บทที่ 20 ใครคือเจ้าของ 1/2

คำยืนยันฉะฉานนั้นทำให้อรรถพลสติหลุดโดยสิ้นเชิง เขาแสยะยิ้มร้าย จ้องมองเธอด้วยสายตาสมเพชเย้ยหยัน ร่างแกร่งที่ยังคงฝังตัวตนอยู่ภายในร่างของเธอเลื่อนมือขึ้นมาบีบคางมนบังคับให้เธอเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ

"ดูเธอจะมั่นใจเหลือเกินนะว่ามันจะจริงจังด้วย"

"แน่สิคะ ตอนนี้เราตกลงคบกันแล้ว เอยไม่มีวันปล่อยให้เขาหลุดมือไปแน่!"

"หึ!... แล้วถ้ามันรู้ว่าเธอนอนอ้าขาให้ฉันเอาซ้ำ ๆ จนจะพรุนอยู่ตอนนี้ มันยังจะอยากกินของเหลือเดนจากฉันอยู่ไหมล่ะ!"

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือบางตบเข้าที่ใบหน้าคมคายของอรรถพลฉาดใหญ่ด้วยความลืมตัว ทว่านาทีนี้ความโกรธของเธอพุ่งปะทุจนสุดขีด ลืมทุกความกลัวที่มีต่อเขาเช่นกัน

"เอย!!" อรรถพลหันกลับมาจ้องหน้าหญิงสาว แววตาคมกริบวาวโรจน์จนน่ากลัว อรรถพลใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตรงรอยตบพลางมองเธออย่างเอาเรื่อง

"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก... ดี! ตอนนี้เรามาเอากันให้ตายไปข้างหนึ่งเลย แล้วมาดูกันว่าลูกของผม หรือลูกของไอ้ปอร์เช่ ลูกของใครที่จะเข้าไปฝังอยู่ในมดลูกเอยก่อนกัน!"

"เลว...! อ๊ะ!" เอยตั้งท่าจะยกมือขึ้นตบเขาอีกรอบ แต่อรรถพลรู้ทันเขายกมือรับข้อมือบางไว้ได้ เอยจึงทั้งถีบทั้งยันดันร่างแกร่งให้ออกไป

ทว่าอรรถพลกลับสวนกระแทกตัวตนเข้ามาลึกยิ่งกว่าเดิม แนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะรวบจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะจนหมดทางสู้

"ปล่อยเอยนะ!!!"

"จะปล่อย... ก็ต่อเมื่อเอยท้องลูกของผม!" อรรถพลยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะเขาใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ก่อนจะเริ่มกระแทกกระทั้นเข้าหาเธออย่างรุนแรงตามอารมณ์ดิบดำมืดที่ปะทุขึ้นในใจ

มันเป็นความผิดของเธอเอง... ที่ดันไปปลุกด้านมืดของเขาขึ้นมาในเวลานี้ และหากท้องฟ้าไม่สว่าง สาบานได้เลยว่าเอยจะไม่มีวันได้ลงจากเตียง!

ปึก! ปึก! ปึก!

แรงกระแทกส่งผลให้เรือนร่างบางสั่นคลอนไปตามจังหวะ อรรถพลโน้มตัวลงมาดูดดึงขบเม้มทรวงอกอิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มแกล้งหยอกเย้าจุดอ่อนไหว ยามใดที่เอยจวนเจียนจะสุขสม เขาก็จะหยุดชะงักงันจงใจแกล้ง บดจูบขยี้ริมฝีปากและเรือนร่างของเธอ

มันคือความรุนแรงที่หวังจะลงโทษให้เธอเข็ดหลาบจำ

เขาโถมเข้าใส่เธออีกหลายต่อหลายครั้ง เอยเสร็จสมไปไม่รู้กี่รอบจนรู้สึกเจ็บจุกและแสบตรงจุดอ่อนไหว หญิงสาวจำต้องรองรับความบ้าคลั่งของอรรถพลจนอยากจะหลับตาสลบไปให้พ้น ๆ 

ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับตอบสนองและรองรับความรุนแรงจากเขาได้เป็นอย่างดีอย่างน่าเหลือเชื่อ

"ฮื่อออ..."

เอยถูกพลิกตัวให้นอนคว่ำหน้าลงกับเตียง จากนั้นอรรถพลก็สอดแทรกความแข็งแกร่งเข้ามากลางกายสาวอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบรอบท้ายทอยเบา ๆ บังคับให้เธอรับแรงกระแทกกระทั้นถี่รัวที่โถมเข้าใส่ทางด้านหลัง

"อ่าห์..."

