บทที่ 21 หึงหรือหวงก้าง 1/1

บทที่ 21

หึงหรือหวงก้าง

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น นะโมที่เฝ้ารอเพื่อนรักมาตลอดทั้งคืนรีบวิ่งไปเปิดประตูให้ทันที

"เอย! แกกลับมาแล้ว" นะโมเปิดประตูพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เอยก้าวเข้ามาในห้อง

"เป็นยังไงบ้าง คุณอรรถทำอะไรแกหรือเปล่า ไอ้ปอร์โทรหาแกทั้งคืนเลยนะ ฉันเองก็ด้วย แต่ฉันไม่ได้รับสายมันเลย" เอยพยักหน้ารับรู้เบา ๆ เธอเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนด้วยความอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด

"ขอบใจนะโม เดี๋ยวเอยจะจัดการเคลียร์กับปอร์เช่เอง" เอยเอ่ยเสียงแผ่ว

"แล้วทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้!" นะโมถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ เธอโผเข้ากอดเพื่อนรักไว้แน่นเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด และดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เอยที่เพิ่งจะกลับมายิ้มร่าเริงได้ไม่เท่าไร ตอนนี้กลับดูเศร้าหมองจมดิ่งลงไปอีกแล้ว!

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้คุณอรรถคนเดียวเลยที่ทำให้เพื่อนของเธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้!

"ไอ้คุณอรรถมันรังแกแกใช่ไหมเอย!? ฉันจะไปเอาเรื่องมัน!"

"อย่า... นะโม อย่าไปยุ่งกับเขาเลย" เอยรีบคว้าแขนเพื่อนเอาไว้พลางฝืนยิ้มอย่างขมขื่น "ทุกอย่างมันจบแล้วโม... มันจบลงแล้วจริงๆ เอยยอมนอนกับเขาแค่คืนเดียว เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่มายุ่งกับเอยอีก"

"เอย... ทำไมแกต้องยอมเขาขนาดนี้ แล้ว... แล้วมันตกลงง่าย ๆ แบบนั้นเลยเหรอ" เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องจะจบลงง่าย ๆ อย่างที่เพื่อนบอก คนอย่างคุณอรรถตามเอยมาถึงที่นี่เพียงเพื่อจะนอนกับเอยแค่คืนเดียวจริงๆ น่ะเหรอ? 

ลงทุนทำทุกวิถีทางเพื่อเรื่องแค่นี้จริงๆ น่ะเหรอ?

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด!

"เขาต้องตกลงสิ ไม่งั้นเขาจะยอมปล่อยเอยกลับมาแบบนี้เหรอ" เอยส่งยิ้มบาง ๆ หวังปลอบโยนเพื่อน ทั้งที่ในใจของเธอนั้นแตกสลายจนยับเยินไปแล้ว

ที่ต้องโกหกออกไปก็เพราะไม่อยากให้นะโมไปมีเรื่องกับอรรถพล เธอไม่อยากดึงคนที่เธอรักเข้ามาพัวพันกับเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ หากจะมีใครต้องเดือดร้อนเพราะอำนาจของอรรถพล... 

คนคนนั้นก็ขอให้เป็นเธอแค่คนเดียวก็พอ

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ" เอยบอกน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะเห็นน้ำตาและสีหน้าเศร้าสร้อยของเพื่อนจนหัวใจเธอพลอยเจ็บปวดไปด้วย

"เอยก็ใช่ว่าจะไม่เคยนอนกับเขานี่นา"

"แต่แกตัดใจจากเขาได้แล้ว แกกำลังจะกลับมาเป็นเอยคนเดิมของฉันแล้วนะ แต่เขากลับ..."

"เอาละโม อย่าคิดมากเลยนะ เอยไม่เป็นไรจริงๆ เห็นไหมว่าเอยยังยิ้มได้ ทุกอย่างจบลงแล้วจริงๆ" หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนหวานย้ำอีกครั้ง

"แกไม่โกรธคุณอรรถเลยเหรอเอย" นะโมถามอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นเพื่อนดูสงบนิ่งและไม่มีท่าทีเคียดแค้นชายหนุ่มเลยสักนิด

"โกรธสิ โกรธมากด้วย... แต่เอยเป็นคนเดินเข้าไปในชีวิตเขาเอง เอยเลยคิดว่า... มันคงเป็นเวรกรรมของเอยละมั้งที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้"

"เอย แกจะยอมคนและมองโลกในแง่ดีเกินไปแบบนี้ไม่ได้นะ"

"เอยแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่โกรธแค้นใคร เอยสู้เขาไม่ได้หรอกโมก็รู้ ถือซะว่าชดใช้กรรมที่เคยมีต่อกันไปก็แล้วกัน... หากวันไหนที่เอยได้รับอิสระหลุดพ้นจากเขาอย่างแท้จริง หรือวันหนึ่งที่เขารู้สึกผิดกับเอยขึ้นมา เอยจะยอมยกโทษให้เขา แต่เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก เราจะเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน"

"เพราะแกรักเขา..."

