บทที่16 เดินเข้าสู่กรง 1/2

เอยรีบเปลี่ยนโหมดเป็นนางแบบมือโปร เธอขยับไปยืนพิงโขดหินใหญ่ ปล่อยให้สายลมทะเลพัดผมสลวยปลิวไสว บิดเอวโชว์ส่วนโค้งเว้าอย่างมั่นใจตามประสบการณ์ที่เคยผ่านมา แสงสีทองที่ฉาบไล้ผิวจนดูนวลตาทำให้เอยสวยสะพรั่งจนนะโมรัวชัตเตอร์ไม่หยุด

"เออ! มุมนี้แหละเอย สวยมาก เพื่อนฉันสวยที่สุดในหาดแล้ว! (ก็เพราะมีกันอยู่แค่สองคนน่ะนะ) "

ทั้งคู่สลับกันถ่าย ผลัดกันโพสต์ มีทั้งท่าสวยสง่าและท่ารั่ว ๆ บางรูปนะโมถึงกับต้องลงไปนอนหมอบกับพื้นทรายเพื่อให้ได้มุมที่เอยพอใจ พอได้รูปที่ถูกใจเอยก็รีบวิ่งมาเช็กภาพทันที

"สวยมาก! ฝีมือแกนี่มันที่สุดเลย!"

"แน่นอนจ้ะ แกเองก็ต้องถ่ายให้ฉันสวย ๆ ด้วยนะ" นะโมสวนกลับ เอยจึงพยักหน้าตกลงอย่างไว

เสียงหัวเราะของสองสาวดังแข่งกับเสียงคลื่น ความเป็นส่วนตัวของรีสอร์ตทำให้พวกเธอได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ ปลดปล่อยความเครียดและความไม่สบายใจที่ได้เจออรรถพลวันก่อนทิ้งลงทะเลไปให้หมด

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยแก"

เมื่อความสนุกสิ้นสุดลงพร้อมแสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับขอบฟ้า สองสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัวจากการเล่นน้ำและถ่ายรูปก็พากันเดินกลับเข้าที่พัก

"ฉันก็มีความสุขมากเหมือนกัน" เอยหันไปยิ้มบาง ๆ ให้นะโม

"ว่าแต่ที่นี่ส่วนตัวมาก หรือว่าไม่มีแขกเลย แกว่ามันแปลก ๆ ไหมช่วงที่เราเริ่มถ่ายก็พอมีคนนะ แต่หลัง ๆ หายไปไหนกันหมด" นะโมถามขึ้นอย่างสงสัย โดยปกติแล้วมันต้องมีนักท่องเที่ยวเดินเล่นริมชายหาดเรื่อย ๆ สิ ยิ่งช่วงพระอาทิตย์ตกดินยิ่งต้องมีคนมาเดินเล่น แต่รอบนี้กลับเงียบกริบ

"น่าจะเพราะเป็นหาดส่วนตัวล่ะมั้ง คนเลยไม่ค่อยเยอะน่ะ" เอยไม่ได้คิดมากถึงเรื่องนี้ "ช่างเถอะนะ ไม่มีใครก็ดีแล้วนี่ เราจะได้สบายใจไม่เขินด้วย แถมยังเล่นน้ำได้โดยไม่ต้องกลัวเสียภาพลักษณ์"

"ก็จริง"

"อย่าคิดมากเลย อาบน้ำแล้วไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันเถอะ!" เอยกอดคอนะโมเดินกลับเข้าห้องพักด้วยรอยยิ้ม

ก่อนจะจัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นมาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่ม

เอยให้นะโมเข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนเธอก็เลี่ยงมานั่งรอนะโมตรงระเบียงห้องพัก ปล่อยให้สายลมทะเลยามค่ำคืนพัดผ่านผิวกายอย่างแผ่วเบา

เธอทอดสายตามองออกไปที่ความมืดมิดของท้องทะเลกว้าง นั่งฟังเสียงคลื่นที่ซัดกระทบฝั่งเป็นจังหวะอย่างเงียบเชียบเพียงลำพัง

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบนี้ ความกังวลที่เคยซ่อนอยู่ลึก ๆ ดูเหมือนจะค่อย ๆ มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารทะเลเผาสดใหม่และเครื่องดื่มเย็นฉ่ำวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนสิ่งที่ดึงดูดใจนะโมและเอยได้มากกว่าก็คือโทรศัพท์ในมือที่อัดแน่นไปด้วยรูปภาพนับร้อยรูป

ทั้งคู่เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด ปล่อยให้ลมทะเลตอนกลางคืนพัดผ่านผิวกาย พลางจิ้มอาหารเข้าปากและไถหน้าจอเช็กรูปไปพร้อม ๆ กัน

