บทที่28 :: ลบกลิ่น 1/2

"อีกรอบเดียวพอ...นะคะ เอยเหนื่อยแล้ว" เอยเอ่ยขอเสียงแผ่ว พยายามต่อรองเป็นครั้งสุดท้าย

"หึ... ถือว่าเมื่อคืนเอยทำได้ดี ผมจะยกโทษให้ และจะทำตามที่เอยต้องการ"

"ขอบคุณค่ะ..." เอยถอนใจอย่างโล่งอก ก่อนจะย้ำเตือนสิ่งที่เธอเป็นกังวลที่สุด "ขอแค่คุณไม่ไปยุ่งกับปอร์เช่ก็พอ"

"ห่วงมันจริงนะ!"

อารมณ์ที่เกือบจะสงบกลับปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อชื่อของปอร์เช่หลุดออกมาจากปากเธอ อรรถพลขบกรามแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์

"ปอร์เป็นเพื่อนที่เอยรัก... ถ้าคุณแตะต้องเขา เอยจะเกลียดคุณ!"

"รักกันมากสินะ! หึ... อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธออยู่ใต้ร่างใคร และกำลังอ้าขาให้ใครเอาอยู่!" เขาตวาดกลับพร้อมกับโหมกระแทกสะโพกเข้าใส่จนเอยจุก

"อื้อ! อะ... อึก... พะ... พอ... เอยจุก..."

"ผิดเองที่พูดไม่เข้าหู!"

ปึก! ปึก! ปึก!

อรรถพลระบายความหึงหวงผ่านบทรักที่รุนแรงจนเอยแทบสลบคาเตียง ความป่าเถื่อนที่ไร้ซึ่งความผ่อนปรนทำให้ร่างบางระบมไม่น้อย เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะผลักไส ทำได้เพียงปล่อยให้เขาตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอจนหนำใจ

เมื่อพายุพิศวาสจบลง อรรถพลปล่อยร่างที่อ่อนเปลี้ยเป็นอิสระ เอยล้มตัวลงนอนคว่ำกับที่นอนอย่างหมดสภาพ ทว่าเขากลับล้มตัวลงมาทาบทับแผ่นหลังเนียนนุ่มเอาไว้ ทั้งที่ส่วนล่างยังสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว น้ำรักที่แฉะชื้นค่อย ๆ ไหลทะลักออกมา

อรรถพลหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง ถอดถอนตัวตนออกมาช้า ๆ หยาดน้ำรักมากมายที่ไหลทะลักออกมาทำให้เขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ

ไม่ใช่เรื่องแปลก...

เพราะทั้งคืนเขาปลดปล่อยทิ้งไว้ในตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่เพียงแค่ร่างกายภายนอกเท่านั้นที่เขาต้องการครอบครอง แม้แต่พื้นที่ภายในกายของเอย เขาก็ต้องการเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว และถ้าหากวันใดที่เธอต้องอุ้มท้องลูกของใครสักคน... เด็กคนนั้นต้องเกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเท่านั้น!

แค่คิดว่าเอยต้องอุ้มท้องลูกของใครที่ไม่ใช่เขา เขาก็แทบทนไม่ไหวแล้ว!

อรรถพลมองร่างบางที่นอนอยู่ด้วยสายตาหวงแหน เขาหยิบกระดาษทิชชูมาทำความสะอาดกึ่งกายสาวของเธออย่างเบามือ พลันค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนโอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนที่แน่นหนาราวกับกรงเหล็ก

เอยที่อยู่ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น เมื่อรับรู้ว่าพันธนาการนั้นเริ่มคลายความรุนแรงลง เธอจึงด่ำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความอ่อนเพลีย ทิ้งความทุกข์ไว้เบื้องหลังชั่วคราว...

เช้าวันต่อมา...

อรรถพลตื่นแต่เช้า หลังจากออกกำลังกายและชำระล้างร่างกายจนสดชื่น เขาก็ลงมานั่งจิบกาแฟรอเอยอยู่ด้านล่าง ชายหนุ่มไม่มีความคิดที่จะปลุกหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่าบทลงทัณฑ์ที่เขาปรนเปรอให้เธอเมื่อคืนนั้นหนักหน่วงเพียงใด

ทางด้านเอย เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เมื่อไร้ร่างแกร่งเคียงข้าง หญิงสาวจึงฝืนพยุงร่างกายที่ร้าวระบมไปทั้งตัวเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำชำระล้างคราบไคลจนรู้สึกสบายตัวขึ้น ก่อนจะเลือกหยิบชุดลำลองชุดโปรด เป็นเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นสีขาวสะอาดตามาสวมใส่

จ๊อก...

เสียงท้องร้องประท้วงทำให้เอยต้องฝืนความอ่อนล้าเดินลงไปที่ห้องครัว เธอไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เมื่อวาน!

เท้าบางก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเพราะยังรู้สึกหน่วงบริเวณกึ่งกลางกาย ความเร่าร้อนที่อรรถพลยัดเยียดให้หลายต่อหลายรอบเมื่อคืนทิ้งร่องรอยความเจ็บจุกไว้จนเธอต้องเดินขยับขาอย่างลำบากลงมาจนถึงชั้นล่าง

"คุณอรรถ..." เธอพึมพำอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าเขายังอยู่

"มาทานข้าวสิ" อรรถพลเอ่ยเสียงเรียบเมื่อเห็นร่างบางก้าวเข้ามาในโซนครัวสุดหรู เอยที่กำลังหิวจัดจึงเดินไปนั่งลงข้างเขาอย่างว่าง่าย

บนโต๊ะมีข้าวต้มกุ้งส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่เขาเตรียมไว้ให้

"คุณอรรถทานแล้วเหรอคะ?"

"อืม... เธอเองก็ทานซะ เพราะเดี๋ยวเราต้องคุยเรื่องงานกันต่อ" เอยรู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร เธอจึงก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้าจนอิ่ม แล้วยกน้ำขึ้นดื่มปิดท้ายก่อนจะสบตาเขา

"เอยพร้อมแล้วค่ะ"

"ดี"

พึ่บ!

เอกสารปึกหนึ่งถูกดันมาวางตรงหน้าเอย อรรถพลจิบกาแฟช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยคลายข้อสงสัย

"สัญญาของช่อง"

"เอยไม่อยากเซ็น... ไม่เซ็นได้ไหมคะ?" เธอยังโหยหาเป็นนักแสดงอิสระ ไม่อยากเอาชีวิตไปผูกมัดไว้กับช่องของเขา

"ไม่ได้! ถ้าเอยคิดจะอยู่ในวงการนี้ต่อ เอยต้องเซ็นสัญญากับต้นสังกัดของผมเท่านั้น และงานทุกอย่างต้องผ่านการพิจารณาจากผมก่อน" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด เพราะเขาไม่มีวันยอมป้อนงานที่มีบทใกล้ชิดชายอื่นให้เธอ โดยเฉพาะบทเลิฟซีน... 

เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องผู้หญิงของเขาเป็นอันขาด!