บทที่2 :: อารมณ์ชั่ววูบ 1/2

"ได้สิ! งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ผมขอยุติความสัมพันธ์ของเรา ต่อไปนี้เอยไม่ใช่คนของผมอีก!"

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอประโยคนี้หลุดออกมาจากปากเขาจริงๆ หัวใจเอยกลับสั่นคลอนจนแทบยืนไม่อยู่ ทว่าศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดสั่งให้เธอเชิดหน้าขึ้น

"ค่ะ... เอยขอขอบคุณที่คุณอรรถเอ็นดูเอยมาตลอด หลังจากวันนี้คุณวางใจได้เลยว่าเอยจะไม่ตามตอแยให้รำคาญใจแน่นอน!"

"..."

อรรถกรขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่พอใจแล่นขึ้นมาทันทีเพราะปฏิกิริยาของเอยผิดไปจากที่เขาคิด

เธอควรจะร้องไห้สิ! เธอควรจะคลานเข้ามากอดขาอ้อนวอนไม่ให้เขาทิ้งเธอไปสิ! แต่ดวงตาที่แน่วแน่คู่นั้นกลับมุ่งมั่นบอกเขาว่า... เธอพร้อมจะจบกับเขาจริงๆ

"งั้นผมก็ขอให้เอยทำตามที่พูดให้ได้ก็แล้วกัน!" เขากระแทกเสียงใส่ "อย่าให้เห็นว่าพอได้สติแล้วจะกลับมาตามรังควานไม่จบไม่สิ้น!"

"ถึงเอยจะรักคุณอรรถแค่ไหน เอยก็รู้ดีว่าควรจัดการตัวเองยังไง คุณวางใจได้... ต่อไปนี้เอยจะไม่เสนอหน้าเข้าไปวุ่นวายในชีวิตของคุณอรรถอีก แม้แต่หน้า... เอยก็ไม่มีวันให้คุณได้เห็น!"

ฮึ! ใจกล้าดี ปีกกล้าขาแข็งดีนี่!

แมวน้อยขี้อ้อนยั่วสวาทกลายร่างเป็นนางแมวดื้อไปแล้วสินะ!

"ดี ขอให้จำในสิ่งที่ตัวเองพูดให้ดีก็แล้วกัน!" อรรถกรขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธที่อธิบายไม่ได้

ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายขอยุติก่อน เขาก็จัดให้ตามคำเรียกร้อง ยังไงซะสุดท้ายเขาก็ต้องยุติความสัมพันธ์เร็ว ๆ นี้อยู่แล้ว

จบก่อนเวลาที่คิดไว้ ก็ไม่เห็นเสียหายอะไร!

ในเมื่อเด็กมันดื้อ ไม่เชื่อฟัง ปีกกล้าขาแข็งนักก็แค่ปล่อยไปตามทาง

อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากวิลล่าหรู... รังรักที่เขาซื้ิอไว้ให้เธอโดยเฉพาะ เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

อย่าคิดว่าคนอย่างเขาจะยื้อเธอไว้...

เพราะผู้หญิงที่คิดท้าทายอำนาจเขา มันไร้ค่าเกินกว่าที่จะนึกเสียดาย!

ปัง!

เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่แตกสลาย...

พึ่บ!

ร่างบางหมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้นพรมหรูหรากลางห้องโถงใหญ่ ความเข้มแข็งที่ฝืนปั้นแต่งเมื่อครู่พังทลายลงไม่มีชิ้นดี เธอพูดออกไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบปนน้อยใจ แต่พอแผ่นหลังแกร่งลับตาไปจริงๆ ความเงียบงันที่แสนเยือกเย็นก็เข้าปกคลุมจนร่างกายสั่นเทาด้วยความตระหนกเมื่อเพิ่งได้สติ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปี... ที่เธอกล้าเถียงเขา

เอยขมวดคิ้วแน่น พยายามระงับอาการมือสั่นที่เกิดจากความตกใจในความใจกล้าของตัวเอง เธอหลับตาลง ผ่อนลมหายใจเพื่อระบายความหนักอึ้งในอก

หากไม่ลองเสี่ยง... ก็คงไม่มีทางได้ก้าวออกมา

หากไม่กล้าข้ามผ่านชีวิตที่วนเวียนอยู่ในกรงทองนี้... เธอก็คงต้องอยู่ใต้อำนาจของอรรถพลจนกว่าเขาจะเขี่ยเธอทิ้ง

ครั้งนี้เธอใช้อารมณ์ตัดสิน และหวังเพียงว่าตัวเองจะคิดถูกและจัดการความรู้สึกเหล่านี้ได้ดีพอ หวังว่าจะตัดขาดความอาลัยอาวรณ์เขาได้โดยไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้...

