บทที่ 1 สัญญาหมั้นหมาย

แคว้นอวิ๋นอันรุ่งเรืองถูกปกครองด้วยขุนนางโฉดสกุลเซี่ย ยุวกษัตริย์อย่างหลี่คังยังเล็กนักทำได้แค่เพียงเป็นหุ่นเชิดให้แก่ท่านน้าต่างสกุลของเขาอย่างเซี่ยเหวินหลางเพียงเท่านั้น การเข้าแทรกแซงอำนาจการบริหารแผ่นดินของอัครเสนาบดีเซี่ย ทำให้เกิดเหตุการณ์กบฏเพื่อต่อต้านเขาอยู่หลายครั้ง

ทุกครั้งที่เขาปราบปรามกบฏล้วนลงมืออย่างเหี้ยมโหด เขามักจะนำศีรษะของกบฏและครอบครัวไปแขวนที่หน้าประตูเมืองเพื่อข่มขวัญผู้คน สร้างความหวาดกลัวให้แก่ชาวเมืองแคว้นอวิ๋นยิ่งนัก ชาวบ้านบางคนต่างพูดกันว่าไม่ใช่แค่เพียงแขวนศีรษะของกบฏเอาไว้ที่ประตูเมืองให้แร้งกากิน แต่เซี่ยเหวินหลางผู้นี้ยังเชือดเนื้อเถือหนังกบฏเหล่านั้นเพื่อเอาไปกินเป็นอาหารอีกด้วย

“ท่านพ่อ เรื่องสัญญาการแต่งงานระหว่างสองสกุลก็ให้แล้วกันไปเถิด ในราชสำนักท่านพ่อขัดแย้งกับอัครเสนาบดีเซี่ยถึงขนาดนี้ยังคิดจะเกี่ยวดองกับเขาด้วยการแต่งงานอีกหรือ” ฮวาเฉินเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

บิดาของเขาคือราชครูฮวาเหลียงผู้เป็นที่นับหน้าถือตาของบรรดาขุนนางและประชาชนแคว้นอวิ๋น ราชครูฮวาเหลียงผู้นี้คือผู้ที่คอยอบรมสั่งสอนฮ่องเต้น้อยหลี่คัง อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ของเหล่าบัณฑิตในสำนักราชบัณฑิตอีกด้วย เซี่ยโหว ผู้มีนามว่าเซี่ยจ้งหวายคือสหายรักของเขา พวกเขาเคยทำหนังสือสัญญาหมั้นหมายกันว่าจะให้ลูกหลานแต่งงานผูกสัมพันธ์กันตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเคยเสี่ยงชีวิตเพื่อบ้านเมืองด้วยกัน แต่จนแล้วจนรอดการแต่งงานระหว่างสองสกุลก็ยังไม่เกิดขึ้น

ฮวาเหลียงไม่มีบุตรสาวเลยสักคนส่วนบุตรชายทั้งสองก็ล้วนตกแต่งหญิงงามชาติสกุลดีเข้าจวนมาแล้วทั้งคู่ ทางด้านเซี่ยจ้งหวายนั้นบุตรสาวของเขาได้แต่งเข้าวังไปเป็นฮองเฮา ส่วนบุตรชายทั้งสองของเขานั้นล้วนสิ้นชีพในสนามรบไปแล้วทั้งคู่ เหลือแค่เพียงบุตรชายคนเล็กที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเซี่ยจ้งหวายจึงไม่เคยให้ลูกชายคนเล็กผู้นี้ติดตามเขาเข้าสู่สนามรบเลยสักครั้ง เพราะยามนี้สกุลเซี่ยเหลือแค่เพียงเซี่ยเหวินหลางเป็นทายาทเพียงคนเดียวของสกุล

