- 50 - ทนายฝีมือดี

สายลมที่พัดผ่านรันเวย์สนามบินสุวรรณภูมิดูจะหอบเอาความร้อนระอุของเมืองไทยมาทักทายคณะผู้เดินทางจากมาเก๊า ทันทีที่ล้อเครื่องบินส่วนตัวแตะพื้นรันเวย์ตะวันก็รู้สึกได้ว่าเวลาพักผ่อนของเขาได้จบลงอย่างเป็นทางการ และเวลาแห่งความจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เขามองดูแสนรักที่เดินเคียงข้างเขาออกมาจากห้องผู้โดยสารขาเข้า เธอดูสดใสขึ้นมาก ผิวพรรณที่มีน้ำมีนวลและรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทำให้เขารู้สึกว่าทริปมาเก๊าครั้งนี้คุ้มค่าทุกนาที แม้เบื้องหลังจะเต็มไปด้วยคราบเขม่าปืน แต่เพื่อรักษาความสว่างไสวนี้ไว้ เขาพร้อมจะกลับไปเดินในเงามืดอีกครั้ง

"เดี๋ยวแสนรักกลับไปที่บ้านกับดารินก่อนนะ พี่จะไปทำธุระกับพวกไอ้สกายสักหน่อย" ตะวันพูดพลางกระชับมือเรียวเล็ก

"ค่ะพี่ตะวัน ขอบคุณนะคะสำหรับทริปที่วิเศษที่สุด" แสนรักตอบพลางซบหน้าลงกับไหล่หนาครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกตัวไปขึ้นรถอีกคันพร้อมกับดารินเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์เพื่อพักผ่อน ตะวันมองส่งรถของเธอจนลับสายตา ก่อนที่แววตาอ่อนโยนจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นเฉียบดั่งเหล็กกล้า เขาหันไปพยักหน้าให้กับแมนที่ยืนรออยู่ที่รถ แล้วหันไปมองสกายหับองศาอย่างรู้กัน

"แมน ออกรถไปบ้านสกาย”

ค่ำคืนนั้น ณ ห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีทองเหลืองสาดส่องลงบนปึกเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตะวันนั่งจมอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเดินของนาฬิกาลูกตุ้มที่บอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกสงัด

ปลายนิ้วยาวไล่เรียงไปตามรายชื่อบริษัทหลายแห่งที่ถูกจดทะเบียนในต่างประเทศในช่วงปีที่พ่อของแสนรักถูกฟ้องล้มละลาย ข้อมูลเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ตามอินเทอร์เน็ตหรือห้องสมุดทั่วไป แต่มันถูกดึงออกมาจากเครือข่ายใต้ดินที่ตะวันสั่งสมมานาน

"ร่องรอยมันบางมากเลยครับนาย" แมนที่ยืนอยู่มุมมืดรายงานเสียงเบา

"กูว่าดูเหมือนจะมีคนจงใจลบฐานข้อมูลการเดินบัญชีในช่วงสามเดือนสุดท้ายก่อนศาลตัดสิน ทุกอย่างถูกทำให้ดูเหมือนความผิดพลาดของระบบสำรองข้อมูล" ทันทีที่องศาเอ่ยจบตะวันก็ขมวดคิ้ว แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รหัสตัวเลขชุดหนึ่งที่ดูเหมือนไม่มีความหมาย

"ไม่มีการลบครั้งไหนที่สมบูรณ์แบบหรอก... ยิ่งพวกมันพยายามลบ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าตรงนั้นมีความจริงที่พวกมันกลัว"

เขาสั่งให้คนของเขาเริ่มออกค้นหาบุคคลที่หายสาบสูญไปจากวงจรธุรกิจในตอนนั้นเพิ่มเติมอีก ตะวันตัดชื่อสิงห์ออกไปก่อน เพราะอาการของอีกคนยากที่กลับมาเป็นปกติ

ตะวันต้องการหาพนักงานบัญชีระดับล่างที่ถูกเลิกจ้างอย่างกะทันหัน หรือแม้แต่พนักงานทำความสะอาดที่อาจเคยเห็นเศษกระดาษบางอย่างในห้องทำงานของตัวการใหญ่ ทุกอย่างถูกดำเนินการภายใต้ความลับขั้นสุดยอด ไม่มีใครรู้ว่า ตะวันกำลังขุดคุ้ยสุสานแห่งความลับนี้อยู่ และนั่นคือข้อได้เปรียบที่เขาต้องการ