...ไม่เจ็บปวดบ้าอะไร! ตอนนี้เธอโคตรจะเจ็บเลย!

ฮรึก! ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้!

ฮื้ออ~

ต๊อกแต๊ก ต๊อกแต๊ก...

"เราจบกับเขาแล้ว"

เอยพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงในกลุ่มเพื่อนสนิทที่มีเพียงนะโมและปอร์เช่ ปลายนิ้วสั่นระริกขณะอ่านทวนประโยคนั้นซ้ำๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนหน้าจอมือถือ

'จบกับเขาแล้ว' ประโยคแสนสั้นที่กลายเป็นอาวุธทิ่มแทงหัวใจคนพิมพ์

แต่ในเมื่อนี่คือสิ่งที่เธอตัดสินใจเลือกแล้ว มันก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีก! อยู่ต่อไปความรักของเธอก็มีแต่จะเพิ่มขึ้น ในขณะที่เขามีแต่ความเบื่อหน่ายที่ทวีคูณ อยู่ไปก็ถูกเขาเหยียดหยามมองเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าที่ไม่เจียมตัวคนหนึ่ง

จบแบบนี้แหละ... ดีที่สุดแล้ว

ตึ่ง!

Porsche: [จริงดิ! เลิกกับเขาแล้วจริงๆ เหรอ?] ปอร์เช่คือคนแรกที่ตอบกลับมา ข้อความตอกย้ำสถานะนั้นยิ่งทำให้น้ำตาพรั่งพรู

"อื้อ จบแล้ว... จบจริงๆ ไม่มีรีเทิร์นแน่นอน" เอยพิมพ์ตอบด้วยหัวใจที่บีบคั้น

Porsche: [ไม่เป็นไรนะ... เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง]

เอยปาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายทิ้งเงียบๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่พิมพ์ข้อความสุดท้าย

"ไว้เรานัดเจอกันนะ... ไปฉลองให้กับความสัมพันธ์ห่วยแตกนี่กัน" เธอสัญญากับตัวเอง... แม้ตอนนี้จะรักเขามากแค่ไหน แต่สักวันเธอจะตัดใจจากเขาได้โดยไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

ครืดดด...

เสียงฟ้าร้องที่ดังแว่วมาทำให้เอยหันไปมองนอกหน้าต่างกระจก ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มหม่นหมองเหมือนฝนกำลังจะตั้งเค้าถล่มลงมา

เฮ้อ... เธอก็หวังว่าพายุฝนครั้งนี้จะช่วยชะล้างความเศร้าออกไป และทำให้เธอแข็งแกร่งกว่าเดิม

ฟ้าหลังฝนย่อมงดงามเสมอ...

แกร๊ก...

ประตูห้องน้ำเปิดออก เอยก้าวออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมอาบน้ำตัวโปรด มือบางใช้ผ้าขนหนูนุ่มขยี้ผมที่เพิ่งสระเสร็จอย่างเชื่องช้า แม้ร่างกายจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่หัวใจกลับรู้สึกเจ็บหน่วง วูบโหวงในทุกย่างก้าว

ทั้งที่ปากบอกว่าต้องเข้มแข็ง...

ฮึ! อวดเก่งจริงๆ นะเอย...

เธอแค่นยิ้มสมเพชตัวเองเพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนที่ดูจะกว้างขวางเกินไปเสียแล้วในคืนนี้...

เช้าวันต่อมา...

ต่อไปนี้จะไม่มี 'คุณอรรถ' อีกต่อไปแล้วใช่ไหม...

เอยลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความจริงที่แสนเจ็บปวด เมื่อคืนกว่าเธอจะข่มตาหลับลงได้ก็นับแกะไปแล้วหลายพันตัว ทันทีที่สติฟื้นคืน หัวใจก็พลันวูบโหวงและเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เธอนอนหงายอยู่บนเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์ เหม่อมองเพดานสีขาวโพลนอย่างเลื่อนลอย... พื้นที่ว่างเปล่าข้างกายตอกย้ำว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

เอยหันศีรษะไปทางหมอนใบที่อรรถพลเคยหนุนนอนในทุกเช้า แม้จะไร้เงาของร่างแกร่ง ทว่ากลิ่นน้ำหอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงตราตรึงติดจมูก

สิ่งที่เธอทำลงไป... มันดีแล้วจริงๆ ใช่ไหมนะ...

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงทางหางตา เอยรีบปาดมันทิ้งไปอย่างลวกๆ พยายามดึงตัวเองขึ้นมาจากความโศกเศร้า

"ต้องผ่านมันไปให้ได้สิเอย... ต้องผ่านมันไปให้ได้"