยิบเข้าหาช่องนั้นมองลอดออกไปด้านนอก

            บ้านเรือนทรงโบราณ ผู้คนสวมชุดแปลกตา รถถูกลากด้วยม้าและวัว สิ่งที่เห็นราวกับเธอกำลังอยู่ในกองถ่ายละครโบราณที่เคยดูผ่านตา!!! 

            “อีกราวหนึ่งก้านธูป[1]น่าจะออกจากอาณาเขตของซีหนานเข้าสู่ซีเปียน ก่อนผ่านออกประตูเมืองเจ้าอย่าลืมนำยาไปให้นางกินด้วยล่ะ หากเลย12ชั่วยามละนางรู้สึกตัวมาจะเกิดเรื่องยุ่งยาก”

            เสียงแหบใหญ่ของบุรุษพูดขึ้นไม่ดังมากเเต่ก็ดังพอให้เธอที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่ข้างในได้ยิน

            “ขอรับ ข้าน้อยใส่ลงในอาหารเรียบร้อยแล้ว จะรีบนำไปให้นางกินขอรับ”

            สิ้นเสียง สิ่งที่ไป๋ซูเมิ่งกำลังนอนอยู่ก็หยุดเคลื่อนที่ ไม่นานเเผ่นไม้ด้านหน้าก็เปิดออกเป็นช่องเล็กขนาดพอให้สอดจานข้าวเข้ามาได้

            “ตื่นได้แล้ว และกินซะ ถ้าไม่อยากอดตาย”

            เสียงที่เพิ่งได้ยินดังขึ้นพร้อมจานขนาดเท่าฝ่ามือถูกวางกระเเทกจนเม็ดข้าวพุ่งกระจาย ผักสีซีดไม่กี่ชิ้นกระดอนขึ้นลง

            …จากนั้นแผ่นไม้ก็ถูกปิดลงอีกครั้ง พร้อมกับกล่องไม้นี้เริ่มเคลื่อนที่ตามเดิม

            ตอนนี้สิ่งที่ไป๋ซูเมิ่งสนใจไม่ใช่จานข้าว หรือผักสีซีดเบื้องหน้า เเต่เป็นสิ่งที่เธอได้เห็นตอนที่แสงลอดผ่านเข้ามาเมื่อครู่ต่างหาก

            …ชุดที่เธอใส่อยู่ไม่ใช่รูปแบบที่คุ้นเคย ใช้มือลูบรู้สึกลื่นนุ่ม ชุดยาวเกะกะ ไม่ใช่ชุดรัดรูปทะมัดทะแมงที่เธอใส่ในความจำล่าสุด!

            เดี๋ยวนะ! เท่าที่เธอจำได้ ล่าสุดเธอกำลังลอบออกจากโรงแรมหรูใจกลางเมืองในสภาพสาวนักท่องราตรี หลังจากทำภารกิจล้วงข้อมูลสำเร็จในค่ำคืนหนึ่ง และกำลังบึ่งรถคู่ใจกลับไปฐานลับไม่ใช่หรือ?!

            ใช่! ระหว่างทางเธอถูกไล่ตามจากรถหลายสิบคัน เธอเลี้ยววนหลายซอยจนค่อย ๆ สลัดรถเหล่านั้นพ้นไปทีละคัน จนสุดท้ายเหลือเพียงรถของเธอพียงคันเดียวแล่นบนถนน และเบรกก็ใช้งานไม่ได้! หลังจากหาทางเเก้อยู่นาน รถของเธอก็พุ่งเข้าชนรั้วเหล็กและตกลงไปในทะเล! 

            เธอตายแล้ว! งั้นตอนนี้เธอมาอยู่นี่ที่ได้ไง?

            “ข้างในนั้นมีอะไร!”

            เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นไม่ไกลพร้อมกับกล่องไม้สี่เหลี่ยมนี้หยุดเคลื่อนที่ ในขณะที่คนข้างในกล่องที่กำลังคิดทบทวนและสับสนอยู่กับตัวเองก็สะดุ้งได้สติ

            “เป็นหมูตัวอ้วนตัวนึงขอรับ ข้าน้อยจะเอาไปฝากญาติที่ต่างแดน แหะ แหะ" คนตอบเสียงสั่นเล็กน้อย

            เจ้าของคำถามเดินเข้ามาใกล้ ใช้ดาบยาวเคาะเล็กน้อย

            “ไยปิดมิดชิดเยี่ยงนี้ มิกลัวมันตายรึ”

            “อ่อ พอดีข้าน้อยอยากเก็บเป็นความลับไม่ให้ญาติรู้ขอรับ และอีกอย่างเป็นหมูพันธุ์หายาก ข้าน้อยอยากให้ภรรยาข้าน้อยที่ซีเปียนดีใจ”

