บทที่ 21 หึงหรือหวงก้าง 1/2

เสียงตวาดกร้าวทรงอำนาจที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ

ภาพของเอยที่กำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของซันเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟโทสะในอกของอรรถพลให้ลุกโชน เท้าหนาก้าวเข้ามาหาทั้งสองด้วยความขุ่นเคือง

เอยมองท่าทีคุกคามของชายหนุ่มด้วยแววตาสั่นระริก ด้วยความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ เธอจึงขยับตัวหลบไปอยู่ด้านหลังของซันตามสัญชาตญาณ หวังใช้แผ่นหลังกว้างของเขาเป็นเกราะกำบังจากปีศาจร้ายตรงหน้า

ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาราวกับลูกนกจนซันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านนั้น เขาจึงเลือกที่จะกางปีกปกป้องเธอ

"คนของเฮียเหรอ?" ซันเลิกคิ้วถามพลางจ้องมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตารู้ทัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขณะสบตากับญาติผู้พี่

"ใช่! และแกไม่ควรแตะต้องเธอ" อรรถพลกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องมองมือของซันที่แตะต้องของเล่นที่เขายังไม่นึกเบื่อด้วยสายตามาดร้าย

"ผมแค่ช่วยพยุงเพราะเห็นคุณเอยกำลังจะล้มลงไปครับ"

"เหอะ! มารยาสาไถยน่ะสิไม่ว่า! แกล้งทำเป็นอ่อนแอเพื่ออ่อยผู้ชาย เห็นคนหล่อรวยเข้าหน่อยก็จ้องจะจับทันทีเลยนะ!"

เอยเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ไม่คิดเลยว่าอรรถพลจะกล้าเอ่ยวาจาดูถูกเหยียดหยามเธอต่อหน้าบุคคลที่สามได้ขนาดนี้

"เฮียเข้าใจผิดแล้วครับ คุณเอยไม่ได้ยั่วผมเลย" ซันพยายามอธิบายเหตุการณ์เพื่อปกป้องหญิงสาว เขาเองก็ไม่คิดว่าอรรถพลที่ภายนอกดูเป็นสุภาพบุรุษที่สุดในตระกูลสุริยาเดชสกุล จะพ่นคำพูดร้ายกาจทำร้ายจิตใจผู้หญิงได้ถึงเพียงนี้

"คุณเอยเธอป่วยจนจะล้มจริงๆ ผมเลยต้องช่วยพยุงไว้" ซันย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เออ ช่วยแล้วก็ไปซะ! แล้วเธอ... จะมุดหัวอยู่ข้างหลังไอ้ซันอีกนานไหม!? มานี่!" อรรถพลตวาดเสียงกร้าว ใช้สายตาดุดันข่มขู่เอยที่เริ่มดื้อดึง หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาเฉียบคมของเขา เธอไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ 

แต่หากยังขัดขืน... เรื่องราวก็อาจจะบานปลายไปกันใหญ่

"..." เอยคลายแรงบีบที่แขนของซัน เตรียมจะก้าวเข้าไปหาอรรถพลตามคำสั่ง หากทว่ามือหนาของซันกลับรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

"ถ้าคุณเอยไม่อยากไปกับเฮีย เฮียก็อย่าบังคับเธอเลยครับ..."

อรรถพลขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เขาไม่อยากเสียเวลาปะทะคารมกับลูกพี่ลูกน้อง แต่เลือกที่จะเบนสายตาคมกริบกลับมาจ้องร่างบางที่หลบมุมอยู่แทน

"ผมสั่งให้มานี่! ถ้าไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะความดื้อด้านอวดดีของเอย ก็เลิกซ่อนตัวอยู่หลังผู้ชายคนอื่นแล้วเดินมาหาผมเดี๋ยวนี้!" คำขู่ทรงอำนาจและแฝงแววคุกคามทำให้เอยต้องหลับตาลงอย่างขมขื่น

