ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ลับร่างมารดา ใบหน้าสำนึกผิดของหลิวหมิงหย่วนพลันแปรเปลี่ยนเป็นซุกซนสดใส หญิงสาวขยิบตาให้บิดาพร้อมยกนิ้ว “จากบ้านไปสามปี ท่านพ่อของหย่วนเอ๋อร์ยังร้ายกาจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน วาจาประโยคเดียว สยบท่านแม่เสียอยู่หมัด” หลิวโหย่งหลินยืดอกภาคภูมิใจ “แน่นอนว่านอกจากเป็นนักรบ บิดาของเจ้ายังเป็นนักรักอีกด้วย มิเช่นนั้นจะคว้าหญิงงามอันดับหนึ่งอย่างคุณหนูเหอลิ่งหย่ามาเป็นภรรยาได้อย่างไร” หลิวหมิงหย่วนหลุดขำให้ท่าทางโอ้อวดของบิดา หากลูกน้องใต้บังคับบัญชามาเห็นเข้า วันหน้าจะยังมีผู้ใดเคารพยำเกรงและเชื่อฟังคำสั่งจอมทัพผู้นี้อีก บิดาก็เป็นเช่นนี้ หลังก้าวเท้าเข้าบ้านจะกลายเป็นสามีที่ดีของภรรยา เป็นบิดาที่อบอุ่นของบุตร ไม่ใช่แม่ทัพผู้โหดเหี้ยมไร้ใจที่พร้อมฟาดฟันศัตรูในสนามรบ รวมถึงผู้บังคับบัญชาที่ดุดันเฉียบขาดกับลูกน้อง สองแขนยกขึ้นคล้องเอวสอบ แนบหน้ากับชุดเกราะสีเงินเย็นเยียบที่อาบเลือดศัตรูมานับไม่ถ้วน “บนโลกใบนี้ไม่มีบุรุษใดเก่งกาจเท่าบิดาของหย่วนเอ๋อร์แล้ว” เนื่องจากเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน เนื้อตัวหลิวโหย่งหลินจึงเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลและสิ่งส

ออกจากโถงรับรอง หลิวหมิงหย่วนพาจื่อหรานลัดเลาะตามระเบียงทางเดินมุ่งตรงสู่เรือนพำนัก ตลอดทางสองนายบ่าวพูดคุยกันอย่างสนิทสนม จวบจนถึงประตูวงเดือนก่อนเข้าลานเรือน ความสัมพันธ์ถึงค่อยเปลี่ยนเป็นห่างเหินเย็นชา หลิวหมิงหย่วนทำหน้าบึ้งตึงจิกตาดุใส่จื่อหราน ส่วนจื่อหรานก้มหน้าก้มตาวางท่าขลาดเขลา ทั้งสองทำเช่นนี้เพราะทราบดี ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูวงเดือนจะพบเจอผู้ใด เป็นไปตามคาด ลี่ลี่ที่รออยู่นานแล้วถลันตัวเข้าหาหลิวหมิงหย่วนอย่างรวดเร็ว “คุณหนู คุณหนูไปที่ใดมาเจ้าคะ เหตุใดถึงไม่ให้ลี่ลี่ติดตามไปรับใช้ จื่อหรานโง่งมมือเท้าเชื่องช้า รังแต่จะทำคุณหนูไม่สบอารมณ์” หลิวหมิงหย่วนหลุบตามองมือที่เกาะแขนตนอย่างนึกรังเกียจและขยะแขยง ทว่าจำต้องฝืนแสดงมิตรไมตรี อีกฝ่ายยังมีประโยชน์ ต้องเก็บไว้ข้างกายสักระยะ “เจ้าพูดถูก ข้าไม่น่าพานางไปจริง ๆ โง่งมไม่ได้เรื่องตั้งแต่เด็กยันโต กลับเข้าเรือนกัน ข้าเพิ่งถูกท่านแม่ดุมา ส่วนเจ้า!” ปรายตาไปยังจื่อหราน “ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า” ลี่ลี่เห็นจื่อหรานถูกขับไล่ไม่ต่างจากสุนัขตัวหนึ่งพลันเหยียดยิ้มสาสมใจ แค่นเสียงเยาะหยันให้คราหนึ่งก่

