บทที่ 20 ใครคือเจ้าของ 1/1

บทที่ 20

ใครคือเจ้าของ

สวบ!!

"ฮื่อออ..."

เอยจิกปลายเท้าลงกับที่นอนแน่น เธอหลับตาข่มความรู้สึก พลางส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอเมื่ออรรถพลกระแทกกระทั้นตัวตนเข้ามาในร่างกายเธอรวดเดียวจนมิดสุดด้าม!

ความคับแน่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานทำให้หญิงสาวถึงกับเหงื่อซึม ซึ่งไม่ต่างจากอรรถพล ชายหนุ่มเองก็คาดไม่ถึงว่าเอยจะยังคงคับแน่นเหมือนเดิม... หรืออาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ 

สัมผัสนี้ทำให้เขามั่นใจลึก ๆ ว่าตลอดเวลาที่ห่างกันไป เอยไม่เคยไปนอนกับผู้ชายคนไหนมาก่อนแน่นอน!

และที่สำคัญ... ร่างกายของเธอยังคงตอบสนองและเข้ากับเขาได้ดีเหมือนเดิม อรรถพลยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจล้นอก ที่เขายังคงเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองเรือนร่างนี้

ตับ! ตับ! ตับ!

จากแรงขยับเนิบนาบเพื่อปรับความคุ้นเคยในตอนแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความดุดัน ชายหนุ่มโยกคลึงอยู่เหนือร่างบาง ก่อนจะจับขาเรียวสวยทั้งสองข้างขึ้นพาดบ่าแกร่ง แล้วโหมกดสะโพกแกร่งกระหน่ำเข้าหาเธออย่างเร่าร้อนสุดแรง

ปึก! ปึก! ปึก!

เอยจำต้องรับแรงกระแทกจากอรรถพลในทุกท่วงท่า ความคับแน่นในตอนแรกทำให้เธอเจ็บจนจุก ทว่าพอบทรักเริ่มดำเนินไปอย่างดุเดือด ความซาบซ่านก็เข้ามาแทนที่จนสมองขาวโพลน และปรับตัวเข้าหาเขาได้อย่างคุ้นชิน

"อ่าห์... อ๊ะ... อื้อออ..."

เอยครางกระเส่าเสียงหวาน เรียกอารมณ์ดิบเถื่อนของอรรถพลให้ยิ่งพุ่งสูง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเอยกำลังทำให้เขาใจสั่นลุ่มหลง อรรถพลเดินหน้าตักตวงกลืนกินและกระแทกกระทั้นเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วเรียวเอื้อมลงมานวดคลึงจุดอ่อนไหวเพื่อกระตุ้นอารมณ์ นำพาเอยให้ทะยานไปสู่ปลายทางฝันพร้อม ๆ กับเขา

แรงตอดรัดและความคับแน่นของหญิงสาวทำให้อรรถพลต้องกัดฟันกรอด ปวดหนึบจนเส้นเลือดปูดโปนตรงขมับ เขากระแทกกระทั้นเข้าหาจนร่างน้อยสั่นคลอนไปตามแรงโยก โดยไม่ลืมที่จะฝังจูบและลูบไล้ไปตามผิวขาวเนียนนุ่มทุกตารางนิ้วอย่างหลงใหล

ร่างแกร่งทาบทับลงมาบดจูบเอยอย่างพัวพัน ฝ่ามือหนาเค้นคลึงทรวงอกอิ่มอย่างไม่ยอมให้ว่างเว้น ความเสียวซ่านทำให้เอยครางระงม แข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสะท้อนก้องทั้งห้องนอนอันเกิดจากความชุ่มฉ่ำของบทรักที่ปะทะเข้าออกซ้ำ ๆ

อรรถพลซอยสะโพกเข้าหาเธอไม่ยั้ง ก่อนจะหยัดกายขึ้นเปลี่ยนท่าทาง ยกร่างบางให้นอนตะแคงข้างแล้วยกขาเรียวขึ้นพาดเพื่อมุมองศาที่ลึกยิ่งขึ้น

เอยเสียววาบจนแทบจะทนไม่ไหว อรรถพลไม่ได้อ่อนโยนกับเธอเลยแม้แต่น้อย ทว่าความดุดันที่เขามอบให้นั้นกลับปลุกปั่นอารมณ์ของเธอให้พุ่งพล่านอย่างไม่รู้จบสิ้น

"อื้อ..."

"พูดมา... ว่าใครที่เป็นเจ้าของเอย"

อรรถพลกระซิบเสียงพร่า เขารู้ดีว่าเอยใกล้จะถึงปลายทาง และตัวเขาเองก็จวนเจียนเต็มที ทว่าอรรถพลกลับจงใจชะลอจังหวะลงเพื่อทรมานให้หญิงสาวพ่ายแพ้ต่อเขาอย่างราบคาบ

"อ๊ะ... อื้อ อะ..."