เธอรู้ดีว่าอรรถพลพูดจริงและเขาทำมันได้อย่างที่พูดแน่ เธอไม่อยากให้ซันต้องมาพลอยเดือดร้อนเพราะตนเอง เธอจึงค่อย ๆ ปล่อยมือจากแขนของซัน เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มพลางฝืนยิ้มบาง ๆ

"ขอบคุณนะคะคุณซัน แต่เอยไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ"

หลังจากเอ่ยขอบคุณซันแล้ว หญิงสาวก็ก้าวขาอันหนักอึ้งเดินเข้าไปหาซาตานร้ายที่ยืนรออยู่ตรงหน้าอย่างจำนน

"อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก เธอเป็นคนของเฮีย" อรรถพลกระชากแขนเอยพร้อมกับรวบเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายแนบชิดกัน พลางประกาศกร้าวแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าซันทันที

"แต่ผมได้ข่าวว่าเฮียกำลังจะหมั้นกับคุณจีนนี่ครับ แล้วคุณเอย..."

"แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วนี่ว่าเอยเป็นอะไรกับเฮีย เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้ว หรือถ้าอยากจะยุ่งจริงๆ ... ก็รอให้เฮียเบื่อเธอก่อนก็แล้วกัน หลังจากนั้นจะนัดไปแอบแซ่บกันที่ไหนก็เชิญ!"

"เฮีย!"

คำพูดนั้นกรีดลึกจนหัวใจของเอยร้าวราน ชายหนุ่มปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นสิ่งของไร้ค่าที่พร้อมจะโยนให้ใครก็ได้ เอยน้ำตาคลอเบ้า พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าซีดเผือดที่เรียบเฉย

"เฮียแม่งเลวว่ะ" ซันเอ่ยขึ้นด้วยความอึ้ง เขาไม่คิดเลยว่าลูกพี่ลูกน้องของตนเองจะดูถูกผู้หญิงได้ขนาดนี้ เบื้องหน้าที่ทุกคนชื่นชมว่าแสนสุภาพและกำลังจะหมั้นหมายกับไฮโซสาวผู้เหมาะสม แต่เบื้องหลังกลับซุกซ่อนผู้หญิงอีกคนเอาไว้ แถมยังตราหน้าเธอเป็นแค่สิ่งของต่อหน้าเขาอีกด้วย

"ไม่คิดเลยว่าเฮียจะเป็นคนแบบนี้!" ซันรู้สึกผิดหวังและเหมือนดูคนผิด

อรรถพลเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้แคร์ว่าซันจะมองตนเองอย่างไร เพราะในความเป็นจริง...

เขาก็ร้ายกาจอย่างที่ซันว่าจริงๆ นั่นแหละ

"เฮียก็เป็นของเฮียแบบนี้... แต่อยากให้จำเอาไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของเฮียอีกก็พอ!" อรรถพลเอ่ยเตือนเสียงเรียบ

"ขอโทษนะคะคุณซัน..." เอยหันไปขอโทษชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะถูกแรงมหาศาลลากตัวไปอย่างทุลักทุเล 

ร่างกายที่รุมด้วยพิษไข้บวกกับความเจ็บปวดตรงกึ่งกลางกายทำให้เธอก้าวขาไม่ทันช่วงขายาวที่สาวเท้าก้าวฉับนำหน้าไป

"คุณอรรถคะ เอยเดินตามไม่ทัน!" เอยร้องบอกเสียงหลง ทำให้อรรถพลชะงักเท้าแล้วหันกลับมามองร่างบางที่เดินกะเผลกตามเขามาอย่างทุลักทุเล

ฟึ่บ!

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมาแนบอกทันที เอยเบิกตากว้างมองเขาด้วยความตระหนก

"ปล่อยนะ! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ถ้าเป็นข่าวขึ้นมาจะทำยังไง!"