ส่วนสกุลฮวานั้นมีแต่บุตรชาย ฮวาเฉินเป็นบุตรชายคนโตเขากับฮูหยินมีบุตรชายด้วยกันอีกสามคน ส่วนฮวาฉือมีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน บุตรสาวของฮวาฉือจึงถูกจับตามองจากคนสกุลเซี่ยเป็นพิเศษ ภายหลังเกิดเหตุการณ์นองเลือดในวังหลวง หลี่ไท่หลงฮ่องเต้และเซี่ยฮองเฮาล้วนสิ้นชีพไปด้วยกัน เหลือแค่เพียงพระโอรสองค์น้อยแค่เพียงพระองค์เดียว เซี่ยเหวินหลางปกป้องและคุ้มครองพระโอรสองค์น้อยอย่างสุดกำลังและผลักดันให้องค์ชายน้อยขึ้นนั่งในราชบัลลังก์ได้ในที่สุด

ความดุดันและเหี้ยมโหดจนกลายเป็นที่กล่าวขานของเซี่ยเหวินหลางทำให้เซี่ยโหวผู้เป็นบิดากังวลว่าวันหน้าบุตรชายของเขาอาจจะไม่ได้แต่งงาน เขาจึงได้นำหนังสือสัญญาที่เคยทำร่วมกันมาบีบบังคับฮวาเหลียงผู้เป็นสหายให้ยกหลานสาวให้แต่งงานกับบุตรชายของเขา ต่อให้ฮวาจื่อชิงยังไม่ถึงวัยปักปิ่นสกุลเซี่ยของพวกเขาก็ยินดีจะรอ เพราะเห็นแก่ความจริงใจของสหายฮวาเหลียงจึงได้ตอบรับหนังสือสัญญาหมั้นหมายนี้และให้คำมั่นกับเซี่ยโหวว่าขอเพียงหลานสาวของเขาผ่านพ้นวัยปักปิ่นก็ให้สกุลเซี่ยส่งเกี้ยวเจ้าสาวมารับได้เลย

“พวกเราใช้เรื่องการไว้ทุกข์ให้น้องสะใภ้ของเจ้า ผัดผ่อนเรื่องการแต่งงานมาแล้วสามปี หลังจากนี้หากผัดผ่อนหรือล้มเลิกการแต่งงานอีกสหายเซี่ยของข้าคงได้ยกทัพมาถล่มสกุลฮวาของพวกเราโดยไม่สนใจความสัมพันธ์แต่เก่าก่อนแน่ ยามนี้เซี่ยเหวินหลางมีอายุจะย่างเข้า 27 ปีแล้วแต่กลับยังไม่ได้แต่งงานเพราะรอหลานสาวของเจ้า แล้วเจ้ายังคิดอยากจะให้ข้าบิดพลิ้วสัญญาอีกหรือ” ฮวาเหลียงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจนใจ

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบการกระทำของเซี่ยเหวินหลางในราชสำนักมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่กล้าขัดแย้งกับสหายของตนอย่างเซี่ยโหว อีกทั้งเซี่ยเหวินหลางก็ยินยอมรอหลานสาวของเขาจนตนเองผ่านพ้นวัยแต่งงานมานานมากถึงขนาดนี้ หากเขากล้าผิดคำสัญญาอีกไม่เพียงความสัมพันธ์ฉันสหายจะขาดสะบั้น แต่สกุลฮวาคงได้ถูกทัพสกุลเซี่ยถล่มจนราบเป็นหน้ากลองแน่

“แต่สกุลฮวาของพวกเรามีชิงชิงเป็นหลานสาวแค่เพียงคนเดียว ท่านพ่อจะตัดใจยกนางให้แต่งงานกับเซี่ยเหวินหลางได้หรือ” เมื่อฮวาเฉินเอ่ยเช่นนี้ฮวาเหลียงก็ทอดถอนใจออกมา

“บิดาแท้ๆ ของนางยังไม่ร้อนใจ เจ้าเป็นแค่ลุงของนางจะร้อนใจไปทำไม” คำถามของฮวาเหลียงทำให้ฮวาเฉินพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ

“น้องชายของข้าเคยร้อนใจเรื่องของนางที่ไหน เขาสนใจแต่อนุผู้นั้นและบุตรชายของนาง น้องสะใภ้ตรอมใจจนตายเขาก็ยังไม่ยอมเหลียวแล ชิงชิงของข้าช่างอาภัพยิ่งนัก” คำพูดของฮวาเฉินทำให้ฮวาเหลียงทอดถอนใจออกมา