เอยเบิกตากว้าง คาดไม่ถึงว่าเขาจะลดความเร็วลง อรรถพลโยกกายเข้าออกอย่างเชื่องช้าแกล้งถ่วงเวลา ทั้งยังหยุดละมือจากจุดอ่อนไหว ปล่อยให้ร่องรักของเธอทำหน้าที่ขมิบตอดรัดตัวตนของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกที่จวนเจียนจะสุขสมเมื่อครู่กลับหดหายไปต่อหน้าต่อตา

"ตอบมา!" อรรถพลเค้นเสียงเข้ม

เอยทรมานจนต้องจิกปลายเท้าแน่น มือบางขยำผ้าปูที่นอนนุ่มเพื่อระบายความอัดอั้น เธอกลืนน้ำลายลงคอ... รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ต้องการชัยชนะอย่างขาดลอย การต่อต้านเขาไปก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า และจะทำให้บทลงทัณฑ์นี้ยาวนานขึ้นจนเธอไม่ได้กลับห้อง

"คุณอรรถ... คุณอรรถคือเจ้าของเอย..."

"ฮื่อออ..." เอยนิ่วหน้า เสียวสะท้านอีกครั้งเมื่ออรรถพลพอใจในคำตอบ เขาจึงเริ่มโหมเพลิงพิศวาสกระหน่ำเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงระลอกใหญ่

"อ่าห์..."

ชายหนุ่มครางฮึมในลำคอเมื่อสะโพกแกร่งกระแทกกดเน้นย้ำเป็นจังหวะสุดท้าย แรงกระตุกบีบรัดรอบแก่นกายแกร่งจนปวดหนึบ ความคับแน่นของเอยตอดรัดเขาอย่างรุนแรงส่งผลให้ทั้งสองทะยานถึงขีดสุดและเสร็จสมไปพร้อม ๆ กัน อรรถพลปลดปล่อยหยาดน้ำขาวขุ่นออกมาจนเต็มแน่นอยู่ภายในเครื่องป้องกัน

"คุณอรรถ..."

เอยครางชื่อเขาเสียงแผ่ว พลางหลับตาลงเพื่อพักสายตาและหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด ร่างกายแกร่งไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนอนทาบทับโอบกอดเธอไว้โดยไม่คิดจะถอดถอนตัวตนออกไป

"ออกไปจากตัวเอยได้แล้วค่ะ... เอยอยากกลับห้อง"

อรรถพลลอบถอนหายใจ แมวน้อยของเขาพอเริ่มมีแรงขึ้นมาหน่อยก็เริ่มแผลงฤทธิ์ทันที

"ผมยังไม่อนุญาตให้เอยกลับ" ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ พลางซุกไซ้คลอเคลียซอกคอขาวเนียนต่ออย่างคนเอาแต่ใจ

"ไม่ได้ค่ะ!" เอยปฏิเสธทันควัน "พรุ่งนี้เอยมีงาน ถ้าคุณรังแกเอยอีกแล้วเอยทำงานได้ไม่เต็มร้อย ใครจะรับผิดชอบคะ" หญิงสาวขึ้นเสียงใส่ใบหน้าคมคายที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุดันเพราะโดนขัดใจ ทว่าพอเขาได้ยินเหตุผลก็ยอมนิ่งไปนิดหนึ่ง

"ขออีกรอบ" อรรถพลบอกเสียงเข้ม

เอยผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่าย "คำว่าอีกรอบของคุณอรรถไม่เคยมีอยู่จริง... เอยไม่เชื่อหรอกค่ะ"

ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ไม่เชื่อก็แล้วแต่เอย แต่วันนี้เอยต้องชดเชยให้ผมจนกว่าผมจะพอใจ"

เอยขบเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองเขาด้วยสายตาเคืองโกรธทว่าเธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากส่งเสียงฟึดฟัดในลำคอ

"แล้วเรื่องพวกนี้มันเป็นความผิดของเอยงั้นเหรอคะ? คุณเป็นคนไล่เอยไปเอง อยากให้เอยออกไปจากชีวิตคุณ สั่งให้เอยลืมคุณ... พอเอยทำตามที่สั่งได้แล้ว คุณกลับไม่พอใจแถมยังบังคับให้เอยกลับมาทำอะไรแบบนี้อีก ทุกอย่างมันผิดที่เอยจริง ๆ เหรอคะ?" เอยระบายความอัดอั้นตันใจออกมาด้วยความน้อยใจ อรรถพลเอาแต่ใจและใช้อำนาจกดขี่เธอจนไม่เคยสนใจเลยว่าเธอเองก็มีความรู้สึก

"ใช่! เอยนั่นแหละผิด" อรรถพลสวนกลับทันที

...ผิดที่ทำให้เขาไม่สามารถไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนได้เลยตลอดเวลาที่ผ่านมา ผิดที่ทำให้เขาติดใจสัมผัสของเธอจนไม่ต้องการใครอีกนอกจากเธอคนเดียว!

