บทที่24 :: สงครามเย็น 1/3

คำคาดโทษเข้มงวดนั้นทำให้เอยรีบพยักหน้ารับคำหนักแน่นทันที อรรถพลเอื้อมมือหยิบทิชชู่มาบรรจงซับมุมปากให้เธออย่างเบามือและอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว

"ผมไปทำงานต่อก่อน... อยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกคนของผมได้ตลอดเวลา" พูดจบ อรรถพลก็หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงเตรียมตัวออกไปทำงาน

บ่ายนี้เขามีประชุมย่อย ซึ่งแน่นอนว่าต้องเผชิญหน้ากับซันด้วย แม้ความสัมพันธ์ระหว่างสายเลือดจะขุ่นมัวจากเหตุการณ์ยื้อแย่งเอยก่อนหน้านี้ ทว่าเมื่ออยู่ในโหมดทำงานที่เป็นมืออาชีพ ซันกลับเป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนาเรื่องงานก่อน ทำให้บรรยากาศความบาดหมางเบาบางลงไปได้บ้าง

"เป็นเด็กดี... แล้วรอผมนะ"

อรรถพลทิ้งท้ายไว้สั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยยามสบตาเอย ก่อนจะสั่งการให้บอดี้การ์ดอยู่เฝ้าเอยไว้ที่วิลล่าหนึ่งคน ส่วนอีกคนให้ติดตามเขาไปที่หน้างาน

เอยมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินลับสายตาไป เธอก็ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง ความรู้สึกหนักอึ้งในอก แม้เธอจะได้รับอิสระชั่วคราว ทว่ามันก็เป็นเพียงอิสระจอมปลอมในกรงขังที่อรรถพลขีดเส้นไว้ให้เท่านั้น

ในเวลานี้... การสวมบทบาทเป็นเด็กดีตามที่เขาต้องการ คงเป็นทางเลือกเดียวที่ดีที่สุดเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

ตกเย็น

แสงสีทองของยามเย็นเริ่มทอประกายไปทั่วชายหาด มาพร้อมกับการกลับมาของอรรถพล เขาไม่ได้กลับมาตัวเปล่า แต่พาพนักงานรีสอร์ตชุดใหญ่มาจัดเตรียมโต๊ะดินเนอร์สุดหรูริมทะเลในค่ำคืนนี้ด้วย

อรรถพลสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้องนอนทันทีที่ทราบจากลูกน้องว่าเอยกลับมาจากเดินเล่นที่ชายหาดตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ แล้ว ชายหนุ่มก้าวเดินมาหยุดข้างเตียง จ้องมองร่างบางที่นอนขดตัวหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงเงียบ ๆ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอนที่เปิดผ้าม่านกว้าง เอยกำลังดิ่งจมอยู่ในห้วงนิทราด้วยความอ่อนเพลียระบม

อื้ออ...

ทว่าสัมผัสรุกรานที่คุ้นเคยกลับค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาปลุกประสาทสัมผัสของเธอให้ตื่นขึ้นช้า ๆ อรรถพลไม่ได้ปลุกเธอให้ตื่นด้วยเสียงเรียก หากแต่ใช้ริมฝีปากร้อนระอุและฝ่ามือใหญ่แสนซนลากไล้เล้าโลมสำรวจไปตามผิวกายเนียนละเอียดใต้ร่มผ้า

"อื้อ... คุณอรรถ... พอแล้วค่ะ..." หญิงสาวครางประท้วงเสียงแผ่วเมื่อรู้สึกถึงแรงขบเม้มเน้นย้ำที่ต้นคอระหง ทว่าเขากลับไม่ฟัง ซ้ำยังช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกในอ้อมแขนแกร่งทันที ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังห้องน้ำกว้าง

"จะไปไหนคะ?" เอยถามพยายามเบิกตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย อรรถพลยกยิ้มที่มุมปาก

"อาบน้ำกัน"

เอยเบิกตากว้างขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น "เอยอาบเองได้ค่ะ..." ตลอดทั้งวันทั้งคืนที่เขาตักตวงและเอาแต่ใจ มันยังไม่พอใจเขาอีกหรือไงกัน!

"ผมทำงานเหนื่อย ๆ มาทั้งวัน... เอยมีหน้าที่ผ่อนคลายความเหนื่อยให้ผมไม่ใช่หรือไง?"

