บทที่ 6 บุรุษผู้มีใบหน้าคุ้นตา

ยามค่ำคืนอันมืดมิดทำให้ความสามารถในการมองเห็นของผู้คนลดลง แต่ฮวาจื่อชิงกลับชอบความมืดมิดนี้ นางอาศัยแค่เพียงแสงจันทร์ลักลอบปีนออกจากจวนด้วยความคล่องแคล่วแล้วรีบเร่งฝีเท้าลัดเลาะออกไปตามตรอกด้านหลังของจวนเพื่อเดินเท้าไปยังประตูข้างของกำแพงเมือง นางใช้เงินจำนวนมากซื้อคนเฝ้าประตูเอาไว้แล้ว เมื่อนางไปถึงนางก็ส่งถุงเงินที่ใส่เงินตามจำนวนที่เคยตกลงกันเอาไว้ให้คนเฝ้าประตู เมื่อเขารับเงินไปแล้วก็เปิดประตูออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้นางสามารถหลบหนีออกจากกำแพงอันสูงใหญ่ของเมืองหลวงได้อย่างง่ายดาย

นางเดินเท้าไปที่โรงเลี้ยงม้าของสกุลซูมอบเงินให้คนเลี้ยงม้าอีกถุงหนึ่งแล้วจึงควบม้าไปยังบ้านร้างที่นางเคยซื้อเอาไว้ยามที่ออกมาเยี่ยมเยียนท่านลุงและท่านป้าสะใภ้สกุลซู จำนวนเงินที่นางมอบให้แก่คนเลี้ยงม้าเพียงพอให้เขาพาครอบครัวย้ายออกจากเมืองแห่งนี้ ดังนั้นนางจึงไม่กังวลว่าคนเลี้ยงม้าจะเดือดร้อนเพียงเพราะนางไปขอความช่วยเหลือจากเขา

นางขี่ม้ามุ่งตรงไปยังบ้านหลังเล็กกลางป่าที่นางซื้อเอาไว้ ก่อนหน้านี้นางเคยพาฮวาจื่อเฉิงมาที่นี่ครั้งหนึ่งและเคยบอกกับเขาว่านางจะใช้สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งกบดาน มีเพียงแค่นางและฮวาจื่อเฉิงเพียงเท่านั้นที่รู้จักสถานที่แห่งนี้ แม้แต่ซูหมัวมัวก็ยังไม่รู้เลยว่านางแอบซื้อบ้านกลางป่าหลังนี้เอาไว้

“พี่รองนี่คือบุรุษที่ท่านจะให้ข้าหนีตามไปหรือ” ฮวาจื่อชิงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าญาติผู้พี่ของนางแบกชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งอยู่บนแผ่นหลังและเขากำลังเดินมาหานางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ข้าบังเอิญเห็นว่าเขากำลังถูกชายชุดดำหลายคนลอบทำร้าย ข้าก็เลยลงมือช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ชายชุดดำเหล่านั้นฝีมือดีเป็นอย่างยิ่งกว่าข้าจะพาเขาหนีรอดมาได้ก็แทบแย่ ข้าก็เลยคิดได้ว่าในเมื่อข้าช่วยชีวิตของเขาเช่นนี้ เขาก็ควรจะต้องตอบแทนข้า” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยพลางนำร่างของชายหนุ่มผู้นั้นไปวางลงบนเตียงใหญ่ในห้องนอนที่มีอยู่ห้องเดียวในบ้านหลังนี้

“เขาที่มีสภาพเช่นนี้หาใช่คนที่จะพาข้าหนีไปได้ไม่ แต่เขาน่าจะกลายเป็นตัวภาระของข้าเสียมากกว่า” คำพูดของนางทำให้ชายหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาจ้องมองนางในทันที ดวงตาของเขาราวกับกำลังจ้องมองคนที่เขารู้จักทำให้นางต้องนิ่วหน้าเมื่อได้สบสายตากับเขา ใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ ดวงตาที่นางรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้ ทำให้นางอดเอ่ยถามเขาออกมาไม่ได้