"ค่ะ... เอยผิดเอง" เอยแค่นยิ้มขมขื่น ทั้งที่เขาควรจะรู้สึกสงสารหรือสำนึกบ้างว่าตัวเองเป็นคนทิ้งเธอไป "และคุณอรรถก็เป็นคนที่ถูกต้องเสมอ"

"ผมไม่มีเวลาว่างมาฟังเอยประชดประชันหรอกนะ... ถ้าอยากให้เสร็จเร็ว ๆ ก็อ้าขา แล้วเอาใจผมให้มาก ๆ เพราะถ้าผมอารมณ์ดี ผมอาจจะใจดีปล่อยเอยกลับห้องไว ๆ ตามที่ต้องการก็ได้"

เอยคลี่ยิ้มบางเบาด้วยความสมเพชตัวเอง มาถึงขนาดนี้แล้วนี่นา จะถอยหลังก็ไม่ได้ งั้นก็แค่เดินหน้าต่อให้มันจบ ๆ ไป

"ค่ะ... งั้นก็เอาตามที่คุณอรรถต้องการเลย"

"หึ..." อรรถพลแสยะยิ้ม ชายหนุ่มถอดถอนกายออกชั่วคราวเพื่อจัดการดึงถุงยางอนามัยชิ้นเก่าทิ้งและสวมอันใหม่เข้าไปแทน จากนั้นจึงกลับมาทาบทับเรือนร่างบาง พร้อมกับโหมบทรักระลอกใหม่เข้าใส่เธออย่างไม่มีคำว่าเหน็ดเหนื่อยหรือเบื่อหน่าย... 

มีแต่ต้องกินให้อิ่มหนำจนกว่าจะพอใจ

....

...

...

...

...

"คุณอรรถ... ถุงยางล่ะคะ?! คุณต้องป้องกันนะ!"

เอยร้องเสียงหลง พลางใช้มือดันอกแกร่งของอรรถพลเอาไว้สุดแรงไม่ให้เขาแทรกกายเข้ามาในตัวเธอได้ นี่มันรอบที่ห้าเข้าไปแล้ว! เธอยอมตามใจเขาขนาดนี้ แต่เขากลับจะมาเห็นแก่ตัวกับเธออีกงั้นเหรอ

"หมด" เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอขาวต่อ พยายามดึงดันแทรกตัวตนร้อนผ่าวเข้าหาเธอ

"แต่เอยไม่ยินยอม! คุณต้องป้องกันสิคะ!" เมื่อเขาพยายามจะดันเข้ามา เอยจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายใช้เท้าถีบดันร่างแกร่งให้ออกห่าง

"กลัวอะไรนักหนา? ต้องเป็นผมสิที่ควรกลัวพลาดโดนเอยจับ" ชายหนุ่มประชดประชันกลับด้วยคำพูดร้ายกาจ ก่อนจะล็อคขาเอยเอาไว้ พร้อมกับโถมกายเข้าใส่เธอจนสำเร็จในที่สุด 

สวบ!!!

เอยรู้สึกอ่อนเพลียจนแทบหมดแรงสู้ เธอเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจและคำพูดปากเสียของเขาเหลือเกิน

"วางใจเถอะ ผมไม่ปล่อยให้เอยท้องแล้วเอาลูกมาจับผมได้หรอก... หรือถ้ากลัวว่าจะติดโรคจากผมก็สบายใจได้ ผมไม่ได้มั่วกับใครเลยตั้งแต่เลิกกับเอย"

ถึงเขาจะพูดแบบนั้นแต่เธอก็ไม่อาจวางใจได้อยู่ดีนั่นแหละ ทว่าพูดไปก็เท่านั้น สุดท้ายคนที่ต้องเหนื่อยและเจ็บตัวก็คือเธอ

"แต่ต่อให้พลาดขึ้นมาจริง ๆ ผมก็อาจจะรับแค่ลูก ส่วนเอยก็เป็นได้แค่เมียน้อย ไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตาขึ้นมาเป็นเมียแต่งของผมได้หรอก" คำพูดนั้นกรีดลึกเข้ามาในใจ เอยจ้องหน้าเขาด้วยแววตาว่างเปล่า "เอยไม่ได้อยากเป็นเมียคุณอรรถแล้วค่ะ... และเอยก็ไม่มีวันยอมให้ลูกเกิดมามีพ่อแบบคุณอรรถด้วย!"

"..." อรรถพลชะงักงัน เขาเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเธอด้วยแววตาขุ่นเคืองและวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

"เอยไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองท้องกับคนใจร้ายอย่างคุณเด็ดขาด!"

สิ้นเสียงหวาน อรรถพลรู้สึกเหมือนเส้นสติขาดผึ่ง สัญชาตญาณดิบอยากจะบีบคอผู้หญิงตรงหน้าให้ตายคามือ... 

ไม่อยากให้ลูกมีพ่ออย่างเขางั้นเหรอ? เหอะ!

"ทำไม! จะเก็บท้องไว้ให้ไอ้ปอร์เช่มันเป็นพ่อของลูกเธอหรือไง?!" อรรถพลตะคอกถามเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาล

"ใช่ค่ะ! อย่างน้อยปอร์เช่ก็ดีพอที่จะเป็นพ่อของลูกเอยมากกว่าคนใจร้ายแบบคุณ!" เอยสวนกลับทันควัน เธออยากให้เขารู้ว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่ได้ต้องการมีลูกกับเธอ