"วางใจเถอะ ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีใครโผล่มาเห็นหรอก" เมื่อได้ยินคำยืนยัน เอยก็หยุดดิ้นรน ยอมปล่อยให้เขาอุ้มเธอ เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเชื่อมระหว่างรีสอร์ตกับวิลล่าส่วนตัวแต่โดยดี

"อ่อยเก่งจริงๆ นะ... ถามจริงเถอะ ที่ผมจัดให้ทั้งคืนมันยังไม่ช่วยให้เอยหายคันเลยหรือไง?" ระหว่างทาง อรรถพลอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากจิกกัดเอยด้วยความขุ่นมัว เขายังคงหงุดหงิดที่เห็นเธอยอมให้ผู้ชายคนอื่นสัมผัสร่างกาย

"เอยไม่ได้อ่อยนะ!" หญิงสาวปฏิเสธทันควัน "ถ้าคิดจะดูถูกกันก็เงียบไปเลยค่ะ อีกอย่าง... ถ้าเอยจะอ่อยใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเอย ร่างกายของเอย เอยมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง คุณไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวาย!"

"หึ... เรื่องเมื่อคืนมันยังไม่ชัดเจนพอสินะ!" อรรถพลหรี่ตามองคนอวดดีที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว

"เอยสนองความต้องการของคุณไปแล้ว คุณก็ควรจะพอใจได้แล้วสิคะ!"

"ไม่! ตราบใดที่ผมยังต้องการเอยอยู่... แค่คืนเดียวมันจะไปพออะไร!"

"แล้วเมื่อไหร่คุณถึงจะพอใจ! อย่าลืมนะว่าคุณกำลังจะหมั้นอยู่แล้ว!"

"ไม่ต้องมาเตือนผมหรอกเอย... ทำหน้าที่ของเอยให้ดีก็พอ ส่วนเรื่องจะปล่อยตัวเอยไปตอนไหน... ผมจะเป็นคนตัดสินใจเอง!"

"..."

หมดคำจะพูด! 

เอยเลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเขาอีกต่อไป เพราะพูดไปสุดท้ายก็ลงเอยที่เดิม... 

ทะเลาะกันซ้ำ ๆ และคนที่ต้องเจ็บที่สุดคือเธอไม่ใช่เขา!

ปัง!

เมื่อมาถึงวิลล่าส่วนตัว อรรถพลก็ใช้เท้าถีบปิดประตูห้องเสียงดังสนั่น อารมณ์ยังคงคุกรุ่นไม่หาย เอยลอบถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อนที่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งในห้องนี้อีกครั้ง

ตุบ!

ร่างบางในชุดว่ายน้ำถูกทุ่มลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือด้วยอารมณ์โทสะของชายหนุ่ม

"เอยอยากพักผ่อน..." หญิงสาวรีบเอ่ยความต้องการทันทีเมื่อเห็นอรรถพลขยับก้าวขึ้นมาบนเตียง

"หึ! คิดว่าผมจะปล่อยให้เอยพักง่ายๆ งั้นเหรอ? เมื่อกี้ยังทำท่าระริกระรี้อ่อยไอ้ซันอยู่เลย พออยู่กับผมทำเป็นมาปฏิเสธ... อ๋อ หรือว่าของเก่าอย่างผมมันไม่เร้าใจเท่าคนใหม่ล่ะ?"

"ใคร ๆ ก็ต้องชอบของใหม่กันทั้งนั้นแหละค่ะ...

ไม่ใช่แค่เอยหรอกนะ ขนาดคุณอรรถเองก็ยังต้องการของใหม่เลยไม่ใช่เหรอคะ?" หญิงสาวเงยหน้าสบตามองเขาน้ำตาคลอเบ้า

รู้สึกต้อยต่ำที่ตัวเองเปรียบเสมือนสิ่งของเก่า ๆ ที่เขานึกอยากจะหยิบจับมาเล่นเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ทว่าตัวเธอเองกลับไม่มีสิทธิ์อะไรเลย แม้แต่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตนเองก็ยังทำไม่ได้!

"อย่าปากดีให้มันมากนักนะเอย เอยก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงขนาดนั้น!"

