Novel & Cerita 11:59 Pm

Nilapag ko ang phone ko sa mesa sa tabi ko at tumingin sa malayo, sa city lights na kita mula sa rooftop. Tahimik. Malamig ang hangin. At medyo… lonely. Napatingin ako sa oras sa wristwatch ko. 9:00 PM pa lang. Maaga pa para matulog, lalo na sa lifestyle ko. Madalas nga ay online pa ako sa laro. Napangiti ako nang mapansin ko ang suot kong relo. Kanina lang dumating galing sa WorldTime. Sabi nila, advance unit daw ito, pang-endorsement. Next month pa ang official launching, at kailangan ko ring um-attend sa event.

🎵🎉 Calling all music enthusiasts, dreamers, and believers! Prepare to embark on a journey through the symphonic realms of the extraordinary as we unveil a spectacle unlike any other! After a hiatus filled with longing and anticipation, the time has come to welcome back with open arms the illustrious Ephemerous Sanctuary! Get ready to set your clocks to rock o'clock because November 19th is about to become the most unforgettable day in our school's history! At the stroke of 3:00 PM, the echoes of anticipation will fill the air as we gather in the gymnasium for an event that will transcend time itself.

I have no choice but to replace myself with her role. The factory operations will end at 11 PM, walang ibang tatao sa pwesto nito. I have decided to help my employees that night. Isang gabi lang naman at saka may dahilan na rin ako upang makaiwas pa ng ilang sandali na makaharap si Ashton.

Nagsisisi? Hindi na sumagot si Calley sa huling sinabi niya. Ibinalik lang nito ang paningin sa cellphone na hawak. Muli, napabuntong-hininga na lang si Zayne at saka pinagtuunan ng pansin ang cellphone niyang nakapatong sa kanyang kama. Tiningnan niya ang oras, 9PM. Ang sabi ng mommy niya ay ipapasundo siya sa driver ng exactly 9PM pero wala pa ito ng mga oras na iyon.

seryoso paring turan nito. Napasulyap ako sa sariling wrist watch. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin ang oras. Omg! It's already 11:55 in the evening? Malapit na palang mag-umaga? Gosh! "Now you know? Makipag-talo ka pa ba sa'kin?"

tatlong dangkal ito at paniguradong uumagahin na ako dito. I have no choice, kailangan daw tapusin? oh edi tapusin! Wala naman nang mag aantay sa akin kaya go lang. Forda overtime ang person. Samantala, Halos sumakit na ang balakang ko at mamamhid ang likod sa ngawit. Sa wakas, natapos din! Time check, 10:30 pm!

Matapos ang ilang segundo, nagpadala siya ng mensahe. “Tuloy ang plano sa Friday. May kakilala akong puputol ng daloy ng kuryente. Labing limang minuto lang ang window. Kailangang mabilis ang kilos sa loob ng bahay. Ibibigay ko ang code ng mga lock sa bahay. Target time: 2:30 AM. Mag-ready kayo ng team mo.” Hindi pa man ay durog na ang puso niya. Sa labas ng kwarto, naririnig na niya ang mga yabag ni Justin na papalapit muli. Agad niyang itinago ang cellphone sa bulsa.

Nagpabaling-baling sa higaan si Lily. Lagi niyang naaalala ang halikang nangyari kanina. Sh-t! Napasulyap siya sa orasan. It's already 11:30PM in the evening. Hindi siya dinadalaw nang antok.

Impossible akong makalusot kapag seryoso siyang nagsampa ng demanda laban sa akin. Binalot ako ng katahimikan hanggang sa sumapit ang hatinggabi. 11:58 PM. 11:59 PM. 12:00 AM. The twenty-four hour deadline officially ended. Titig na titig ako sa phone ko na nakapatong sa kama. Hindi ko siya tinawagan. Hindi ko siya tinitext. Hindi rin ako pumunta sa penthouse niya para ibigay ang sagot ko. Marahan kong ipinikit ang mga mata ko at humiga nang patag habang nakatingin sa kisame.

Tatlong taon na akong nakatali sa lalakeng pinapangarap ng lahat, pero tila isang magandang dekorasyon lang ako sa buhay niya. Tiningnan ko ang digital clock sa dingding. 11:45 PM. Labinlimang minuto na lang at matatapos na ang espesyal na araw na ito, pero ang tanging kasama ko ay ang katahimikan ng malawak naming dining hall.