“ชิงชิง เข้มแข็งกว่าที่พวกเราคิด เจ้าล้มเลิกความคิดที่จะยกเลิกสัญญาการหมั้นหมายเสียเถิด อีกไม่กี่วันเกี้ยวรับเจ้าสาวของสกุลเซี่ยก็จะมารับเจ้าสาวแล้ว เจ้าที่เป็นลุงของนางจงเตรียมการเรื่องการจัดงานและการจัดเตรียมสินเดิมเจ้าสาวให้ดี จงจำเอาไว้ว่าสินเดิมของชิงชิงต้องมากสักหน่อย เซี่ยเหวินหลางเหี้ยมโหดถึงเพียงนั้นนางควรจะมีเงินทองติดตัวเอาไว้ วันหน้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นนางจะได้ไม่ลำบาก หากเจ้าแค้นใจเจ้ารองนักก็จงไปรีดไถทรัพย์สินจากเขามาให้หมดแล้วเอามาใส่ในหีบสินเดิมของชิงชิงเสีย" เมื่อบิดาเอ่ยเช่นนี้ฮวาเหลียงก็รีบตอบรับในทันที

“ขอท่านพ่อโปรดวางใจ ต่งซื่อจัดเตรียมเรื่องงานแต่งเอาไว้แล้ว สินเดิมของชิงชิงนางก็เตรียมการเอาไว้นานแล้ว หลายปีมานี้นางเลี้ยงดูชิงชิงดุจบุตรสาวเรื่องสินเดิมของชิงชิงนางไม่ยอมให้น้อยหน้าผู้ใดแน่ ส่วนเรื่องรีดไถทรัพย์สินของน้องรองมาให้ชิงชิง วันนี้ข้าจะออกหน้าจัดการเอง” คำพูดของฮวาเฉินทำให้ฮวาเหลียงยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็จงไปจัดการเถิด อย่าเอะอะโวยวายนักเล่าประเดี๋ยวจวนราชครูของข้าจะกลายเป็นขี้ปากของผู้อื่น” เมื่อบิดาเอ่ยเช่นนี้ฮวาเฉินก็ขานรับแล้วรีบออกไปดำเนินการในทันที

หลังจากนั้นบ้านใหญ่และบ้านรองก็มีปากมีเสียงกัน ฮูหยินใหญ่ของบ้านใหญ่อย่าต่งฟางหรูสั่งให้คนลงมือตบตีอนุของบ้านรองโทษฐานที่ล่วงเกินนาง เรื่องนี้ทำให้ฮวาฉือมีปากมีเสียงกับพี่ใหญ่ของตนจนถึงขั้นพูดถึงเรื่องจะแยกบ้าน ผลสุดท้ายก็เป็นฮวาเหลียงออกหน้าไกล่เกลี่ยด้วยการสั่งให้ฮวาฉือยอมรับผิดที่หลงใหลอนุจนล่วงเกินพี่ใหญ่ของตน

“แต่ท่านพ่อ พี่ใหญ่ก็หลงใหลพี่สะใภ้จนมารังแกคนในครอบครัวของข้าเช่นเดียวกัน” คำพูดประโยคนี้ของฮวาฉือทำให้ฮวาเฉินร้อง เฮอะ! ออกมา

“ข้ากับต่งซื่ออยู่ด้วยกันมานานถึงขนาดนี้ใช้คำว่าหลงใหลคงไม่ได้แล้ว ข้ากับนางเรียกว่าคู่ชีวิต ข้าต่อให้จิตใจของข้าเคยหวั่นไหวแต่ข้าก็ไม่เคยพาผู้ใดเข้ามาทำให้นางต้องชอกช้ำระกำใจ” คำว่า “เคยหวั่นไหว” ของฮวาเฉินทำให้ฮวาจื่อชิงและฮวาจื่อเฉิงหันไปสบตากันในทันที ไม่ต้องเอ่ยอันใดออกมาคนทั้งสองก็รู้ดีว่าเมื่อกลับเรือนไปฮวาเฉินจะต้องถูกต่งฟางหรูผู้เป็นฮูหยินเล่นงานอย่างหนักแน่