"แก! รูปนี้มุมกล้องดีมากเลยโม ฉันดูสูงเหมือน 170 เลยอะ" เอยอุทานออกมาอย่างภูมิใจ พลางโชว์รูปที่ตัวเองยืนโพสต์ท่าพิงต้นมะพร้าวให้เพื่อนดู

นะโมเคี้ยวปลาหมึกย่างจนแก้มตุ่ย ก่อนจะชะโงกหน้ามาดู "แหงดิ! ฉันแทบจะลงไปนอนราบกับพื้นทรายเพื่อมุมนั้นเลยนะ ถ้ารูปนี้ไม่ปัง ฉันจะเลิกถ่ายรูปให้แกตลอดชีวิต!" ทั้งคู่หัวเราะประสานเสียงกันอย่างสนุกสนาน

"แล้วดูรูปนี้ดิ..." นะโมเปิดรูปหลุดที่เอยกำลังทำหน้าเหยเกตอนคลื่นซัดมาโดนหลัง "รูปนี้ลงสตอรี่ไอจีได้ปะ แบบ เบื้องหลังความสวยที่แท้จริงอะไรเงี้ย"

"หยุดเลยนะแก! ถ้าลงรูปนี้ ฉันจะเอารูปแกตอนหัวฟูเพราะลมทะเลโพสต์ประจานแน่" เอยแกล้งทำเสียงดุแต่แววตาเป็นประกายขี้เล่น

"ฮ่า ๆ ไม่ทำหรอกน่า วันนี้มีความสุขมาก มาชนแก้วกันหน่อย" นะโมยิ้มรับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นชนกับเอย

"เออ เหมือนกัน นาน ๆ จะได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองแบบไม่ต้องห่วงสวยขนาดนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็ต้องกลับไปปั้นหน้าทำงานต่อแล้ว คืนนี้ก็กินให้ยับ เลือกรูปให้เสร็จ แล้วก็กลับไปนอนเอาแรงกันเหอะ"

"อืม"

ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างกระทบผืนน้ำจนเป็นประกายเงิน สองเพื่อนรักยังคงนั่งพูดคุยและหัวเราะกันอย่างต่อเนื่อง

"ฉันจะแชร์แล้วนะ" เมื่อเลือกรูปที่ถูกใจที่สุดได้แล้ว เอยก็บอกกล่าวเพื่อน นะโมพยักหน้าพลางไถดูรูปตัวเองอีกรอบก่อนจะกดแชร์ภาพลงบนอินสตาแกรมเช่นกัน

"ฉันก็แชร์แล้ว" สิ้นเสียงของนะโม เอยก็กดโพสต์ตามทันที

อินสตาแกรมแอคเคานต์ใหม่ของเอย ตอนนี้มีผู้ติดตามไม่มากเท่าอันเก่า

ส่วนมากจะเป็นแฟนคลับที่ตามกันมานานแม้ในวันที่เธอไม่ได้มีผลงานในวงการบันเทิง ยอดไลก์รูปพุ่งกระฉูดจนโทรศัพท์ของเอยสั่นไม่หยุด ซึ่งมันทำให้เอยใจชื้นและมีกำลังใจมากที่รู้ว่าเธอยังมีคนคอยซัพพอร์ตมากมายขนาดนี้

ตึ่ง!

คอมเมนต์แรกที่เด้งขึ้นมากลับทำเอาเอยถึงกับเลิกคิ้วยิ้ม คอมเมนต์นั้นมาจากปอร์เช่

"สวยจังครับ" เอยยิ้มให้กับคำชมนั้น ทว่าไม่นานนัก ปอร์เช่ก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาเธอทันที

[เกินไปนะเอย! โมใช่ไหมที่ยุให้เอยแต่งตัวแบบนี้!] เอยอ่านข้อความแล้วได้แต่ยิ้มแห้ง ส่งสติกเกอร์หน้าเจื่อน ๆ กลับไปพร้อมข้อความแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

"นาน ๆ ทีน่าปอร์ อย่าบ่นเลยนะ รูปออกจะสวย" ขณะที่นะโมซึ่งนั่งข้าง ๆ ชะโงกหน้ามาดูหน้าจอ พอเห็นชื่อปอร์เช่โวยวายมาก็หลุดขำอย่างสะใจ

"สะใจชะมัด! เห็นไอ้ปอร์หัวร้อนเพราะหวงแกนี่มันสนุกจริงๆ เลยเอย" นะโมยักคิ้วให้อย่างผู้ชนะ ที่สามารถปั่นประสาทเพื่อนชายคนสนิทได้

"แกก็นะ... เดี๋ยวฉันคุยกับปอร์ก่อน" เอยยิ้มขำ ๆ ก่อนจะก้มลงพิมพ์ข้อความตอบโต้กับปอร์เช่ต่อไป

