บทที่ 1: ค่ำคืนของเพลย์บอย

​แสงไฟนีออนสีม่วงหม่นและชมพูฟิวเชียสาดสลับไปมาในเลาจน์หรูย่านทองหล่อ เสียงดนตรีเฮาส์จังหวะหนักหน่วงบดเบียดเข้าแก้วหู ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นซิการ์ และไอแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศ

​"ธาม" เอนหลังพิงโซฟาหนังแท้สีดำสนิท มือเรียวยาวกรีดกรายแก้วคริสตัลที่บรรจุวิสกี้ชั้นดี นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งเย้ยหยันกึ่งเบื่อหน่าย ที่ข้างกายของเขามีหญิงสาวหน้าตาแฉล้มสองคนพยายามเบียดกระแซะ ทรวงอกนุ่มหยุ่นเบียดเสียดแขนเสื้อสูทเนื้อดีของเขาอย่างจงใจ

​"คุณธามขา... คืนนี้ไปต่อที่ไหนดีคะ? หรือจะไปต่อที่ห้องของริสาดี?" หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงกระซิบประชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนกรุ่นกลิ่นแชมเปญ

​ธามจุดรอยยิ้มมุมปาก เสน่ห์อันตรายที่แผ่ออกมาทำให้ผู้หญิงรอบตัวแทบละลาย เขาไม่ตอบคำถาม แต่โน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องนั้นเบาๆ เป็นการให้ความหวัง... ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วฉุดให้ลุกขึ้นเดินออกจากความแออัดนั้นทันที

​ภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้า บรรยากาศเพิ่งจะเริ่มต้นแต่กลับทวีความเร่าร้อนจนอุณหภูมิในห้องแทบพุ่งสูง เสื้อสูทราคาแพงของธามถูกสลัดทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี พร้อมๆ กับชุดเดรสสีแดงเพลิงของริสาที่ร่วงหล่นลงไปกองอยู่ด้วยกัน

​ธามไม่ได้มีความอ่อนโยน มีเพียงความดุดันและสัญชาตญาณดิบที่ขับเคลื่อนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ชายหนุ่มดันร่างบางกระแทกเข้ากับผนังกระจกใสบานยักษ์ที่เบื้องหลังเป็นวิวแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน สองมือแกร่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวตรึงไว้เหนือหัว

​"อ๊ะ... คุณธาม แรงไปแล้วนะคะ" ริสาครางประท้วงแผ่วเบา ทว่านัยน์ตาของเธอกลับฉ่ำปรือด้วยความปรารถนา

​"ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างรุนแรง ตะโบมจูบอย่างจาบจ้วงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนความหวานอย่างดุเดือด จนหญิงสาวครางอื้ออึงในลำคอ ร่างกายของเธออ่อนระทวยจนต้องพึ่งพาอ้อมแขนแกร่งที่โอบอุ้มสะโพกมนขึ้นมาเกาะเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้

​ธามพาร่างของเธอมาที่เตียงกว้างกึ่งกลางห้อง ร่างหนาทาบทับลงมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้จังหวะรักขาดตอน สัมผัสจากฝ่ามือร้อนระอุเลื่อนผ่านผิวเนียนละเอียด บีบเฟ้นสะโพกและทรวงอกอย่างหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง ทุกการเคลื่อนไหวของธามเต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญ คุมเกม และเต็มไปด้วยจังหวะที่รุกเร้าจนริสาแทบสำลักความเสียวซ่าน เสียงครางกระเส่าพึมพำชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความมืด

​เขาปรนเปรอเธอด้วยความรุนแรงดั่งพายุคลั่ง ร่างกายบดเบียดเข้าหากันจนเหงื่อกาฬผุดซึมตามผิวเนื้อ เสียงเตียงกว้างสั่นไหวสอดประสานกับเสียงหายใจหอบกระชั้น ธามมองใบหน้าของหญิงสาวที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขสมผ่านความสลัว แต่ในส่วนลึกของนัยน์ตาคมคู่นั้น... กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ เขากระแทกกระทั้นความเร่าร้อนเข้าใส่เธอเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยความปรารถนาทั้งหมดออกมาแล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้าง ทิ้งให้ความเงียบเข้าครอบงำพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ค่อยๆ ผ่อนลง

​ทว่า... ในเช้าวันต่อมา

​แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าใจกลางกรุง ธามลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ข้างกายของเขาคือหญิงสาวคนเมื่อคืนที่ยังนอนหลับใหล ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ นัยน์ตาที่เคยเชื่อมปรารถนาเมื่อคืนบัดนี้เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก

​เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน ดึงสมุดเช็คขึ้นมาตวัดปากกาเซ็นจำนวนเงินหกหลัก ทิ้งมันไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างที่เคยทำเป็นกิจวัตร ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่คิดจะร่ำลา สำหรับธาม ความสัมพันธ์คือสิ่งแลกเปลี่ยน และเงินคือเครื่องมือที่สะอาดที่สุดในการตัดความรำคาญ