เขารู้ดีว่าหากศัตรูรู้ตัว พยานหลักฐานที่เหลืออยู่อาจจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียก่อน ดังนั้นทุกย่างก้าวของเขาจึงเงียบเชียบดั่งเสือร้ายที่กำลังหมอบซุ่มคอยจังหวะขย้ำ

วันต่อมา ณ ห้องรับรองพิเศษของคฤหาสต์ที่เงียบสงบ ตะวันนั่งรอใครบางคนพร้อมกับถ้วยน้ำชากลิ่นหอมกรุ่น ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ท่าทางภูมิฐานและแววตาที่ดูฉลาดหลักแหลม

"ทนายวิชัย" มือหนึ่งด้านคดีล้มละลายและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยแพ้คดีหากเขามั่นใจในหลักฐาน

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะตะวัน" วิชัยเอ่ยทักทายพลางวางกระเป๋าเอกสารลง เขารู้จักอีกคนตั้งแต่ยังไม่ได้ไปจากอัครบวรด้วยซ้ำ

"ขอบคุณที่สละเวลามาพบผมครับคุณลุงวิชัย ผมมีเรื่องสำคัญอยากปรึกษา... เกี่ยวกับคดีเมื่อหลายเดือนก่อน" ตะวันเข้าประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาอ้อมค้อม วิชัยนิ่งฟังขณะที่ตะวันเล่าถึงรูปการณ์คร่าวๆ ของคดีพ่อของแสนรักโดยไม่ได้ระบุชื่อในตอนแรก ทนายมือฉมังขมวดคิ้วพลางใช้ความคิดอย่างหนัก

"คดีล้มละลายที่ตัดสินไปแล้ว... การจะรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีกนะตะวัน กฎหมายไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้กลับไปแก้สิ่งที่จบลงไปแล้วได้ง่ายๆ ยกเว้นเพียงกรณีเดียว..."

"พยานหลักฐานใหม่ที่สำคัญจนสามารถเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงเดิมได้... ใช่ไหมครับ?" ตะวันแทรกขึ้น แววตาของเขามั่นคงจนทนายวิชัยรู้สึกได้ถึงความเอาจริง

"ถูกต้อง" วิชัยพยักหน้า

"แต่มันต้องไม่ใช่แค่คำบอกเล่า มันต้องเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ เช่น บัญชีลับฉบับจริงที่มีลายเซ็นของผู้บงการตัวจริง หรือข้อมูลดิจิทัลที่ระบุเส้นทางการโอนเงินที่ถูกบิดเบือนไปจากงบการเงินที่ยื่นต่อศาลในตอนนั้น" ตะวันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหมุนแก้วน้ำชาในมือช้าๆ

"แล้วถ้าผมหาสิ่งนั้นมาให้คุณลุงได้ล่ะครับ... คุณลุงพอจะทำให้คนที่ตกเป็นแพะรับบาปกลับมาเป็นผู้บริสุทธิ์ได้ไหม?"

ทนายวิชัยมองสบตากับตะวันอยู่เนิ่นนาน ราวกับกำลังประเมินว่าผู้ชายตรงหน้ามีความมุ่งมั่นแค่ไหน เขารู้จักตะวันมานาน และเด็กผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่ทำอะไรไม่มีเหตุผล ทนายวิชัยพยักหน้าเมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตานั้น

"ถ้าพยานหลักฐานนั้นมีน้ำหนักพอ ลุงยินดีจะเอาชื่อเสียงของลุงเข้าแลก  แต่ก็ต้องเข้าใจนะว่าศัตรูไม่ใช่คนธรรมดาเลย ดูจากรายละเอียดรูปคดีที่ถูกปิดได้เร็วแบบนี้ การเปิดคดีใหม่ก็ถือเป็นการเปิดรับความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทั้งสิ้น รวมถึงเรื่องความปลอดภัยด้วย"

“ผมไม่กลัวครับคุณลุง แล้วคุณลุงไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะให้คนของผมคอยดูแลคุณลุงตลอดเวลา” ตะวันไม่ได้กลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นในตอนที่เขารื้อคดี แต่กลัวสายตาหม่นหมองของแสนรักที่เศร้าสร้อยทุกครั้งที่เธอนึกถึงพ่อของเธอ

“ลุงผ่านคดีพวกนี้มาเยอะ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าตะวันบอกว่าไม่กลัว ลุงก็ไม่กลัว”