"..." เอยถอนหายใจยาวอย่างท้อแท้ เธอรู้ดีว่าไม่มีวันขัดใจผู้ชายหน้ามึนคนนี้ได้สำเร็จ สุดท้ายจึงได้แต่ยอมจำนนยินยอมทำตามความต้องการของเขาอย่างหมดหนทางเลือก

ซ่า~

เสียงหยาดน้ำเย็นฉ่ำที่โปรยปรายลงมาจากฝักบัวดังกลบเสียงครางสะอื้นแผ่วเบาของเอย

เมื่ออรรถพลจัดการกดร่างบางของเอยหันหน้าเข้ากับผนังกระเบื้องห้องน้ำที่เย็นเฉียบ ผิวกายเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำยิ่งส่งผลให้ทุกสัมผัสบดเบียดลื่นไหลแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน

"ช่วงที่เอยไม่อยู่ รู้ไหมว่าผมลงแดงแค่ไหน..." เขาคำรามบอกชิดริมหูสลับกับขบเม้มติ่งหูเธอแรงๆ อย่างมันเขี้ยว

"คนอย่างคุณอรรถจะลงแดงเพราะคนอย่างเอยได้ยังไงกัน แค่ชี้นิ้วสาวๆก็พร้อมจะก้าวขึ้นเตียงกับคุณแล้ว" เอยเอ่ยเสียงสั่นเครือขณะถูกฝ่ามือร้อนลูบไล้ เล้าโลมไปทั่วเรือนร่างที่เปลือยเปล่าชุ่มน้ำ

หึ!...

ก็เพราะเธอที่ทำให้เขาไม่สามารถมีอะไรกับใครได้!

อรรถพลแค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจ ทว่าฝ่ามือหนากลับยิ่งบีบเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วงไปตามสัดส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างย่ามใจและถือดี

ความปรารถนาอันดิบเถื่อนในร่างกายมันปะทุพุ่งสูงราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำซัดสาดในทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดคลอเคลีย

ท่อนเอ็นร้อนอุ่นถูไถบนก้นมนก่อนจะค่อยๆกดผสานสอดแทรกเข้าไปเป็นหนึ่งเดียวกับร่องคับแน่นของเอยจนมิด

อ๊ะ ฮื่อออ

เสียงครางอื้ออึงในลำคอของเอยดังประสานคลอเคล้าไปกับเสียงน้ำที่ตกกระทบพื้นห้องน้ำหรู

สายน้ำเย็นฉ่ำพรั่งพรูที่กระทบลงบนร่างกายไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิในกายที่ร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟได้เลยแม้แต่น้อย หยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวขาวเนียน

กลับกลายเปรียบเสมือนน้ำมันชั้นดีที่ช่วยขับเคลื่อนให้การเคลื่อนไหวของอรรถพลรวดเร็ว รุนแรง และลื่นไหลกระแทกกระทั้นเข้าออกจุดอ่อนไหวของเอยได้อย่างจาบจ้วงและเอาแต่ใจ

อรรถพลตักตวงความสุขสมจากเอยครั้งแล้วครั้งเล่า ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลบ่า

ทุกจังหวะที่เขาสอดประสานกายเข้ามามันอบอวลไปด้วยความต้องการ ความโหยหา และความสับสน

"เรียกชื่อผม... เรียกชื่อเจ้าของชีวิตของเอย!" เขาบีบคั้นทั้งร่างกายและจิตใจ ทรมานเธอด้วยไฟเสน่หาที่แสนป่าเถื่อน

"คุณอรรถ... คุณอรรถ... อื้อออ!" เอยปล่อยเสียงครางกระเส่าแหบพร่าเรียกชื่ออรรถพลซ้ำ ๆ

ปึก! ปึก! ปึก!

อรรถพลพอใจที่เอยว่าง่าย เขาจึงเริ่มออกแรงขยับกายสะโพกสอบเข้าหาเอยอย่างหนักหน่วงและถี่ยับ

อ๊ะ

ชายหนุ่มต้องการฝังทุกสัมผัสและกลิ่นกายของเขาลงไปในทุกอณูผิวของเธอ บังคับยัดเยียดให้เธอได้จดจำจนขึ้นใจว่าเธอคือผู้หญิงของเขา...

และจะอยู่ใต้อาณัติของเขาคนเดียวตลอดไป!