อรรถพลเงยหน้าขึ้นครางฮึมในลำคออย่างสมใจ ชายหนุ่มเสร็จสมตามหญิงสาวมาติด ๆ เขากระแทกกายเน้นย้ำจนมิดด้ามอีกครั้ง พลางปล่อยหยาดน้ำขุ่นเข้าสู่ร่างกายเธอจนหมดสิ้นทุกหยาดหยดด้วยความตั้งใจ

"เป็นไง... ตอนนี้ในท้องของเอยอาจจะมีลูกของผมฝากเอาไว้แล้วก็ได้นะ ตั้งสามสี่รอบ... มันต้องมีสักรอบแหละที่ติด"

เอยนอนฟุบหน้าหนุนหมอน น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บใจกับคำพูดของเขา อรรถพลยอมหยุดการคุกคามแล้ว ทว่าร่างกายของเขายังคงทาบทับแนบชิด ชายหนุ่มพรมจูบไปตามแผ่นหลังเนียน พลางกระซิบถ้อยคำที่บาดลึกจนเธอต้องกลั้นเสียงสะอื้นไห้

"ฮึก... ไม่ติดหรอกค่ะ อย่าลืมว่ายังมียาคุมฉุกเฉิน ตราบใดที่เอยยังไม่ตาย เอยไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองท้องลูกของคุณอรรถเด็ดขาด"

"หึ! ปากดี... ยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ? มาดูกันไหมล่ะ ว่าผมจะทำให้ลูกทะลุยาคุมของเอยไม่ได้?! พอหน้าท้องเนียน ๆ นี่มันนูนขึ้นมา ก็ถือว่าผมชนะเอยแล้ว"

พอนึกภาพตอนที่หน้าท้องแบนราบนี้กำลังอุ้มท้องลูกของเขา... ชายหนุ่มที่เคยปากดีบอกว่าไม่มีวันพลาดทำเธอท้อง กลับรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก เขาปรารถนาให้เด็กในท้องของเอยเป็นลูกของเขา... 

ไม่ใช่ของคนอื่น!

แล้วถ้าเอยเกิดไปท้องกับผู้ชายคนอื่นขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?

คิ้วหนาขมวดม้วนเข้าหากันทันที สัญชาตญาณดิบในใจกรีดร้องบอกคำเดียวว่า ไม่มีทาง! ไม่มีทางที่ในท้องของเอยจะให้กำเนิดสายเลือดของผู้ชายคนอื่นได้นอกจากเขา!

"คนบ้า...! อ๊ะ!" เอยพยายามดิ้นรนหนี ทว่ากลับถูกอรรถพลฟาดมือลงบนสะโพกกลมกลึงฉาดใหญ่ ก่อนจะเริ่มบทลงทัณฑ์อย่างไร้ความปรานีอีกครั้ง

"อีกรอบแล้วกัน... จะได้มั่นใจว่าลูกของผมเข้าไปเกาะอยู่ในมดลูกของเอยแล้วจริง ๆ! แต่ถ้าวันนี้ไม่ติดอีก วันหน้าก็เอาต่อได้" อรรถพลกวนประสาทเอยไม่น้อย เอยกำมือแน่นจนแทบอยากจะตบเขาสักฉาดหนึ่ง แต่เพราะอรรถพลระวังตัวกว่าเดิม เขารู้ทันเธอ เธอจึงหมดหนทางที่จะทำแบบนั้นได้อีก!

"อ๊ะ...!"

เอยนึกเกลียดตัวเองที่ร่างกายของเธอมันทรหดอดทนยอมรองรับเขาได้จนถึงเช้ามืดแบบนี้!

พึ่บ!

ในที่สุดอรรถพลก็พลิกตัวลงนอนหงายบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง ซึ่งต่างจากเอย ทันทีที่ได้รับอิสรภาพ หญิงสาวก็รีบพยุงร่างกายอันบอบช้ำลุกขึ้นนั่งทันที

"จะไปไหน? ยังไม่หมดแรงหรือไง มานอนพักก่อนเถอะ" อรรถพลเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจ เอยดื้อรั้นจนเขาอยากปราบพยศด้วยการขังเธอไว้ในวิลล่าแห่งนี้ไม่ให้ไปไหน 

ทว่าลึก ๆ เขาก็ไม่ได้อยากจะตัดอนาคตในวงการบันเทิงของเธอขนาดนั้น ตราบใดที่เธอทำตัวเป็นเด็กดี เขาก็พร้อมจะใจดีด้วย

"ไม่นอนแล้วค่ะ เอยจะกลับห้อง" เอยตอบพลางค่อย ๆ ขยับตัวลงจากเตียง อรรถพลที่นอนเท้าแขนมองแผ่นหลังบางอยู่จึงเอ่ยเย้ยหยันขึ้นมา

