All Chapters of คลั่งรักคุณเลขา: Chapter 21 - Chapter 30

| นารา | วันจันทร์ วันเริ่มต้นสัปดาห์ ฉันตื่นแต่เช้าเพราะกลัวรถติด แต่สุดท้ายมันก็ติดอยู่ดี กว่าจะถึงออฟฟิศก็เกือบๆ แปดโมงครึ่ง เมื่อจอดรถเสร็จสรรพ จึงรีบวิ่งเข้าตึกเพื่อแตะบัตร“นารา...นารา~”ใครสักคนกำลังเรียกชื่อฉันอยู่ พอหันไปมองซ้ายมองขวาสองสามที ก็เจอต้นเสียงที่ตะโกนเรียกฉันดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล อ้อ...ไม่ใช่ใครที่ไหน ปวินเพื่อนฉันนั่นเอง“นารา...เป็นไงบ้างวะคืนนั้น” ปวินวิ่งเข้ามาหา เอ่ยถามพลางโอบไหล่กอดคอ ลากฉันไปยังโถงลิฟต์“พวกแกใจร้าย ทำไมปล่อยเราไปกับคุณการันต์” ฉันตอบกลับด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ากำลังงอนอีกคนอยู่“แหม...เราอยากจะแหมให้ยาวถึงเชียงใหม่ ก็ใครกันล่ะโทรเรียกเขามา พอมาถึงโต๊ะปุ๊บ เขาก็ดึงเอาตัวนาราไปเลย พวกเราจะทำอะไรได้อะ คุณการันต์เขาเป็นใคร!? เป็นเจ้านาย...เป็นบอสใหญ่ ใครจะกล้าหือวะ!? แล้วอีกอย่าง พวกเราคิดว่าเขาน่าจะรู้ว่าบ้านนาราอยู่ไหน” จากที่ฉันต้องเป็นคนบ่น กลับกลายเป็นอีกฝ่ายที่ชิงบ่นตัดหน้ายืดยาว“เออๆ ช่างมันเหอะ ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนเราอะ” ฉันพูดตัดบทแม้จะยังเคืองๆ เพื่อนตัวเองอยู่บ้าง พลางเอื้อมมือไปกอดเอวและตบหลังเพื่อนเบาๆ“

| นารา |“รอนานไหมครับม้า”“ไม่นานหรอกจ้ะ เพิ่งมาเหมือนกัน”“ว่าแต่เราเถอะ เดี๋ยวนี้ไปไหนมาไหน เห็นพกหนูนาราไปด้วยทุกที่เลยนะ” คุณการุณเปรยออกมาพลางยิ้มกว้างแซวลูกชาย“ป๊า อย่าแซว! เดี๋ยวครั้งหน้านาราเขาก็ไม่ยอมมากินข้าวด้วยหรอก”ฉันได้แต่ยิ้มแห้งแหะๆ ให้กับทั้งสามคน ตอนนี้ฉันเกร็งมาก รู้สึกตัวลีบ เกรงใจพวกเขาเหลือเกิน“นารา ไม่ต้องเกร็งนะลูก”โอ้โห! บ้านนี้อ่านใจคนเก่งเหลือเกิน คุณสุนทรีเอื้อมมือมาจับมือฉันแล้วตบที่หลังมือเบาๆ ฉันจึงยิ้มกว้างให้และตอบรับไปด้วยเสียงที่ยังสั่นเกร็งเหมือนเดิม“ค่ะ มะ…ไม่เกร็งค่ะ”แต่ด้วยบทสนทนา และความน่ารักของสามพ่อแม่ลูก ไม่นานนักมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งน้อยลงหลังจากที่เราเปิดดูเมนูพลิกไปพลิกมาอยู่สักพัก พนักงานของร้านก็เดินเข้ามารับออเดอร์ มื้อนี้เราสั่งอาหารชุดใหญ่มากินด้วยกัน และสั่งชุดเล็กมากินของใครของมัน“ป๊า อีกสามวันผมจะไปฮ่องกงนะครับ จะได้จัดการเรื่องนั้นให้จบ” คุณการันต์พูดพลางใช้ตะเกียบคีบซาซิมิจิ้มโชยุเข้าปากไปงงเป็นไก่ตาแตกอีกแล้วสิ ทำไมเจ้านายไม่แจ้งฉันเลย ฉันเพิ่งลงเวลานัดกับลูกค้าไว้“ทำไมคุณไม่บอก ดิฉันเพิ่งลงนัดกับลูกค้าไปเลยนะ” ฉั