"ไม่... แค่เคยรัก" เอยเอ่ยขัดพลางส่ายหน้าเบา ๆ "เพราะจากนี้ไปเอยจะไม่มีวันรักเขาอีก เอยเลิกรักเขาไปตั้งแต่วันที่เขาโยนเอยทิ้งไปแล้วละ"

เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังหลอกตัวเองหรือพูดความจริงในใจ แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจได้คือเธอกับอรรถพล จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

"ถึงแกจะใจดีราวกับแม่ชี แต่ฉันเชื่อว่าแกจะเด็ดขาดพอที่จะทำให้คนอย่างคุณอรรถสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำกับแกได้บ้าง สักนิดก็ยังดี!"

เอยส่งยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน

"เอยแค่ไม่อยากยึดติดกับความเกลียดชังจนต้องทรมานหัวใจตัวเองมากกว่า..."

"หึ! แต่ฉันน่ะ อยากให้คุณอรรถมันรักแกจนหัวปักหัวปำ แล้วฉันจะยุให้แกทิ้งเขาไปเลย! ให้เขากลายเป็นไอ้โบ้ร้องไห้โฮเพราะโดนแกทิ้ง!" นะโมพูดพลางเบะปาก ทำให้เอยหลุดหัวเราะออกมาได้เล็กน้อย

"นี่ชีวิตจริงนะโม ไม่ใช่ละครเสียหน่อย คุณอรรถเขาไม่ได้รักเอย" เอยรู้สึกสะท้อนในใจไม่น้อย เมื่อต้องตอกย้ำความจริงกับตัวเอง

"แล้ว... ตอนที่เขารังแกเอย... เขาได้ป้องกันไหม?" นะโมรีบกุมมือเพื่อนแน่นด้วยความเป็นห่วง หากอรรถพลละเลยเรื่องนี้ เธอจะได้ช่วยเพื่อนได้ทันเวลา

"นี่แหละเรื่องสำคัญที่เอยอยากจะรบกวนโม"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"โมไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้เอยหน่อยได้ไหม..." เพราะเธอไม่สามารถออกไปซื้อเองได้ หากมีคนจำหน้าได้ขึ้นมา ไม่จำเป็นต้องรอให้อรรถพลปล่อยข่าวสาดโคลนใส่เธอ เธอนี่แหละที่จะตกเป็นประเด็นข่าวฉาวสมใจเขาไปก่อนแน่ ๆ

"โอเค งั้นเอยรอที่นี่ เดี๋ยวฉันกลับมานะ"

"อืม..." เอยยิ้มให้นะโม ซึ่งรีบหยิบกระเป๋าและรีบออกจากห้องไปทันที

เมื่อได้อยู่ตามลำพัง เอยก็ส่งข้อความหาปอร์เช่ทันที

"ขอโทษนะปอร์ พอดีว่าเมื่อคืน..." เอยชะงักนิ้วเรียวที่พิมพ์ตอบกลับปอร์เช่ หัวใจของเเธอกำลังรู้สึกผิดมาก... เอยจึงหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพิมพ์ต่อ "เอยเมามากน่ะ แล้วก็ภาพตัด ขอโทษที่ไม่ได้รับสายนะ"

"..." เนิ่นนานไม่มีการตอบรับใด ๆ จากปอร์เช่ เอยจึงถอนหายใจ รู้สึกโล่งใจแปลก ๆที่ปอร์เช่ยังไม่อ่านข้อความของเธอในตอนนี้ ครั้นจะโทรไปก็กลัวว่าน้ำเสียงตัวเองจะเผยพิรุธ

เอยจึงตัดสินใจไปอาบน้ำล้างคราบไคลของอรรถพลที่ยังคงติดกายเธอมาตั้งแต่เมื่อคืน

เวลาผ่านไป เอยก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดกางเกงขายาวธรรมดา นะโมกลับเข้าห้องมาพอดี จึงรีบวางยาที่โต๊ะและรีบไปหยิบน้ำเปล่ามาให้เอยทันที

"รีบกิน ปล่อยนานเกินไปมันจะไม่ดี"

"ขอบใจนะโม" นะโมส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร ฉันต้องช่วยแกอยู่แล้วเอย" นะโมแกะยาในแผงวางไว้บนมือเอยไปด้วย "อ๋อ ฉันซื้อยาคุมแบบแผงมาด้วย กันเอาไว้เผื่อไอ้คุณอรรถมันเล่นตุกติก ไม่ทำตามที่บอก"

"โมรอบคอบมาก" แม้แต่เธอก็ลืมคิดถึงข้อนี้ไปเลย ว่าควรสำรองยาคุมแบบแผงไว้ด้วย

"ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน เข้าใจใช่ไหมเอย" นะโมไม่อยากให้เอยพลาด ยิ่งพลาดกับอรรถพล เธอคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเอยจะต้องทนทุกข์เหมือนตายทั้งเป็นมากแค่ไหน

