12.คิดถึงแต่ข้า NC

เอโลอีสรู้สึกได้เลยว่าเธอกำลังจะยืนไม่อยู่ ขาแข้งสั่นเทาไปหมด และคาดว่าอีกไม่นานเธอจะต้องล้มลงอย่างแน่นอน

ลูตินหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นไปบนเตียง

“พอไม่ได้สิ..ตรงนี้จะเจ็บมากแน่ๆ หากว่าข้าใส่เข้าไปน่ะ เอโลอีสเพราะว่านี่คือครั้งแรกของเจ้า..ฉะนั้นแล้วจงรับรู้เอาไว้เลยว่าในวันนี้ข้ากำลังพยายามหักห้ามใจของตัวเองอย่างถึงที่สุด”

ไม่อย่างนั้นเขาคงจะกางขาเธอออกแล้วกดแทรกมันเข้าไปด้วยความต้องการทั้งหมดที่มีไปแล้วล่ะ

“หากไม่อยากเจ็บก็อย่าบอกให้ข้าพอเลยเอโลอีส”

เธอหน้าชาวาบเมื่อเขาใช้ปลายนิ้วอ้ากลีบดอกไม้ของเธอออก..เขาจูบตรงปากทางเข้าก่อนที่ปลายลิ้นร้อนผ่าวจะแทรกเข้ามา

“อ๊า!!”

ของเหลวสีใสไหลทะลักออกมาตามจังหวะของการขยับปลายลิ้น ลูตินละใบหน้าออกจากตรงนั้น เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ปากทางเข้าอยู่พักหนึ่งก่อนจะกดแทรกมันเข้าไปตรงส่วนที่เปียกชื้นและอ่อนนุ่ม สะโพกของเธอลอยขึ้นในทันทีที่ได้รับสัมผัสอันแสนแปลกใหม่

“อื้อ!..ทะ..ท่านลูเซียนคะ ข้าขอพัก..ขอพักก่อน”

ปลายนิ้วของเขาขยับเป็นวงกลมจากนั้นจึงเพิ่มจำนวนนิ้วแล้วเสียดสีตรงจุดเดิมย้ำๆ ราวกับเสียงอ้อนวอนแสนหวานของเอโลอีสเป็นเพียงอากาศเท่านั้น

หยาดน้ำตาแววตารินไหลออกมาที่หางตา นี่เป็นครั้งแรกที่ส่วนลึกของร่างกายถูกคนอื่นสำรวจเช่นนี้ มันทั้งอับอายและสุขสมไปพร้อมๆ กันอย่างบอกไม่ถูก

ปลายลิ้นของลูตินปาดเลียลงไปช้าๆ อีกครั้งตรงตำแหน่งของติ่งเนื้อที่มันแข็งนูนขึ้นมา เขาดึงปลายนิ้วออกไปแล้วดูดกลืนของเหลวสีใสที่ไหลออกมาจากปากทางรักสีชมพูระเรื่อ

ปลายลิ้นของเขาทำให้เธอรู้สึกอยากยอมแพ้มากเหลือเกิน ช่วงเวลาที่มันตวัดเลียลงไปบนส่วนนั้นเขาทำให้เธอรู้สึกทั้งหนาวสั่นและร้อนรุ่มไปพร้อมๆ กัน เธอแอ่นสะโพกขึ้นมาอย่างลืมตัว..ร่างกายเหยียดเกร็งไปหมด..

เขาทำให้ครั้งแรกของเธอมันช่างสุดแสนจะทรมานด้วยความสุขสม..นี่ช่างเป็นความทรมานที่เธอร่ำร้องอยากขอมันจากเขาอีก

เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกัน แน่นอนว่าเรียวขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนไม่อาจควบคุมได้ เธอไม่รู้ว่าควรรับมือกับความรู้สึกที่เขามอบให้อย่างไรดี

จริงอยู่ที่เธอร้องขอ จริงอยู่ที่นี่มันคือสิ่งที่ต้องการแต่ทว่านี่มันมากมายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว!

“เอโลอีส..ไม่ชอบงั้นเหรอ”

ริมฝีปากของเธอขบเม้มอย่างแรงจนห้อเลือด ปลายนิ้วที่กำลังจับลงบนไหลของเขายิ่งบีบจับแรงมากขึ้น

“มัน..แปลกค่ะ”

ลูตินหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังขยับเข้าออกจากตรงนั้น

“แปลกอย่างไร? แปลกในทางที่ดีหรือว่าแปลกในทางที่ไม่ดี”

อา..คำถามนั้นมันช่างตอบได้อย่างยากเย็นมากเหลือเกิน เธอรู้สึกดีแต่ทว่านี่มัน..เกินไป

“มะ..ไม่รู้ค่ะ”

เขาจ้องมองร่างกายที่ขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ร่วมหลับนอนกับสตรีที่บริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอท่าทีลังเลและไร้เดียงสา..ร่างกายของเธอสั่นเทาไปหมดและบนดวงตาคู่งามนั้นก็เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา..

นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกเพลิดเพลินกับการทำรักเช่นนี้ เพราะปกติเมื่อประตูห้องปิดลงเขาและอีกฝ่ายก็กระโจนเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง..เขาไม่อยากจะทำกับเอโลอีสอย่างรุนแรงเพราะนั่นคงเป็นการทรมานเธอทั้งเป็น หากมีครั้งแรกที่เจ็บปวดเช่นนั้น เธอคงหวาดกลัวการทำรักครั้งต่อไปแน่ๆ เพราะฉะนั้นเขาจึงทั้งพยายามทำให้เธอรู้สึกดีเพื่อให้การทำรักครั้งนี้ของเรามันน่าจดจำ..

หงส์ขาวที่งดงามถึงแม้ว่ามันจะกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนแต่ทว่ามันกลับสยายปีกออกมาได้อย่างงดงาม..และหงส์ขาวที่สุดแสนเลอค่าตัวนั้น..ยามนี้กำลังอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

“เอโลอีส..ไม่ต้องกลัว นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องกังวลสักหน่อย..ผ่อนคลายลงแล้วลองไว้ใจข้าให้มากขึ้นดู”

ผ่อนคลายแล้วไว้ใจเขาอย่างนั้นหรือ? ..เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ เพื่อพาตัวเองจมลงไปสู้ห้วงราคะอันไร้ที่สิ้นสุด

เมื่อเอโลอีสดูเหมือนจะผ่อนคลายมากกว่าเดิม ลูตินก็ใช้ริมฝีปากของเขาในการดูดกลืนน้ำหวานที่รินไหลออกมา ด้านในของเธอหดเกร็งซ้ำๆ บีบรัดเรียวนิ้วของเขาราวกับกำลังอ้อนวอนไม่ให้เขาถอนปลายนิ้วนี้ออกไป..

เขาจุดยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาทางร่างกายของเอโลอีส เธอทำให้เขาไม่รู้เบื่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว ร่างกายของเธอราวกับสิ่งแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน..

ลูตินถอดกางเกงของตัวเองออกมา เขาใช้ปลายนิ้วที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานของเธอรูดรั้งที่แก่นกายเบาๆ

ให้ตายสิอยากรีบๆใส่เข้าไปเร็วๆชะมัดเลย..การห้ามใจไม่ให้กระทำตามที่หัวใจต้องการมันช่างทรมานซะจริงๆ

นิ้วของเขากำลังลูบไล้ที่กลีบดอกไม้ ก่อนที่ลูตินจะค่อยๆ เปิดร่างกายของเธอออกอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อน

“อา..”

เสียงเปียกลื่นจากของเหลวจากเรียวนิ้วถูไถกับช่องทางรักฟังแล้วลามกอย่างบอกไม่ถูก ส่วนลึกในร่างกายสั่นไหวจนเผลอขยับสะโพกตามจังหวะสอดรับการเคลื่อนไหวของนิ้วมือ ซึ่งกำลังสำรวจอย่างใครรู้

“ชอบให้สัมผัสตรงนี้อย่างนั้นสินะ..ด้านในของเจ้าตอดรัดใหญ่เลย”

ทันทีที่นิ้วสัมผัส ช่องทางนั้นก็ตอดรัดตอบสนองราวกับรอคอยอยู่แล้ว

เอโลอีสแหงนใบหน้าขึ้น มือทั้งสองข้างจิกทึ้งลงไปบนผ้าปูที่นอนที่ยับเยิน ลมหายใจของเธอรุนแรงมากยิ่งขึ้นในทุกครั้งที่เขาขยับเรียวนิ้ว

อันที่จริงมีบางอย่างที่เธอต้องยอมรับถึงการเปลี่ยนไปของท่าน ลูเซียน เขาไม่ได้กล่าวคำสุภาพและอ่อนโยนกับเธออีกเลยตั้งแต่ที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้..

เขาดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนในช่วงเวลาที่เขากำลังสัมผัสร่างกายของเธอ..และนั่นทำให้ในใจเกิดคำถามขึ้นมาว่า..ท่าทีแบบไหนกันแน่ที่คือนิสัยของท่านลูเซียนจริงๆ

คนที่แสนอ่อนโยนหรือชายหนุ่มที่แข็งกระด้างและเอาแต่ใจ..

เสียงเปียกชื้นดังขึ้นตามการเคลื่อนไหว และจำนวนของนิ้วที่สอดเพิ่มเข้ามา

“กำลังคิดเรื่องอะไรกันเอโลอีส มันน่าโมโหเล็กน้อยที่ในช่วงเวลาเช่นนี้เจ้ากลับ..ละความสนใจไปจากข้าได้..”

ทันทีที่กล่าวจบเขาก็ขยับร่างกายเข้ามาพร้อมกับจับเรียวขาของเธอแยกออกจากกัน

“ขะ..ข้าไม่ได้คิดเรื่องอื่นนะคะ ข้าคิดแค่เรื่องของท่านลูเซียนเท่านั้น”

เขาแลบลิ้นออกมาก่อนจะเลียลงไปบนนิ้วมือที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานสีใสของเธอ

“..มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเอโลอีส ทั้งจากนี้และตลอดไปเจ้าต้องคิดถึงแต่ข้าสิ”