“พวกเราเคยพบกันใช่ไหม เหตุใดข้าจึงได้รู้สึกคุ้นหน้าท่านเช่นนี้” คำถามของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงพ่นลมหายใจออกมา

“บุรุษผู้นี้หน้าตาดีมากก็จริง แต่ก็คงไม่ถึงขั้นที่เจ้าจะใช้วาจาพูดคุยกับเขาด้วยถ้อยคำที่บุรุษเสเพลมักจะใช้เกี้ยวพาสตรีเช่นนี้กระมัง เจ้าเคยบอกกับข้าว่าเจ้าไม่เคยมีโอกาสได้พบปะและพูดคุยกับบุรุษอื่นมิใช่หรือ แล้วเจ้าจะเคยพบเขาได้อย่างไร” เมื่อฮวาจื่อเฉิงเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้า

“เป็นอย่างที่พี่รองเอ่ยมาข้าไม่น่าจะเคยพบเจอเขา อืม ในเมื่อท่านเป็นคนพาเขามาก็ช่วยทำแผลให้เขาด้วยก็แล้วกัน ส่วนข้าจะออกไปดูบริเวณรอบๆ เสียหน่อย เผื่ออาจจะมีใครลักลอบติดตามท่านมา” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อเฉิงก็ส่ายหน้า

“จะมีผู้ใดติดตามข้ามากันเล่า ยามนี้ทุกคนในจวนคงยังไม่มีผู้ใดรู้หรอกว่าเจ้าหลบหนีออกมาจากจวนแล้ว และคงจะไม่มีผู้ใดในจวนคาดคิดว่าเจ้าจะตัดสินใจหลบหนีการแต่งงานเช่นนี้” เมื่อฮวาจื่อเฉิงเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้าแล้วเอ่ยกับฮวาจื่อเฉิงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย

“เช่นนั้นท่านก็ลงมือรักษาเขาเถิดหากต้องการสิ่งใดก็ให้บอกข้า ข้าจะไปหามาให้” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อเฉิงก็ส่ายหน้า

“ข้ามีของที่จะใช้ครบครันอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องอยู่ในห้องนี้หรอก เท่าที่ข้าเห็นเขามีบาดแผลที่หน้าอก ข้าคงต้องถอดเสื้อของเขาออกจะได้ทำแผลได้สะดวก” เมื่อฮวาจื่อเฉิงเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไปเพราะนางไม่อยากจะเห็นญาติผู้พี่ถอดเสื้อของผู้อื่น นางจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าแววตาของบุรุษที่ญาติผู้พี่ของตนพามามีความผิดปกติ

“นางเป็นน้องสาวของเจ้าหรือ” คำถามของบุรุษผู้นั้นทำให้ฮวาจื่อเฉิงพยักหน้า

“ใช่แล้ว นางคือน้องสาวของข้าเอง งามมากใช่ไหมเล่า น้องสาวของข้าคนนี้นี่แหละที่เจ้าจะต้องให้ความช่วยเหลือด้วยการไปจากที่นี่พร้อมนาง เพื่อเป็นการตอบแทนที่ข้าช่วยเหลือเจ้าจากคนร้ายเหล่านั้น” คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้บุรุษผู้นั้นเม้มปากแน่นในทันที

“เท่าที่ข้าจำได้ เจ้าแบกข้าขึ้นหลังเพื่อบังธนูที่คนกลุ่มนั้นยิงใส่เจ้าไม่ใช่หรือ” คำถามของเขาทำให้ฮวาจื่อเฉิงส่ายหน้าในทันที

“แต่เจ้าก็ไม่ได้ถูกลูกธนูแทงทะลุแผ่นหลังมิใช่หรือ หากไม่ใช่เพราะข้าซัดเข็มอาบยาชาใส่พวกเขามีหรือที่เจ้ากับข้าจะรอดชีวิตมาได้เช่นนี้” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยออกมาพลางยื่นมือมาปลดสายรัดเอวของคนตรงหน้า ทำให้บุรุษผู้นั้นรีบยื่นมือมาจับมือของฮวาจื่อเฉิงเอาไว้ในทันที ฮวาจื่อเฉิงจึงได้ร้อง เฮอะ! ออกมา

