- 41 - เช้าเร่าร้อน NC

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอแสงลอดผ่านผ้าม่านสีขาวนวลเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นอายของความรักและบทเพลงแห่งความปรารถนาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาและกลิ่นแอลกอฮอล์จายกายเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ตาวันลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่เยาสัมผัสได้คือความอบอุ่นจากร่างนุ่มนิ่มของแสนรักที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เขามองเธอที่กำลังหลับใหลดวงตากลมหลับพริ้มราวกับเป็นการพักผ่อนที่ไม่อยาให้ใครรบกวน ใบหน้าหวานใสไร้เครื่องสำอางของเธอดูละมุนละไมยิ่งกว่าเวลาใด ทั้งผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยกระจายเต็มหมอนสีขาว ผิวขาวเนียนของคนน้องช่างเนียนละเอียดและยังมรรอยสีกุหลาบจางๆฝากไว้โดยฝีมือของเขาเองเมื่อคืนนี้ ยิ่งมอง... หัวใจของตะวันก็ยิ่งเต้นแรง

เขามองดูเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง เกินกว่าคำว่ารักไปไกลแสนไกล สำหรับเขาแล้วแสนรักไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่เขาพึ่งแอบชอบอะไรทำนองนั่น แต่เขารักเธอมานานแล้ว และเมื่อคืนก็คงเป็นสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด

กายหนายับกายเข้าไปชิดมากขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของแสนรักผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ ปลุกสัญชาตญาณในตัวเขาให้ตื่นขึ้นกว่าเดิม จมูกโด่งของตะวันซุกไซ้ลงที่ขมับบาง ก่อนจะเลื่อนลงมาที่พวงแก้มนิ่มที่เขามักจะชอบมองด้วยความมันเขี้ยว เขาพรมจูบเบาๆอย่างถนุถนอม แต่ทว่าความปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ภายในกลับเริ่มเผาไหม้ขึ้นมาอีกครั้ง

"อือ... พี่ตะวันคะ" เสียงครางอื้ออึงในลำคอของคนตัวเล็กบอกให้รู้ว่าเธอกำลังจะตื่นขึ้นมาเพราะการถูกเขารบกวน ใบหน้าที่ยู่ลงนิดหน่อยบ่งบอกความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการพักผ่อนแบบนี้

"ตื่นแล้วหรอคนดี" ตะวันกระซิบชิดใบหูเล็ก ก่อนเขาจะงับเบาๆอย่างมันเขี้ยวจนแสนรักอดไม่ได้ที่จะครางประท้วง

แสนรักปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างไปเพียงไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคมกริบของตะวันที่จ้องมองเธอในตอนนี้ไม่ได้มีแววของความง่วงงุนเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้ละลายไปกับเตียงนอน

"ตื่นนานแล้วเหรอคะ?" ตะวันมองคนน้องที่ถามด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย มือเรียวบางยกขึ้นลูบไล้สันกรามหนาของเขาจนเขาผลอหลุดยิ้ม เจาเห็นเธอเอาหลังมือขยี้ตาก็เลยรั้งมือเธอเอาไว้

"พึ่งตื่นไม่นานหรอก" เขาตอบพลางจับมือเธอขึ้นมาจูบที่ฝ่ามือและปลายนิ้วทีละนิ้ว ตะวันรู้สึกวูบวาบอยู่ภายใน ความปราถนานเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเขาเห็นไหล่ขาวเนียนที่ไร้สิ่งปกปิดของเธอ

"รู้สึกเหมือนเมื่อคืน...พี่จะยังไม่พอเลยแฮะ" เขาส่งมือไปลูบแผ่นหลังเนียนแผ่วเบา คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้พวงแก้มของแสนรักเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ

"คะ คนบ้า... เมื่อคืนก็เกือบเช้าแล้วนะคะ แสนรัก...คือแสนรักยังระบมไปหมดทั้งตัวเลย" ตะวันส่งปลายจมูกไปคลอดคลียแก้มนิ่มของคนในอ้อมกอด คำพูดของเธอน่ารักเสียจนเขาแทบอยากจะบ้าตาย

"ถ้าระบม... เดี๋ยวพี่ช่วยนวดให้ก็ได้" เขากระซิบข้างหูเธอและไม่พูดเปล่า ฝ่ามือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ตะวันพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างบางเอาไว้โดยไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับเธอจนเกินไป สายตาของเขาจดจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของคนน้อฃงที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างเชิญชวนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

เขาก้มลงปิดปากเธอด้วยจูบที่เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวล ทว่าเพียงครู่เดียวมันก็เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง มอบรสสัมผัสที่ทำให้แสนรักถึงกับสมองขาวโพลน มือเล็กที่เคยยันหน้าอกแกร่งจองเขาไว้เปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านแทน

"อื้อ..."