"แรงจะเดินยังแทบจะไม่มี... มานี่มา"

มือหนากระชากร่างบอบบางกลับมาที่เดิม เขากระชับกอดเธอไว้แน่น ก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ด้วยความโหยหา ทว่าการแสดงออกกลับดุดันจนเอยรู้สึกเจ็บ

"ปล่อยเอยเลยนะ!" เอยทำสีหน้าขู่ฟ่อใส่เขาเหมือนแมวน้อย "เอยเหนียวตัวไปหมดแล้ว อยากอาบน้ำค่ะ"

อรรถพลที่ตระกองกอดชะงักไปเล็กน้อย "ไม่ต้องรีบ... ให้ร่างกายเอยมีแต่กลิ่นกายของผมติดอยู่แบบนี้แหละ จะได้จำใส่หัวไว้ว่าเอยน่ะเป็นของใคร"

"..." เอยเลือกที่จะเงียบและไม่ต่อต้านอีก เพราะตอนนี้เธอเจ็บระบมและไม่มีแรงมากพอจะผลักดันหินผายักษ์ก้อนนี้ออกไปจากตัวได้

"นอนซะ... หกโมงเช้าค่อยกลับ" อรรถพลเอ่ยปากอนุญาตแผ่วเบา เอยจึงยอมนิ่ง นอนหนุนอยู่บนท่อนแขนแกร่งที่เป็นกล้ามเนื้อแน่นหนาอย่างว่าง่าย

"อืม..."

อรรถพลกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย โดยลืมเลือนไปเสียสนิทว่าเมื่อครู่พวกเขาทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน... 

ทางด้านเอยแอบน้ำตาซึมไหลผ่านหางตาเงียบ ๆ เธอนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ คิดไม่ตกเลยว่าเรื่องระหว่างเรา 

มันจะจบลงที่ตรงไหน...

เวลาประมาณหกโมงเช้า แม้จะเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยระบมมากแค่ไหน ทว่าเอยก็ฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน มือบางค่อย ๆ ยกท่อนแขนแกร่งของอรรถพลออกจากเอวอย่างเบาอย่างมือที่สุด 

ก่อนจะวาดขาลงจากเตียง ก้มเก็บเสื้อผ้าที่ถูกเขาถอดทิ้งกระจัดกระจายเมื่อคืนขึ้นมา แล้วจัดการสวมใส่ใหม่ตรงปลายเตียงทันที

เอยสำรวจความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกาย นึกพอใจลึก ๆ ที่เขาทำตามคำขอ ไม่มีร่องรอยช้ำเด่นชัดตรงผิวเนื้อนอกร่มผ้าที่อาจนำมาซึ่งความอับอายและเป็นปัญหาในการทำงาน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสร้างกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องนอนของวิลล่าหรู ทว่าก่อนประตูห้องจะปิดลง สายตากลมโตยังคงเหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่นอนคว่ำอยู่ในท่าเดิม ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ

"คุณเอยครับ... ยังออกไปไม่ได้นะครับ"

ครามที่นั่งสแตนด์บายอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นรีบผุดลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาเอยทันทีที่เธอสับเท้าผ่านประตูเตรียมจะออกจากวิลล่า

"คุณ..."

"คุณอรรถอนุญาตเอยแล้วค่ะ เอยมีงานถ่ายช่วงเช้า"

"..." ครามมีสีหน้าลังเล เอยจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่ามั่นคง

"ถ้าคุณครามไม่เชื่อ... ถ้าคุณอรรถตื่นมาแล้วโวยวาย ก็บอกให้เขาไปตามเอาเรื่องเอยที่กองถ่ายได้เลยค่ะ"

ครามพยักหน้ารับคำและยอมหลีกทางให้ในที่สุด เอยจึงก้าวเดินต่อไป ความเงียบสงบโอบล้อมตลอดเส้นทางทอดยาวที่มุ่งหน้ากลับไปยังห้องพักของเธอ หญิงสาวจำเป็นต้องเดินช้าลงเล็กน้อยเพราะความเจ็บและอาการจุกเสียดยังคงหลงเหลืออยู่ตรงท้องน้อยและจุดกลางกายสาว

เอยทอดสายตามองเส้นทางที่ดูยาวไกลกว่าปกติ พลางกัดฟันเดินหน้าต่อไปจนถึงห้องพักของตัวเอง... ยังดีที่ระหว่างทางไม่มีใครเดินผ่านมาเลย เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเห็นสภาพอันบอบช้ำของเธอที่เดินออกมาจากวิลล่าของอรรถพล...