บทที่2 :: อารมณ์ชั่ววูบ 1/3

เธอฝืนลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเริ่มต้นวันใหม่ที่ไร้อรรถพล อาหารเช้าคือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ต้มทิ้งไว้จนเส้นอืดพองเพราะเธอกินไม่ลง สุดท้ายเอยจึงมานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟานุ่มในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง ปล่อยให้ความเงียบกัดกินหัวใจจนเริ่มรับมันไม่ไหว

ในยามที่ใจกล้าประชดประชันเธอก็ดูอวดดีอยู่หรอก แต่เมื่อความเงียบสงบเข้ามาครอบคลุม เอยกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความทุกข์ มองไปทางไหนในวิลล่าหลังนี้ก็มีแต่ภาพความทรงจำของเราสองคนวนเวียนอยู่ในทุกที่

"ฮึก..." ในที่สุดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็หลั่งริน ร่างบางสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น สองแขนโอบกอดเข่าตัวเองไว้แน่น หัวใจเอยตอนนี้ราวกับกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

แม้ท้องจะร้องประท้วงด้วยความหิวโหย แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะลุกไปหาอะไรทาน ในใจแอบหวังลึกๆ ว่าเขาจะเปลี่ยนใจกลับมา... แต่เวลาที่ล่วงเลยมาจนข้ามวันโดยไร้การติดต่อกลับ ตอกย้ำให้รู้ว่าอรรถพลไม่ได้แยแสเธอเลยสักนิดตั้งแต่จบความสัมพันธ์ลง

"คุณจะไม่กลับมาหาเอยอีกแล้ว..." คนอย่างคุณอรรถ เมื่อได้พูดแล้วก็คือจบ ทุกอย่างจบตามที่เธอต้องการแล้ว...

เอยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลันสายตาก็หยุดลงที่สวนกุหลาบที่เราสองคนช่วยกันปลูก ร่างบอบบางค่อย ๆก้าวเดินออกไปที่สวนหย่อมอย่างเชื่องช้า สวนดอกกุหลาบสวยซึ่งกำลังชูช่อผลิบานส่งกลิ่นหอมอบอวล เอยยิ้มพลันค่อยๆ ย่อตัวลงลูบสัมผัสกับกลีบดอกบางเบา

มือบางล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพกุหลาบเหล่านั้นไว้... บันทึกมันไว้ในช่วงเวลาที่มันสวยงามที่สุดและเศร้าที่สุดในชีวิตของเธอ

'อยากเมา!' จู่ ๆความคิดหนึ่งก็วาบเข้ามาในหัว เอยอยากทำลายความฟุ้งซ่านนี้ทิ้งไป เธอจึงเดินตรงไปยังบาร์เหล้าหรูราคาแพงยิบของอรรถพล เอยยืนมองขวดเหล้าหลากยี่ห้อเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบบรั่นดีราคาแพงลงจากชั้น พร้อมกับแก้วคริสตัลใบสวย

เอยรินของเหลวสีอำพันลงในแก้วและกระดกเข้าปากรวดเดียวเพียวๆ

อึก! อึก! อึก!

สามแก้วรวดจนความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วลำคอ สติเริ่มพร่าเบลอ เอยยิ้มเยาะสมเพชตัวเองขณะเอนกายพิงโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"คนใจร้าย..." เธอตัดพ้อถึงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยิ่งเมาเอยยิ่งพร่ำเพ้อ เธอนั่งไล่ดูรูปในแกลลอรี่ภาพถ่ายที่เป็นเหมือนหน้าต่างความทรงจำ ภาพที่แอบถ่ายเขาจากด้านหลัง ด้านข้าง ในทุกท่วงท่า... ยิ่งดู หัวใจยิ่งบอบช้ำจนถึงรูปดอกกุหลาบในมือหนาที่มีลายสัก 'หัวงูสีดำ' ลายสักประจำตัวของอรรถพล

ภาพนี้เขาเป็นคนเลือกและปลูกมันด้วยมือตัวเอง... ตอนนั้นมันยังเป็นเพียงต้นกล้าที่ยังไม่ผลิบาน เหมือนหัวใจของเธอที่ชื่นชมเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ทว่าพอมันเบ่งบานสวยงาม กลับถูกเจ้าของทอดทิ้งไว้อย่างเดียวดาย