"อืม เอยเข้าใจ" เอยยิ้มก่อนกลืนยาคุมฉุกเฉิน และกินยาคุมแบบแผงเข้าปากไปอีกเม็ด

"ตอนนี้เราก็ไปหาข้าวทานกันเถอะ"

ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่แผดเผาและความร้อนระอุของชายหาดในช่วงสาย เอยยืนโพสต์ท่าอย่างเซ็กซี่ท่ามกลางแดดร้อนอ่อน ๆ ซึ่งเธอต้องใช้พละกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ ประคับประคองสติเพื่อให้งานดำเนินต่อไปจนเสร็จและไม่เสียเวลาเพราะเธอ

ทุกครั้งที่กล้องเริ่มรัวชัตเตอร์ เธอต้องสลัดความอ่อนแอทิ้งไปชั่วคราว เปลี่ยนแววตาหม่นแสงให้กลายเป็นแววตาของนางแบบมืออาชีพในทันที

ภายใต้ชุดว่ายน้ำตัวสวยที่อวดผิวเนียนละเอียด มีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่รู้ดีว่าร่างกายของตนกำลังร้อนรุ่มเพราะพิษไข้ ทุกจังหวะที่ต้องบิดกายโพสต์ท่า ความปวดหนึบที่ช่วงล่างประกอบกับพิษไข้ที่เริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง

ในมือเรียวอันสั่นเทาถือผลิตภัณฑ์ครีมบำรุงผิวแบรนด์ออนนี่ชูขึ้นประกอบการโพสต์ท่าด้วยรอยยิ้มที่ฝืนปั้นแต่งขึ้นอย่างยากลำบาก

"ขอภาพสุดท้ายนะคะน้องเอย เน้นไปที่เนื้อครีมบนผิวขาว ๆ เลยค่ะ!" เสียงเอริสดังขึ้นสั่งการอย่างกระฉับกระเฉง

เอยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมสมาธิเฮือกสุดท้าย เธอเปิดฝาขวดครีมออก ปลายนิ้วแต้มเนื้อครีมลงบนผิวแขนขาวเนียน เกลี่ยไล้ไปตามผิวอย่างแผ่วเบา เพื่อให้กล้องจับภาพนิ่งความชุ่มชื้นและประกายแวววาวของผิวได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"คัต! เลิกกองได้เลยค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ!"

เมื่อสิ้นเสียงชัตเตอร์ตัวสุดท้ายและเสียงสั่งคัตของผู้กำกับ นะโมก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนทันที

"เอยไหวไหมแก หน้าแกซีดจนขาวกว่าเนื้อครีมแล้วนะ" นะโมเอ่ยถามด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด

"ไหว... เอยแค่ต้องการพักสักหน่อย" เอยกระซิบตอบแผ่วเบา พยายามฝืนพยุงร่างกายไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เพราะไม่อยากให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอและตั้งข้อสังเกต

"แกอยู่คุยกับพี่เอริสไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเอยเอาของไปเก็บที่ห้องแต่งตัวก่อนแล้วกัน"

"เค" นะโมรับคำ ก่อนจะรีบหันไปเคลียร์งานกับเอริส เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการถ่ายทำแล้ว จึงต้องรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จ

เอยพยุงร่างกายเดินแยกตัวออกมาอย่างทุลักทุเล มือบางเอื้อมควานหาที่ยึดเกาะตามทางเดิน สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนรางลงทุกที ทัศนียภาพรอบข้างบิดเบี้ยวและค่อย ๆ มืดดับลง...

ฟึ่บ!

ทว่าในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังจะมืดดับลง อ้อมแขนแกร่งของใครคนหนึ่งก็สอดเข้ามาประคองร่างของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

"คุณเอย!"

ซันโผเข้ารับร่างของหญิงสาวได้ทันเวลาก่อนที่เข่าของเธอจะทรุดลงกระแทกพื้นหิน มือหนารีบโอบกระชับแผ่นหลังบางเอาไว้แน่น

ชายหนุ่มสังเกตเห็นท่าทางอ่อนล้าของเธอมาตั้งแต่ช่วงเปิดกองถ่ายแล้ว ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีทำให้เขาตัดสินใจเดินตามเธอมาเงียบ ๆ จนกระทั่งเห็นว่าเธอเริ่มเดินเซและทำท่าจะล้มลงไปจริงๆ

"คุณซัน..." เอยพยายามเรียกชื่อเขา ทั้งที่ดวงตาคู่สวยแทบจะลืมไม่ขึ้น

"ครับ ผมเอง"

"ขะ...ขอบคุณนะคะคุณซัน เอยแค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ" น้ำเสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะปลิวไปกับสายลม เอยพยายามจะหยัดยืนด้วยลำแข้งของตนเอง แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายจนต้องยอมใช้มือเกาะแขนของซันเอาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว

"ปล่อยมือจากเอยซะ... ซัน!"