            ไม่พูดเปล่ามือหยาบกร้านล้วงหยิบถุงเงินยัดใส่มืออีกฝ่าย

            ทหารเจ้าของเสียงแรกก้มหน้ามองของในมือ จ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง สุดท้ายจึงยิ้มกว้าง

            “เห็นแก่ความรักอับแสนบริสุทธิ์ของเจ้า รีบไปเถอะ เดี๋ยวภรรยาเจ้ารอนาน” พูดจบก็เดินหลบปล่อยให้รถม้าเคลื่อนผ่านไป

            ขบวนคนและรถม้าบรรทุกหมูที่ว่าเคลื่อนไปสักพัก ไหล่ที่เกร็งของคนเกือบสิบรอบรถม้าก็คลายลง

            “ดีที่นายท่านมอบเงินให้ข้ามาเยอะ ผ่านประตูเมืองนี้ได้ ผ่านป่านี้ไป ข้างหน้าก็อาณาเขตข้าแล้ว ไร้อุปสรรค! ฮ่า ฮ่า”

            เสียงแหบหัวเราะสะใจ เอามือหยาบกร้านตบบ่าคนตัวเล็กข้างๆ

            “เสียดายที่แม้เเต่เส้นผมข้าก็ไม่ได้ยลก็ต้องส่งถึงมือนายท่าน”

            พูดไปก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากแตกแห้งอย่างเสียดายเเม่นางที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นหมูข้างในรถม้า หลายครั้งที่มีการขนส่งเเม่นางไปขายที่หอบุปผาก็ไม่เคยต้องปิดมิดชิดเยี่ยงนี้มาก่อน อย่างน้อยเขาต้องได้ยลโฉมให้ชื่นใจ แต่ครั้งนี้แม้ปลายผมก็ยังไม่ได้เห็น ตอนได้สินค้านี้มาก็อยู่ในรถม้าปิดทึบเช่นนี้เรียบร้อยแล้ว

            “งั้นเราพักยลโฉมแม่นางสักหน่อยดีไหมขอรับ ข้าน้อยว่าต้องงามเป็นเลิศแน่" 

            “ไม่ได้!” พูดจบมือหยาบกร้านก็ตบลงบนหัวคนตัวเล็กกว่าดังป้าบ

            “เจ้าจำไม่ได้รึ นายท่านบอกห้ามแตะต้อง ถ้ามีอะไรผิดพลาดเจ้าตายแน่”

            เขายังจำเสียงเย็นนั้นได้ ดวงตาคู่นั้นของคนที่มาส่งรถม้าคันนี้ให้พวกเขาช่างเหี้ยมโหด ทั้งยังกำชับว่าให้รีบเดินทางออกจากเมืองต้นทางให้เร็วที่สุด

            “ข้าว่านางต้องเป็นลูกหลานตะกูลใหญ่เป็นแน่ ไม่ทำผิดร้ายแรงก็ไปเหยียบหางผู้มีอำนาจที่ไหนเข้าจึงถูกขายมาเป็นนางในหอนางโลมเช่นนี้”

            “จะใหญ่แค่ไหนสุดท้ายก็ต้องอยู่ใต้ล่างพวกเราอยู่ดี ฮ่าฮ่า” ชายร่างเล็กหัวเราะเสียงแหลม

            “เจ้าคิดว่าจะตกมาถึงเจ้ารึ ข้าว่านายท่านต้องนำนางไปประมูลเป็นแน่ คงได้เงินอย่างงาม หึ”

            “โอ้ ข้าเห็นด้วย ฮ่าฮ่า” 

            เสียงสนทนาเหล่านั้นดังเข้าโสดประสาทไป๋ซูเมิ่ง สมองอันชาญฉลาดประมวลอย่างเร็วจึงพอประติดประต่อเรื่องทั้งหมดได้

            …นี่นางกำลังจะถูกเอาไปขาย!!!