"เอยเกลียดคุณ..." หญิงสาวเอ่ยเสียงเครือ รู้สึกท้อแท้ในโชคชะตาที่ทำให้เธอตกเป็นรองเขาในทุกด้าน และสู้เขาไม่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"ผมก็ไม่ได้ขอให้มารักนี่... แต่อยากให้เอยย้อนถามใจตัวเองดูดีๆ นะว่าเกลียดผมจริงๆ หรือว่ารักกันแน่ อย่าลืมสิว่าใครกันที่แหกกฎกล้าบอกรักผมก่อน!"

ยอมรับว่าหัวใจของเขาแอบกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่าเกลียดจากปากของเธอ แววตาของเอยในยามนี้มันจริงจังจนน่าใจหาย...

แค่เพียงไม่กี่เดือน เอยจะหมดรักเขาได้รวดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด! อย่างน้อยมันต้องมีเศษเสี้ยวความรู้สึกดี ๆ หลงเหลืออยู่บ้างสิ!

"เอยเกลียดคุณ เอยไม่ได้รักคุณแล้ว! ได้ยินไหมว่าเอยเกลียดคุณ! อ๊ะ... อื้อออ!"

คำว่าเกลียดกลายเป็นตัวจุดชนวนโทสะให้อรรถพลฟิวส์ขาด เขากดร่างบางเข้ากับที่นอน สอดประสานมือระหว่างกันแนบแน่นโดยบดขยี้ริมฝีปากบางซ้ำ ๆ ให้หายปากดี

"อยากเกลียดก็เกลียดไป... แต่อย่าปากแข็งหลอกตัวเองก็แล้วกัน!"

เขาผละริมฝีปากหนาออกมาเพียงคืบ พึมพำเสียงเบา

ก่อนจะบดเบียดขยี้ริมฝีปากบางลงมาอีกครั้งหนึ่งอย่างไร้ความปรานี กระแทกจูบเอยอย่างรุนแรง ขยี้กลีบปากบางจนระบมช้ำ เอยพยายามเบือนหน้าหนีแต่กลับถูกต้อนจนมุม

มือหนาอีกข้างเปลี่ยนมาล็อกปลายคางมนบังคับให้เธอต้องรับสัมผัสป่าเถื่อนจากเขา 

เอยน้ำตาไหลรินด้วยความเจ็บใจที่ไม่อาจต่อต้านเขาได้เลย

อรรถพลกลืนกินเรียวปากหวานอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดตักตวงความหวานสูบวิญญาณเธออย่างดุดันจนเอยเริ่มหายใจไม่ทัน ความรุนแรงทวีคูณจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วทั้งในโพรงปาก

มือเรียวพยายามทุบตีไหล่หนาประท้วงว่าเธอกำลังจะหมดลมหายใจ แต่อรรถพลกลับไม่สนใจแรงประท้วงน้อยนิดนั้น เขายังคงมุ่งมั่นจะสั่งสอนคนดื้อรั้นให้เข็ดหลาบอย่างไร้ซึ่งความปรานี

"ฮึ่ก... ปล่อย... เอย..."

หญิงสาวหลับตาลงแน่น เรี่ยวแรงที่เคยใช้ทุบตีไหล่กว้างค่อย ๆ ถดถอยลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสติสัมปชัญญะสุดท้ายมืดดับวูบลง ร่างกายบางนิ่งสนิทไร้การต่อต้าน...

"..."

เมื่อการตอบสนองสิ้นสุดลงอย่างผิดปกติ ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับแน่นิ่งไปเฉย ๆ ทำอรรถพลชะงักมือที่กำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอทันที ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานก็พบว่าเอยหมดสติไปแล้ว

ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือดอย่างน่ากลัว

"เอย! ตื่นสิเอย!" เมื่อได้สติ มือหนาจึงเริ่มเขย่าตัวเธอเบา ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวกายของเอยเมื่อตอนที่เขาได้สติ

เอยไข้ขึ้นสูงมาก!

ที่ไอ้ซันบอกเขาเป็นเรื่องจริง เธอไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด!