13 Hours Novels & Stories

She rolled her eyes lalo na ng marinig niya ang pinag uusapan ng mga ito thru headphones. "Ok,. I think mapapatumba niya ang tatlo nayan within 8 minutes" (Blake) "I doubt that bro, it's 10mins" (Lucas) "Of course patatagalin niya yan, because Aria is here it's fifteen" (Blake) "Ok bet, ten million" (Lucas) "Sure! fifteen" (Marco) "Awesome, I'm good at ten. " (Lucas) " Then, it's ten, "

JAEL'S POINT OF VIEW Tatlong araw na akong hindi pumapasok sa school dahil sa pinapasukan kong trabaho. Simula alas siete nang umaga hanggang alas otso nang gabi ang pasok ko, totoo nga ang sinabi ni Ate Cath na sa 13 hours na 'yon, naka tayo lang kaya sobrang paguran. Isang chicken factory ang napasukan ko, na atasan ako sa pag m-marinate nang mga manok at pag hiwa. Mabuti nalang ay marunong ako sa mga ganitong bagay kaya medyo nagamay ko na rin kaso lang ay sobrang malansa.

Naganap ito same day ng chapter 7 RICHARD’S POV Dahil sabado at pareho kaming walang klase, niyaya ko si Ice na pumunta ng mall. “1300H na ngayon, dapat makabalik kayo ng 1800H” paalala sa amin ng office on duty. Maximum 5 hours lang kasi binibigay sa amin para lumabas. “Rich, uulan ata” sabi ni Ice sa akin.

Busy ang tatlo kaya hinayaan na niya, hanggang sa makauwe na sila ng bahay. Kinaumagahan ay excited na kinuha ni Abi ang cellphone niya at tiningnan kung may tawag ba ang asawa niya. Pero wala pa rin. Iniisip niya na baka hindi pa ito nakakarating sa switzerland dahil sa haba ng oras ng biyahe mula manila. And it takes 18 hours and 54 minutes. Inilapag niya ang cellphone sa bedside table at bumangon na.

"Wala. Napansin ko kasi na malungkot ka dahil kay Edrick. Therefore, I just want to remind you na hindi lang naman siya ang nagmamahal sayo eh. Nandito pa naman kami nina Razelle, si Dean Sha. Mahal ka namin. Kaya cheer up!" Pinahid niya ang kanyang luha at ipinilig ang ulo para itaboy ang anumang bumabagabag sa kanyang isipan. Pinili niya na lang muna ang matulog para ma-relax ang kanyang isip. Buong biyahe ay tulog siya. Mahigit 13 hours din ang biyahe. Kung minsan ay ginigising siya ng attendant para alukin ng pagkain pero umaayaw siya. Wala siyang ganang kumain.

“Tulog ba kayo?” “Mm. May thirteen-hour time difference tayo,” sagot niya. Alas-dos na ng madaling araw sa kanya, ibig sabihin, alas-tres pa lang ng hapon kay Avi. Tinulungan siya ni Kian isuot ang coat, at sumandal siya sa dibdib nito habang humihikab. “Avi anong nangyari?” Nag-atubili ng ilang segundo ang nasa kabilang linya bago marahang magsalita. “Kerstyn… natulog ako kay Dwyn.”

Pero hindi pa man tapos si Drake sa pag-iisip ay nagsalita na agad si Gigi. “30 hours po.” sagot nito. Tama ulit!

Kapagkuwan, kinalkula ang oras nang pag-take off nito. Mahigit isang oras at apatnapung minuto na ang lumipas mula nang matanggap niya ang picture na pinadala ng binata sa kanya. At ayun sa nakalap niya sa internet search, mahigit one hour and thirty minutes lang ang byahe kung direct flight. Napabuntong-hininga siya, marahil hindi direct flight ang nasakyan ng binata kaya wala pa siyang natatanggap na reply mula rito.

Napabuntong hininga na lang ako. Malayo layo din yon siguro mga 12 hours bago makarating sa hacienda. Sana di titirik ang napakaganda kong sasakyan. Maganda sana ang sasakyan na to kung marunong lang ako. Since medyo bukid ang dadaanan kaya naglakad loob akong magdrive. Regalo ni Gabion ang kotse na to.

Ang aking Secretary na si Marjorie naman ay bumalik na sa kumpanya. Six thirty na ng hapon at nagsisimula ng kumalat ang dilim sa buong paligid, nakadama ako ng matinding inis dahil rush hour ngayon at naipit na kami sa gitna ng traffic kaya ang twenty minutes naming biyahe ay umabot na ng isang oras.