            ตอนนี้ถึงไม่ตายก็อยากตายเสียแล้ว เเต่ก็ทำได้เพียงคิดเท่านั้นเพราะแรงแม้ขยับตัวยังแทบไม่มี ร่างกายอ่อนปวกเปียก อ้าปากจะร้องก็ไร้เสียง ใช่! เธอต้องได้รับยาที่ทำให้ร่างกายไม่มีแรง ที่พวกมันบอกว่าเอาใส่ข้าวให้กิน ละก่อนหน้านี้คงกินไปแล้ว คิดพลางลองพยายามนึกเหตุการณ์ก่อนหน้า พลันความทรงจำมากมายทั้งความรู้สึกนึกคิดหลั่งไหลเข้าสู่สมอง…

            ความทรงจำนี้น่าจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางชื่อไป๋ซูเมิ่งเหมือนกัน เป็นคุณหนูตระกูลไป๋ มีพี่ชายพ่อแม่เดียวกันสองคนซึ่งรักน้องสาวคนนี้มาก แต่ด้วยเหตุที่ตระกูลไป๋เป็นฝ่ายบู๊ทำให้ทั้งท่านพ่อและพี่ชายต้องออกไปทำศึกที่ชายแดนนานครั้งจึงกลับมาหานางผู้เป็นน้องสาว ส่วนพี่ชายอีกคนสังกัดฝ่ายบุ๋นต้องเข้าราชการทิ้งให้นางอยู่กับท่านย่าและญาติผู้หญิงในเรือนเป็นส่วนใหญ่ ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องในเรือนด้วยเหตุที่ร่างกายไม่แข็งแรงป่วยไม่เว้นวัน มีโรคติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดผสานกับถูกพิษเป็นว่าเล่น นับได้ว่าผู้ใดอยากแก้แค้นหรือทำร้ายท่านพ่อ พี่ชาย หรือคนในตระกูลก็จะมาลงที่นางเสียหมด ด้วยเหตุว่าทำเจ้าตัวไม่ได้ก็มาลงที่กล่องดวงใจแทนแล้วกัน

            …ไป๋ซูเมิ่งผู้นี้ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

            แต่ถึงชีวิตจะอาภัพเพียงใดแต่นางก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่เจ้าของร่างเดิมใช้เป็นแรงขับเคลื่อนให้ตนมีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้ ก็คือนางมีการหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทเเห่งแคว้นที่นางอยู่ซึ่งเป็นคนที่นางแอบชอบตั้งเเต่เเรกเห็น ทุกครั้งนางจะตามเขาติดเมื่อไปเจอกันที่งานชุมนุมต่าง ๆ และครั้งล่าสุดระหว่างทางที่นางกำลังไปร่วมงานฉลองพระราชสมภพขององค์รัชทายาท นางก็ถูกตีจนสลบและถูกลักพาตัวมาจนถึงตอนนี้

            แต่ร่างนี้ตายได้ไงนั้นเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมได้ยินคนที่ลักพาตัวด้านนอกคุยกัน พอรู้ว่าตนจะถูกนำไปขายเป็นนางโลมก็ตรอมใจ พอมีแรงก็ตัดสินใจเอาหัวกระแทกกับผนังรถตายคาที่ พลันไป๋ซูเมิ่งลองยกมืออันขาวซีดดังหิมะขึ้นจับหน้าผาก

            ซี๊ด เจ็บจริงด้วย โหนกลูกโตบนหน้าผากและคราบเลือดเหนียวเหนอะเป็นพยานชั้นดี

            จากนั้นไป๋ซูเมิ่งที่มีชื่อเดียวกับเจ้าของร่างนี้ก็จับพลัดจับพลู วิญญาณมาเข้าร่างนี้และฟื้นคืนชีพขึ้นมา

            ชาติที่แล้วนางตายในหน้าที่ที่เลือกไม่ได้ เมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แม้ร่างนี้จะไร้ความสามารถมากเพียงใด อาภัพแค่ไหน นางไป๋ซูเมิ่ง สายลับมือหนึ่งแห่งโลกปัจจุบัน ไม่มีใครเทียบได้เรื่องทักษะการเอาตัวรอด จะรับช่วงต่อเอง

            คิดได้ดังนั้นแววตาสับสนพลันเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นทันใด ชาติก่อนนางถูกโชคชะตาบังคับกับสถานะที่เลือกไม่ได้ แต่โชคดีที่ชาตินี้นางได้รับโอกาสให้ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา นางจะรักษาโอกาสนี้ให้ดีที่สุด

            …ถึงแม้จะอาภัพตั้งแต่ต้นก็เถอะ

            ด้วยความที่ซูเมิ่งมักได้รับภารกิจเกี่ยวกับล้วงความลับเสียส่วนใหญ่มากถึงเก้าส่วนของงานทั้งหมด งานฆ่าคนตกเป็นของสายลับคนอื่นเสียมากกว่า สิ่งที่สำคัญกว่าการล้วงความลับคือต้องพาตัวเองออกมาเพื่อนำส่งความลับเหล่านั้นให้ถึงมือเป้าหมาย ทักษะการเอาตัวรอดจึงสำคัญมาก แน่นอนว่าแค่เรื่องตรงหน้านี้ไม่ยากเกินความสามารถนางแน่