“คุณหนู คุณหนูไม่คิดว่าลี่ลี่ทำตัวแปลก ๆ หรือเจ้าคะ” จื่อหรานเอ่ยถามระหว่างทางเดินไปลานพิธี “คนอย่างลี่ลี่มีน้ำใจต่อผู้อื่นที่ใด อีกอย่างจวนโหวไม่ได้ขาดแคลนสาวใช้ถึงขั้นต้องดึงสาวใช้ประจำตัวคุณหนูไปช่วยงาน ไหนจะเรื่องที่อยากให้คุณหนูเปลี่ยนไปสวมอาภรณ์ชุดนั้นอีก” “นางอยากทำอะไรปล่อยนาง สุดท้ายแล้วก็แก้ไขเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้อยู่ดี เรื่องที่ข้าสั่งเรียบร้อยหรือไม่” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ หูเจียนได้กำชับคนที่เป็นหัวหน้าแล้ว” หลิวหมิงหย่วนพยักหน้า ในที่สุดนางก็ได้หูเจียนมาอยู่ใต้อาณัติ เหตุผลที่ใช้อ้างกับบิดาหรือ... ไม่ต่างจากที่ได้พูดคุยกับจื่อหรานไว้ เรื่องนี้ทำจื่อหรานขุ่นเคืองไม่ยอมพูดกับนางถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม กว่าจะง้อสำเร็จต้องทำเสียงอ่อนเสียงหวานทุกคราที่พบหน้า ซึ่งถือเป็นเรื่องยากเพราะต้องแอบไม่ให้ลี่ลี่ที่ตามติดนางเหมือนเงาเห็น “ดี!” หลิวหมิงหย่วนตอบรับสั้น ๆ ริมฝีปากเหยียดยิ้มร้ายกาจยามเห็นเรื่องสนุกรออยู่ตรงหน้า ร่างระหงเยื้องย่างขึ้นลานพิธีท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน หลิวหมิงหย่วนไม่ได้รู้สึกประหม่ายามถูกสายต

“ข้าผู้เป็นอ๋องสามารถเป็นพยานให้คุณหนูรองหลิวได้ คุณหนูรองหลิวไม่ได้ว่าจ้างผู้ใดมาสร้างภาพให้ตนเองดูดี วันนั้นข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมฝูไหล เห็นกับตาว่าขอทานคนหนึ่งถือป้ายหยกประจำตระกูลเหอมารับอาหารที่โรงเตี๊ยม บอกเป็นคำสั่งคุณหนูหลิว เมืองหลวงแคว้นอู๋มีคุณหนูหลิวแค่สองคน คนหนึ่งดำรงตำแหน่งมารดาแผ่นดินอยู่ในวัง ส่วนอีกคนคือคนที่อยู่ข้างกายหลิวโหวยามนี้” เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำให้หลิวหมิงหย่วนกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ร่างกายนางแข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เจ้าของเสียงปรากฏตัวที่หน้าประตู อู๋ซั่วหยาง! ความแค้นลึกล้ำไม่ตายไม่เลิกราพาดผ่านดวงตาคู่งามก่อนเลือนหายอย่างรวดเร็วยามศัตรูคู่อาฆาตเดินนำเหล่าขุนนางเข้ามาภายในจวน หลิวโหย่งหลินเห็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ผู้ดำรงตำแหน่งชินอ๋องมาเยือนก็รีบออกคำสั่งให้พ่อบ้านเรียกตัวบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งมาพาขอทานออกไป “หงซวน วันนั้นเจ้ากับสหายเห็นเช่นเดียวกันกับข้า เหตุใดไม่ออกมาชี้แจงต่อคุณหนูทั้งหลาย ปล่อยพวกนางทำลายชื่อเสียงคุณหนูรองหลิวได้อย่างไร” อู๋ซั่วหยางมองเกาหงซวนซึ่งอยู่ในกลุ่มคุณชายที่มาร่ว

เห็นท่าทางห่างเหินเย็นชาไร้ไมตรี ในใจอู๋ซั่วหยางบังเกิดความไม่ยินยอม ไม่มีสตรีใดกล้าเมินเฉยเขา หลิวหมิงหย่วนนับเป็นคนแรกและอาจเป็นคนสุดท้าย “คุณหนูรองหลิว ก่อนหน้านี้ข้าออกหน้าช่วยเหลือเจ้า ดูเหมือนเจ้ายังไม่ได้แสดงความขอบคุณ มิสู้อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนข้าสักพัก จากนั้นค่อยกลับเข้าไปในงานพร้อมกัน” สองเท้าที่เคลื่อนไปข้างหน้าหยุดกะทันหัน หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าอู๋ซั่วหยางอีกครั้ง ทำดีหวังผล ใช้บุญคุณมาเหนี่ยวรั้งสตรี ช่างน่าขันสิ้นดี ต้องโง่งมปานใดถึงมาหลงรักบุรุษผู้นี้ หากไม่ติดที่แห่งนี้มีอู๋ซั่วหยาง นางคงแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะเยาะให้ตนเองไปแล้ว “ท่านอ๋อง พระองค์เป็นบุรุษ หม่อมฉันเป็นสตรี อยู่ด้วยกันตามลำพังเห็นทีจะไม่เหมาะสม อีกอย่างเท่าที่หม่อมฉันจำได้ เป็นพระองค์ที่ออกหน้าช่วยเหลือเอง หม่อมฉันหาได้ร้องขอ ในเมื่อเป็นความสมัครใจ เหตุใดต้องถามหาคำขอบคุณ หรือพระองค์ช่วยหม่อมฉันเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง” กล่าวจบแย้มรอยยิ้มหวาน ต่างจากดวงตาซึ่งไร้ความรู้สึกใด ๆ อู๋ซั่วหยางหรี่นัยน์ตา ไม่นึกว่าดรุณีวัยแรกแย้มผู้นี้จะมีฝีปากที่ไม่ธรรมดา ถึงกั