แสนรักครางประท้วงในลำคอเมื่ออากาศเริ่มหมดลง แต่ตะวันกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขาดูดดึงความหวานจากโพรงปากเธออย่างโหยหา

เมื่อผละริมฝีปากออกมา ตะวันก็ซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องทันที เขาขบเม้มเบาๆ สร้างรอยแดงจาฃๆแห่งความเป็นเจ้าของเพิ่มขึ้นอีกจุด

"แสนรัก... รู้บ้างไหมว่าตัวเองหวานไปทั้งตัวเลย"

"พี่ตะวัน... อย่าค่ะ ฮึม... เดี๋ยวใครมาเห็นนะ" เธอเหลือดูนาฬิกาบนผนัง ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในห้องแต่มันเป็นห้องที่ตะวันต้องนอนกับองศาและสกาย แต่เพราะทุกคนเมากันหมด เธอกับดารินก็เลยต้องแยกกันดูแล และไม่รู้เลยว่าคนอื่นจะเข้ามาตอนไหน

"ไม่มีใครเข้ามาหรอก ในห้องนี้มีแค่เรา... แค่แสนรักกับพี่" เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวข้างหูทำเอาแสนรักขนลุกซู่ เธอล่นคิหนีเขาก่อนจะถูกเขาซุกไซ้ซอกคออีก

มือหนาของตะวันเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ลดละ เขาเลิกผ้าห่มผืนหนาออกให้พ้นทาง เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามและเปลือยเปล่สที่เขาลุ่มหลงมาตลอดทั้งคืน ตะวันลากไล้ปลายนิ้วผ่านส่วนโค้งเว้าอย่างแผ่วเบาแต่กลับสร้างกระแสไฟฟ้าสถิตไปทั่วผิวเนื้อของคนตัวเล็ก

เขาก้มลงนัวเนียกับความนุ่มหยุ่นเบื้องหน้าอย่างลุ่มหลง ปากและลิ้นทำหน้าที่ประสานกันจนแสนรักต้องแอ่นกายรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่านอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกวาบหวิววิ่งพล่านไปถึงปลายเท้า เธอหลับตาแน่นพ่นลมหายใจหอบถี่และหนักหน่วงออกม่

"พี่ตะวัน... แสนรักไม่ไหวแล้วค่ะ" เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นเครือปนกระเส่า น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปแสดงถึงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น ตะวันเงยหน้าขึ้นมองคนคนน้อง ใบหน้าของเขาเองก็แดงก่ำด้วยแรงอารมณ์

"เรียกพี่อีกสิ... เรียกชื่อพี่ แล้วบอกว่าเราต้องการพี่แค่ไหน"

"พี่ตะวัน... แสนรักต้องการพี่... ช่วยแสนรักหน่อยนะ"คำขอร้องและออดอ้อนจากแสนรักนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดึง ตะวันจูบซับน้ำตาที่เอ่อคลอด้วยความเสียวซ่านที่หัวตาของเธอ ก่อนจะนำพาเธอเข้าสู่บทเพลงรักครั้งใหม่ที่ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงแดดยามเช้าข้างนอกนั่น

"อื้อ อึ๊ มือของตะวัันลูบวนที่เรียวขาอ่อนก่อนจะถูไถกับกลีบกุหลาบที่เริ่มชื้นแฉะ ควาทเปียกชื้นนั้นบ่งบอกกับเขาถึงความต้องการของอีกคน ตะวันไม่รอช้าที่จะใข้ปลายนิ้วถูวนจุดกระสันอย่างหยิกล้อ

"อ่า อ๊ะ พี่ตะวัน อื้อ"

"ว่าไงครับ หืม?" เขากระซิบข้างหูก่อนจะดันนิ้วเข้าไปในช่องทางรักทั้ฝนัวจูบเธอไปด้วย เขาเริ่มจากหนึ่งนิ้วก่อนจะเพิ่มเป็นสองนิ้ว แสนรักแอ่นสะโพกรับการกระทำของเขาอย่างเต็มใจ ยิ่งเห็นหน้าอกที่กระเพื่อม ตะวัันก็ยิ่งสติแตก