เอยตัดสินใจโพสต์รูปนั้นลงสตอรี่ไอจีส่วนตัว พร้อมใส่เพลง 'ความทรงจำ' ของวีโอเลต วอเทียร์ เพื่อตอกย้ำความรู้สึกของตัวเอง

เอยจ้องมองหน้าจอเงียบๆ พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลริน... จริงๆ เธอควรจะเตือนตัวเองตั้งแต่สามปีที่แล้วว่าไม่ควรถลำลึกไปรักคนอย่างอรรถพล หากย้อนเวลากลับไปได้ เธออาจจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาในวันที่ชีวิตมืดแปดด้าน วันที่พ่อเลี้ยงแอบเอาที่ดินของยายไปจำนองจนเกือบจะถูกยึด...

ตอนนั้นอยู่ ๆ คุณอรรถก็ติดต่อเธอผ่านผู้จัดการส่วนตัว เขาบอกว่ารู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ จึงอยากทำความรู้จักด้วยการนัดทานข้าวเป็นการส่วนตัว เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘ทำความรู้จัก’ ของเขามีความหมายแฝงอย่างไรจึงปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดี

เธอเคยชื่นชมเขา พอเจอแบบนั้นไปก็เริ่มไม่ชอบแล้ว

แต่ใครจะคาดคิด... หลังจากปฏิเสธเขาไป งานที่เคยหลั่งไหลกลับหดหายไปเสียดื้อ ๆ จากดาวรุ่งกลายเป็นดาราตกอับในชั่วข้ามคืน เธอจนปัญญา ยิ่งพยายามไขว่คว้าหางานเพื่อประทังชีวิตก็ยิ่งพบแต่ความว่างเปล่า ไปแคสติ้งที่ไหนก็ไม่มีใครหยิบยื่นบทให้ ในที่สุดเธอก็ไร้วี่แววจะได้งาน แถมยังถูกเจ้าหนี้ตามเร่งรัดไม่เว้นวัน

ในตอนที่ชีวิตมืดแปดด้าน สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจรับข้อเสนอของอรรถพล ยอมแลกร่างกายที่หวงแหนมาทั้งชีวิตกับเงินหนึ่งล้านบาท... โดยที่เขาเสนอให้ละครเธอหนึ่งเรื่อง แลกกับการขึ้นเตียงกับเขาเพียงแค่คืนเดียว

หากทว่าทุกอย่างกลับพลิกผัน ไม่จบสิ้น เมื่ออรรถพลยื่นข้อเสนอจะรับเลี้ยงดูเธอและรับประกันว่าจะป้อนงานให้ตลอดทั้งปี

และเขาก็ทำอย่างที่พูดจริง ๆ!

ชื่อเสียงของเธอกลับมาอีกครั้ง เธอเดินหน้าในฐานะ 'นางร้าย' ที่ได้รับคำชื่นชมว่าแสดงได้สมบทบาทที่สุด เธอพึงพอใจกับชีวิตใหม่นี้มาก แม้ต้องแลกกับการเป็น 'ของเล่น' ของอรรถพล ในตอนนั้นเธอคิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว

ความทะเยอทะยานขับเคลื่อนให้เธอไต่เต้าสูงขึ้นไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่มันกลับสะดุดลงเมื่อคุณอรรถยื่นคำขาดให้เธอหยุดรับงานละครและงานถ่ายแบบเซ็กซี่ทั้งหมด เขาไม่อนุญาตให้เธอทำงานอีก โดยเสนอจะเป็นคนดูแลทุกอย่างเอง ให้ความสุข ความสบาย ให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ

เพียงแค่เธอต้องคอยอยู่ที่บ้าน เพื่อรอคอยเขากลับมา

เพราะความผูกพันที่ค่อย ๆเริ่มก่อตัวเป็นความรัก เธอจึงยอมตามใจเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะ กลายเป็น 'เด็กของอรรถพล' อย่างเต็มตัว

ทั้งร่างกายและหัวใจ...

หึ!

น่าสมเพชใช่ไหมล่ะ?

มันน่าสมเพชตรงที่เธอเผลอตัวเล่นของสูง เพียงเพราะเขาใจดีด้วย ยิ่งเขาดีกับเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งหวั่นไหวและคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน...

ยิ่งคิด มันช่างเป็นความคิดที่น่าตลกสิ้นดี!

เธอไม่ควรก้าวเข้าไปหาเขา... ไม่ควรปล่อยให้หัวใจรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*