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทำลายความร้าวฉานของชาวบ้านคืองานอดิเรกของฉันอยู่แล้ว" นะโมพูดหยอกล้ออย่างอารมณ์ดี

ครืดดด ครืดดด~

ทว่าขำได้ไม่นาน เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของนะโมก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ 'พี่ราม' แฟนหนุ่มสุดเนี้ยบสุดหล่อของเธอ นะโมหน้าถอดสีทันทีที่กดรับสาย

[นะโม... พี่เห็นรูปในไอจีแล้วนะ พี่อนุญาตเราแล้วเหรอ!?] เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตดังลอดออกมาจนเอยที่นั่งข้าง ๆ ยังสัมผัสได้ [ไอ้ชุดบิกินี่สีแดงที่ใส่อยู่นั่นน่ะ ใครอนุญาตให้ใส่ครับ? อย่าคิดว่าพี่มาทำงานที่ฮ่องกงแล้วจะกลับไปลงโทษเราไม่ได้นะ!] มาเป็นชุดเลยพี่ราม!

"พี่รามฟังโมก่อนสิคะ" นะโมพยายามจะอธิบายให้รามสูรเข้าใจ

[ต้องฟังอะไรอีก ลบเลยนะ ไม่งั้นเจอดีแน่!] โดนขู่เข้าให้แล้ว... นะโมที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะปอร์เช่อยู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายโดนบ่นชุดใหญ่จนหูชาเสียเอง

"นาน ๆ ทีไงคะ โมเพิ่งเคยถ่ายและลงครั้งที่สองในรอบหลายปีเลยนะ" เธอทำหน้ามุ้ยพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเอย ส่วนเอยก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ จะให้เธอช่วยยังไงก่อนล่ะเนี่ย... ของตัวเองยังเอาไม่ค่อยจะรอดเลย!

[ลบ!]

"พี่ราม... ไม่เอาแบบนี้สิคะ ขอครั้งเดียวนะคะ ครั้งหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว นะ นะ..." รามสูรเงียบไปอึดใจเมื่อเจอน้ำเสียงอ้อนวอนจากปลายสาย เจอเมียอ้อนทีไร ใจอ่อนทุกทีสิน่า!

[พี่กลับเมื่อไหร่ เตรียมตัวคลานลงจากเตียงเลยนะครับ]

"พี่ราม!"

[ชดเชยให้พี่ด้วย จัดการเรื่องที่ฮ่องกงเสร็จ พี่กลับไปจัดหนักเราแน่! และไม่ว่าจะงานยุ่งแค่ไหน พี่จะเริ่มพูดถึงเรื่องแต่งงานของเราอย่างจริงจังสักทีนะ]

"ค่า... แต่เรื่องรูป..."

[ยังจะห่วงรูป!]

"แง้... โมไม่อยากลบนี่คะ" นะโมพึมพำเสียงแผ่ว

[เฮ้อ! ตามใจโมแล้วกันครับ แต่อย่าให้มีอีก ถ้าอยากใส่มากนักก็มาใส่ให้พี่ดูนี่]

"เหอะ!" ใส่ให้ดูมีหวังได้คลานลงจากเตียงจริงๆ แน่!

[เหอะใส่พี่เหรอ?]

"เปล่าค่าาา"

[เป็นเด็กดีรอพี่กลับไปหานะครับ] รามสูรเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง ทว่ายังแฝงคำสั่งอยู่ในที

"ค่ะ โมคิดถึงพี่มาก ๆ นะคะ"

[คิดถึงพี่ ก็คิดถึงความรู้สึกพี่ด้วย พี่หวง!] เมื่อได้ยินอย่างนั้น นะโมก็เริ่มรู้สึกผิด เสียงจึงอ่อนลงตาม "ค่ะ..."

"เป็นไงล่ะ ดีนะที่ปอร์เช่พูดรู้เรื่อง ไม่โกรธเท่าพี่รามน่ะ" เอยพูดขึ้นหลังจากนะโมวางสายไปแล้ว นะโมทำหน้ามุ่ยตอบกลับ

"ถึงพี่เขาจะดูโกรธ ๆ แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้น แค่ช่วงนี้ฉันไม่ทำอะไรไปกระตุ้นให้เขาไม่พอใจเพิ่มก็พอ"

"ฮ่า ๆ นี่แหละผลของการดื้อ"

ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างนึกขบขันกับวีรกรรมของตัวเอง ทว่าสองหนุ่มที่ตอนนี้ต่างเป็นคนของหัวใจ พวกเขายอมไม่ถือโทษโกรธพวกเธอ (อาจจะโกรธนิดหน่อย) แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนตามใจพวกเธออยู่ดี