Bella Grace
Si Diana Robinson ay gumugol ng siyam na taon sa pagpapaliit sa sarili upang panatilihing buhay ang kanilang kasal. Isinakripisyo niya ang kanyang karera, ang kanyang boses, at ang kanyang dignidad para sa isang lalaking hindi tumigil sa pagpaparusa sa kanya dahil minahal niya ito.
Sa gabi ng kanilang anibersaryo ng kasal, pumasok siya sa kanilang tahanan na may dalang mga grocery at pag-asa, ngunit napagtanto niyang pinalitan na siya.
Pinalitan ng guro ng kanyang anak — si Lauren Johnson.
“Nagtapon ka ng birthday party para sa kanya dito sa bahay ko?” tanong ni Diana, nanginginig ang boses. “Sa mismong araw ng ating anibersaryo?”
Hindi lang siya tinanggihan ng kanyang asawa — tinanggihan din siya ng sarili niyang anak.
“Miss Lauren, puwede po ba kayong maging Mommy ko?” iyak ni Selena. “Ayoko sa kanya!” Itinuro niya ang kanyang ina, ang maliit na walong taong gulang na boses na nagtaksil sa kanyang edad.
Ang bawat sakripisyo ay unti-unting nagpakita kung ano talaga ito: mabagal na pagbura sa kanyang pagkatao.
Nang inilagay ni Diana ang isang file sa kamay ni Henry at sinabing, “Pirmahan mo ito,” wala na siyang pakiusap. Tahimik siyang lumayo.
Saka lang naramdaman ng bahay ang kawalan.
“Nasaan si Mommy?” tanong ni Selena nang umuwi sila at hindi na siya makita kahit saan sa loob ng bahay.
Ano ang mangyayari kapag nalaman ni Henry na ang dokumentong pinirmahan niya ay ang kanilang divorce paper? Makakaya ba niyang tiisin ang pagkawala ni Diana?
At si Selena — ang kanilang anak — ano ang magiging kapalaran niya?
237