“ข้าจะช่วยทำแผลให้เจ้า หากปล่อยทิ้งไว้แผลของเจ้าได้เน่าแน่ ถึงยามนั้นต่อให้โชคดีได้พบหมอเทวดาก็เป็นเรื่องยากที่จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้” เมื่อฮวาจื่อเฉิงเอ่ยเช่นนี้บุรุษผู้นั้นจึงได้คลายมือของตนเองออก ฮวาจื่อเฉิงจึงได้คลายเสื้อตัวนอกและเสื้อตัวในของเขาออกบาดแผลที่คนตรงหน้าได้รับทำให้ฮวาจื่อเฉิงสูดปากในทันที

“เจ้าโชคดีมากที่ได้มาพบกับข้า หากได้รับการรักษาจากหมอทั่วไปก็ไม่แน่ว่าบาดแผลนี้ของเจ้าจะหายขาด” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยพลางใช้ผ้าสะอาดชุบสุราที่เทออกมาจากถุงหนังของตนเองแล้วนำผ้าชุบสุราไปซับทำความสะอาดบาดแผลให้คนตรงหน้า

“เจ้าเป็นหมอหรือ” คนตรงหน้าเอ่ยถามพลางขบกรามแน่นเพื่อระงับความเจ็บปวด

“ข้ารู้วิชาแพทย์แต่ไม่ได้เป็นหมอ เจ้าวางใจได้ฝีมือการรักษาของข้าดีกว่าบรรดาท่านหมอในโรงหมอเหล่านั้นอีก” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยพลางโรยยาผงลงไปบนบาดแผล ฤทธิ์ของยาทำให้อาการปวดแผลจางหายไปในพริบตาทำให้บุรุษตรงหน้าจ้องมองฮวาจื่อเฉิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ฮวาจื่อเฉิงย่อมจะเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของบุรุษตรงหน้า เขาจึงได้ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน การรักษาผู้คนน่าจะเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาสามารถทำได้ดีพอๆ กับการกินดื่มและเที่ยวเล่น

บรรดาคุณชายในบ้านล้วนมีความสามารถที่แตกต่างกันฮวาจื่อฉีเชี่ยวชาญด้านตำรับตำราสมกับที่เป็นคุณชายใหญ่ของสกุลฮวา สกุลมหาบัณฑิตอันเก่าแก่ของแคว้นอวิ๋น คุณชายสามของจวนฮวาจื่อมู่กลับมีความสนใจทางด้านวิชายุทธ์มักจะออกจากจวนไปฝึกยุทธ์ตามสำนักยุทธ์ชื่อดัง คุณชายสี่ฮวาจื่อซูมีความเชี่ยวชาญด้านตำรับตำราเช่นเดียวกันกับฮวาจื่อฉี เพียงแต่ความสามารถยังไม่อาจจะเทียบเคียงฮวาจื่อฉีได้ ส่วนตัวเขาที่เป็นคุณชายรองของจวนไม่มีความสนใจทางด้านใดเป็นพิเศษ ชอบกินดื่มและเที่ยวเล่น โชคดีที่ความชอบของเขาทำให้เขาไปพบกับอาจารย์ที่มีความสามารถทางด้านการรักษา เขาจึงได้ร่ำเรียนวิชาการรักษาจากอาจารย์ของเขามา

“แล้วน้องสาวของเจ้าเล่า เหตุใดนางจึงได้คิดหลบหนีการแต่งงาน” เมื่อชายหนุ่มแปลกหน้าเอ่ยถามเช่นนี้ฮวาจื่อเฉิงก็จ้องมองเขาด้วยสายตาระแวดระวังในทันที ชายหนุ่มตรงหน้าจึงได้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เมื่อครู่นี้เจ้าพูดเองมิใช่หรือว่าคนในจวนของพวกเจ้าคงจะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าน้องสาวของเจ้าจะตัดสินใจหนีการแต่งงาน อีกทั้งเจ้ายังบอกให้ข้าพานางหนีเพื่อตอบแทนบุญคุณที่เจ้าให้การช่วยเหลือข้ามิใช่หรือ”