"ซี๊ด แสนรัก พี่ไม่ไหว ขอเอ่นะ" เขาบอกอย่างตรงไปตรงมาจีบเอาแก่นกายถูไถไปตามกลีบกุหลาบชื้นอย่างจงใจ ก่อนจะค่อยๆสอดใส่แก่นกายแข็งของเขาเข้าไป

"อ่า อื้อ อึ๊ พี่ตะวัน อ๊า อ๊ะ อ๊ะ" เธอครางไม่เป็นภาษาเมื่อตะวันขยับสะโพกอย่างบ้าคลั่งทันทีที่สอดใส่เข้าไปจนสุด

"อ่าส์ แสนรัก ซี๊ด โคตรดีเลยรู้ไหม อื้อ รู้ไหมพี่รอวันนี้มาตลอด บอกพี่สิว่าชอบที่พี่ืทำ"

"อื้ม ชะ ชอบ ชอบค่ะ อ่า อ๊ะ"

ท่ามกลางแสงสว่างที่เริ่มจ้าขึ้นทุกที สองร่างบนเตียงกว้างยังคงเกี่ยวกระหวัดกันไม่ห่างหาย ทุกท่วงท่าและจังหวะที่ตะวันมอบให้ เต็มไปด้วยความหนักแน่นและอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขามองสบตาเธอในทุกจังหวะ เพื่อยืนยันว่าคนตรงหน้าคือความจริงไม่ใช่ความฝัน

"อ่า อ๊ะ พี่ตะวันคะ อื้ม"

แสนรักรับแรงอารมณ์นั้นไว้ด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอโอบกอดเขาไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงลมหายใจสอดประสานเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ ในห้องนอนที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับมีเพียงเสียงแห่งความปรารถนาที่บรรเลงไปอย่างไม่รู้จบ

"อื้ม แน่นชิบ แสนรัก อ่า" เขายังคงขยับสะโพกอย่างเอาแต่ใจ ความเสียวซ่านทำให้เขาหลุดเสียงครางอื้ออึงออกมาประสานกับแสนรักบ่อยครั้ง

"อื้อ พี่ตะวัน สะ แสนรัก อ๊า อ๊ะ แสนรักไม่ไหวแล้วค่ะ"

"ซี๊ด พี่ก็ใกล้แล้ว อ่า ขอแตกในนะ" ใบหน้าของเธอขึ้นสีเมื่อเขาถามคำถามนั้น เสียงเนื้อกระอบกันดังลั่นไปทั่ว ใบหน้าของแสนรักในเวลานี้ยั่วยวนเสียงจนไม่มีใครต้องการ

"อ่า อ๊ะ อ๊า อึ๊ อ๊าง!!!" เสียงครางไม่เป็นภาษาดังขึ้นก่อนจะสงบลงเมื่อกระตุกเกร็งปลดปล่อย พร้อมกับเขาที่กระแทกกระทั้นเอาน้ำคาวสีขาวเข้าไปในกายเธอจนหมด

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ตะวันทิ้งตัวลงนอนข้างๆคนน้อง พลางดึงแสนรักเข้ามาแนบอก เขากดจูบลงบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของเธอเบาๆ

"ไปอาบน้ำกันเถอะ... เดี๋ยวพี่อาบให้" เขากระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จนแสนรักต้องตีหน้าอกเขาแต่ไม่แรงนัก

"อาบให้หรือจะทำอย่างอื่นคะ? แสนรักรู้ทันหรอก"ตะวันหัวเราะอย่างมีความสุข เขาชอบที่เห็นเธอสดใส ตอนแรกคิดว่าหลังตื่นมาเธออาจจะเย็นชาไป แต่พอเห็นเธอมีความสุขดีและยังโต้ตอบมยิ่งไปกว่านั้นยังยอมเป็นของเขาอีกรอบในยามเข้าอย่างนี้

"ก็ถ้าแสนรักจะน่ากินน่าฟัดซะขนาดนี้ ใครจะอดใจไหวล่ะครับ"

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความรักที่ล้นปรี่ และสำหรับตะวัน... เขาได้ค้นพบความสุขของการได้ตื่นมาเจอแสนรักอยู่เคียงข้างกาย และต่อไปก็จะไม่ยอมให้เธอหายไปไหนอีก