หลังจากเครื่องบินลำใหญ่แตะพื้นสนามบินนานาชาติฮ่องกง การันต์และนารารับกระเป๋าเดินทางเสร็จสรรพ ทั้งคู่ก็พากันเดินออกมายังส่วนอาคารผู้โดยสารขาเข้า ก่อนที่เดวิด หัวหน้าของสาขาฮ่องกงจะรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับทั้งสามคนยืนทักทายพูดคุยกันอยู่ไม่นาน เดวิดก็พาคุณเจ้านายและคุณเลขาเดินทางไปยังโรงแรมหรูห้าดาวที่ได้จองเอาไว้เดวิดจัดการเช็กอินห้องพักให้เรียบร้อย จากนั้นจึงขอตัวกลับไปยังบริษัท เพื่อจัดเตรียมเอกสารสำคัญสำหรับงานในช่วงบ่ายที่จะถึงนี้แขกผู้เข้าพักทั้งสองเดินตามพนักงานต้อนรับและเบลบอยขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม พนักงานสาวใช้คีย์การ์ดเปิดประตู และเด็กผู้ชายที่เป็นเบลบอยก็เริ่มขนสัมภาระของทั้งสองเข้าห้องพนักงานต้อนรับสาวสวยคนเดิมแนะนำห้องพักและการใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ จากนั้นจึงยื่นคีย์การ์ดให้กับการันต์ รับทิปจากเขา ก่อนเธอจะปิดประตูห้องแล้วเดินจากไปนาราสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ ซ้ายทีขวาที ห้องนี้ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ครบครัน สมกับเป็นโรงแรมห้าดาวชื่อดังติดอันดับโลกโซนที่เธอยืนอยู่เป็นโซนนั่งเล่น มีโซฟาชุดใหญ่ ชุดโต๊ะอาหาร ทีวีจอยักษ์พร้อมเครื่องเสียง ด้านข้างเป็

“นารา คุณรู้ตัวไหม...คุณทำให้ผมคลั่งตั้งแต่วันแรกที่เจอ” การันต์บอกความรู้สึกของตัวเองกับหญิงสาวตรงหน้า ก่อนใช้สองมือเลื่อนไปเกี่ยวขอบกางเกงในตัวจิ๋ว ค่อยๆ ดึงสิ่งกีดขวางที่เกะกะออกให้พ้นตัวภายใต้แสงสลัว เนินสาวที่ไร้ซึ่งขนปกคลุมปรากฏขึ้นตรงหน้า การันต์จ้องมองเชยชมอยู่ครู่หนึ่ง ในใจอยากจับหญิงสาวตรงหน้ากระทำชำเราเสียเดี๋ยวนี้ แต่อีกใจก็หวนคิดถึงคำพูดที่เธอเคยบอกว่าเธอยังบริสุทธิ์ ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน“นารา ผมไม่อยากรังแกคุณเลย ผมกลัวว่าคืนนี้มันจะไม่จบเหมือนครั้งก่อนๆ คุณยังอยากเก็บความบริสุทธิ์นั่นไว้อยู่ไหม”“หืม...ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉัน…”“คุณเผลอพูดออกมาในคืนนั้น คืนที่คุณเมา”หญิงสาวทำหน้างุนงง เธอจำไม่ได้หรอกว่าเผลอพูดออกไปตอนไหน ก็ว่า…ทำไมเจ้านายของเธอถึงหยุดอยู่แค่การสัมผัสจุดอ่อนไหวด้านนอกทุกครั้ง เขาไม่ล่วงล้ำเข้าไปในตัวเธอเลย“ทีนี้จะเอายังไงดีล่ะครับ อยากให้ผมหยุดไหม หรือคุณอยากให้ผมพาไปต่อ” การันต์โน้มตัวลงมากระซิบเบาๆ ข้างหู และเริ่มพรมจูบซุกไซ้เนื้ออ่อนแถวนั้นอีกครั้งแล้วแบบนี้เธอจะตัดใจได้ยังไงล่ะ ในเมื่ออีกฝ่ายรุกเธอหนักขนาดนี้ แล้วอีกอย่าง พรหมจรรย์ที่เคยหวงนักหวง

“แล้วนาราคิดว่าผมใจไม่สั่นเหรอครับ คุณมาวิ่งเล่นในใจผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า กี่เดือนมาแล้วล่ะที่ผมเฝ้ามองคุณทุกวัน ผมจีบใครไม่เป็น แฟนก็ไม่เคยมีกับเขาสักคน นาราเป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”คนถูกพูดถึงหน้าแดงเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม ก้มหน้าเขิน ก่อนที่อีกฝ่ายจะเชยคางเธอขึ้นมา“ผมอยากอยู่มองหน้าคุณ กอดคุณแบบนี้ไปนานๆ เลยได้ไหม”“คะ...คุณการันต์ พอแล้ว เลิกพูดได้แล้วค่ะ นาราเขินไปหมดแล้ว” คุณเลขาพูดพลางเอาหน้าตัวเองซุกที่หน้าอกคุณเจ้านาย เพื่อพยายามไม่ให้เขามองเห็นว่าตอนนี้เธอเขินอายและยิ้มกว้างขนาดไหนแม้หัวใจของนาราฟูฟ่องพองโตจากคำหยอดของคนที่โอบกอดเธออยู่ แต่ในใจลึกๆ เธอเองก็ยังรู้สึกกลัว...ความรู้สึกอยากเป็นคนรัก อยากเป็นเจ้าของ อยากครอบครองคนตรงหน้า มันเริ่มก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอเองที่พยายามหยุดยั้ง ไม่ให้รู้สึกกับเขามากไปกว่านี้การันต์ค่อยๆ ผละนาราออกจากอ้อมกอด ก่อนใช้สายตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง สำหรับตัวเขาเอง ถึงจะแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ แต่เขาก็ยังคงกังวลว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ นาราทำเพียงเพราะมันเป็นหน้าที่ หรือทำเพราะใจอย