บทที่28 :: ลบกลิ่น 1/1 NC

บทที่28

ลบกลิ่น

อรรถพลเชิดหน้าขึ้นรับความสุขสมครั้งสุดท้ายเมื่อเอยใช้ริมฝีปากนุ่มพาเขาไปจนถึงสูงสุด ร่างแกร่งที่นั่งพิงพนักโซฟายิ้มอย่างผู้ชนะกับผลงานชิ้นเอกตรงหน้า

"ยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะ"

เขาเอ่ยชมขณะที่ใช้นิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากเอยเบา ๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววเย้ายวนก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนถลกกระโปรงขึ้นเหนือต้นขา เผยให้เห็นนวลเนื้อที่ตัดกับเสื้อผ้าที่กึ่งเปลือย เธอเบี่ยงแพนตี้ตัวจิ๋วออกไปด้านข้าง ก่อนจะจงใจใช้จุดอ่อนไหวถูไถไปกับตัวตนของอรรถพลที่แข็งขืนรออยู่

"อื้ออ..."

สวย!

 

 

เอยค่อย ๆ กดสะโพกลง ปล่อยให้กลีบกุหลาบงามครอบครองความแข็งแกร่งทีละนิดจนมิดด้าม ความคับแน่นและจุกเสียดแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจ มือบางวางลงบนไหล่หนาเพื่อยึดเหนี่ยว ก่อนจะเริ่มขยับเขย่มสะโพกขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

"อ๊ะ..."

ทั้งจุกทั้งเสียวจนแทบขาดใจ แต่มันยังไม่พอสำหรับความรุ่มร้อนในตอนนี้ เอยเอื้อมนิ้วไปเชยคางอรรถพลให้เงยหน้าขึ้นสบตา ก่อนจะแอ่นกายส่งยอดอกที่ชูชันเข้าหาปากเขา

"เลียมันสิคะ... ดูดให้เอยเสียวหน่อย"

อรรถพลกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจในบทบาทสาวร่านที่เธอจงใจประชด ริมฝีปากหนาจึงงับลงบนยอดอกสีสวยชมพูที่ชูชันตามคำขอของเอย ปลุกเร้าเธอด้วยการกลืนกินเธอซ้ำ ๆ ทั้งสองข้าง มือหนาบีบเคล้นอกอิ่มของเธอจนเป็นรอยนิ้วทั้งห้า เอยครางอื้อ เมื่อเขายังคงกลืนกินเธอซ้ำ ๆ ทั้งสองข้าง

แรงบีบเค้นจนเป็นรอยนิ้วมือยิ่งกระตุ้นให้เอยครางอื้ออึง

 

จังหวะเขย่มของเธอจึงเริ่มทวีความรุนแรงและป่าเถื่อนขึ้นเพื่อหวังจะจบพายุพิศวาสนี้ให้เร็วที่สุด

"อ๊ะ! อื้อออ..."

เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังสนั่นไปทั่วห้องรับแขก แม้ท่อนบนจะยังมีเสื้อผ้าติดกายอยู่บ้าง แต่การกึ่งเปลือยนี้กลับสร้างความกระสันให้อรรถพลได้มากกว่าครั้งไหน ๆ เขาหลงใหลในลีลาที่เอยปรนเปรอให้จนแทบจะคลั่งตายอยู่ใต้ร่างของเธอ

"อ๊ะ! อ๊า..." เอยเบิกตากว้าง ความจุกเสียดและคับแน่นพุ่งจู่โจมจนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นหาอากาศหายใจ มือบางจิกลงบนบ่ากว้างแน่น เมื่อต้องแบกรับแรงอารมณ์ที่ถาโถมกลับเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว สะโพกแกร่งกระแทกกลับเข้าหาเอยเป็นจังหวะหนักหน่วง

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อื้อออ... คุณอรรถ... เอย... เอยเจ็บ"

"เจ็บก็ดี ต่อไปเอยจะได้จำ... ว่าใครที่เป็นเจ้าของเอย! ใครที่มันสามารถตอกเอยได้แรงๆ แบบนี้!" อรรถพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่า พลางบีบเค้นเต้าทรวงอวบที่ชูชันท้าทายสายตา เอยกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงตามสัญชาตญาณที่ถูกเขาเคี่ยวเข็ญมานับครั้งไม่ถ้วน จังหวะที่ค่อย ๆ เร่งเร้าเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงกระแทกกระทั้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อระหว่างกันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

อรรถพลไม่ยอมให้อีกฝ่ายควบคุมเกมฝ่ายเดียว เขาสวนสะโพกแกร่งกระแทกย้อนขึ้นไปอย่างรุนแรงและหนักหน่วง ทุกจังหวะที่เขาส่งเข้าไปนั้นลึกสุดด้าม จนเอยจุกปนเสียว ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเสียวซ่านปนทรมาน หยาดเหงื่อซึมตามไรผมและผิวเนียนละเอียดที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ

มือหนาเชยคางเธอขึ้นมาให้รับจูบที่ดุดันและกระหาย บังคับจังหวะรักเบื้องล่างให้ดำเนินต่อไปอย่างป่าเถื่อน

"อ๊าาา! คุณอรรถ... ไม่ไหวแล้ว... เอยไม่ไหวแล้ว! อื้อออ~"

เอยกรีดร้องออกมาเมื่อความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายบางกระตุกเกร็งบีบรัดตัวตนของอรรถพลจนแน่นหนึบ จนเขาแทบครางชื่อเธอออกมา

ทว่าอรรถพลยังไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้ เขาขยับกายเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง กระแทกกระทั้นเข้าหาความนุ่มซ้ำ ๆ จนความปรารถนาที่ร้อนระอุพุ่งพล่านถึงขีดสุด

"อืมมมม!"

อรรถพลคำรามลั่นพลางซบหน้าลงกับอกอิ่ม หอบหายใจอย่างหนักหน่วงขณะที่ร่างกายกระตุกถี่ ปลดปล่อยสายธารขาวขุ่นเข้าสู่ร่างบางจนเอ่อล้นออกมา

เอยพยายามดันตัวออกเมื่อพายุรอบแรกสงบลง ทว่ามือหนากลับรวบเอวบางของเธอไว้แน่น

"รีบเหรอ?"

พึ่บ!

ไม่รอคำตอบ ร่างของเอยก็ถูกผลักให้นอนหงายลงบนโซฟาหนังตัวยาว เธอเงยหน้ามองอรรถพลที่ทาบทับอยู่เหนือร่างด้วยแววตาไหวระริก ซึ่งเขายังคงฝังตัวตนอยู่ในร่างกายของเธอไม่ถอดถอน จังหวะที่เขาเริ่มขยับกายเข้าออกช้า ๆ อย่างเนิบนาบ ทำให้เธอรู้สึกถึงความเปียกชื้นของน้ำรักที่แฉะชุ่มไปทั่วจุดเชื่อมต่อ

อื้ออ อ๊ะ!

ความใหญ่โตเริ่มพองขยายและแข็งขืนขึ้นอีกครั้งจนเอยใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่พอ... เขาจัดการกระชากเสื้อผ้าที่เหลือติดกายของเอยออกจนหมดสิ้น ให้เธอได้เปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด

ริมฝีปากหนาและจมูกคมเริ่มลากไล้ไปตามผิวบางขาวเนียน ลากรอยจูบประทับตราจองไปทั่วทุกตารางนิ้วที่เขาเคลื่อนผ่าน

ถึงเวลาที่เขาจะลบกลิ่นของผู้ชายคนอื่นออกจากร่างกายนี้...

ไม่ให้เหลือแม้แต่นิดเดียว!

"อื้ออ..."

เอยดิ้นเร่าอีกครั้ง เมื่อถูกอรรถพลกัดกลืนกินเธอไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง กึ่งกลางกายยังคงต้องรองรับแรงกระแทกจากร่างแกร่งซ้ำ ๆ อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืน...

จากโซฟาห้องรับแขก สู่ห้องน้ำ และจบลงที่เตียงนอนกว้างในเวลาที่แสงรำไรของรุ่งเช้าเริ่มจับขอบฟ้า อรรถพลทำตามคำพูดของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาลบกลิ่นอายของชายอื่นออกไปจากร่างกายของเธอจนหมดสิ้น

บัดนี้ทุกอณูผิวของเอยมีเพียงกลิ่นกายดุดันของเขาเพียงคนเดียวที่สลักลึกอยู่

"อ๊ะ..."

เอยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบเมื่อถูกกระแทกเข้ามาจากทางด้านหลัง ร่างบางนอนตะแคงสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก เปลือกตาของเธอหนักอึ้งจนแทบจะปิดลง