The Hours Novels & Stories

“Why?” “Anong why? Hey student, alam mo ba kung anong oras na ngayon?” Napatingin ako sa relo ko bago sinagot ang tanong nito. “6:50 pm po.”- kumunot naman ang noo ng lalaking nasa harapan ko. Ngayon ko lang napagtanto na ang kausap ko pala ay manager ng convenience store na kinatatayuan ko ngayon. Medyo pamilyar sa akin ang kanyang mukha pero hindi ko maalala kung saan ko ito nakita. Sa palagay ko din ay nasa edad kwarenta eto pataas. Alam ko naman eh, pero wait.

Halos manlaki pa ang kanyang mga mata nang makita ang oras roon. It's already past eight in the morning. Gumayak man siya nang mabilisan ay huli na siya sa trabaho. Alas-otso ng umaga ang simula ng pasok sa kompanya. She was about to stand up when she saw a note just beside the clock. Isang kapirasong papel iyon na may nakasulat na kung ano. Curiously, she got it and read what was written. "You don't have to go to work. I know you're sore because of what we did. Just stay in my unit and I'll see you tonight--- Renz."

Mistula itong tupang kinakawawa. She didn't expect this person to have two faces in front of and behind others. What a pure white lutos! Katulad nito ang ugali ng anaki nito. "The working hours of this company are 9 o'clock, and it's still 8:30 now. Hindi ako bobo na hindi mo malalaman ang oras. Kung ayaw mong maghintay eh, huwag kang maghintay. Wala naman lumipilit sayo!"

Lumipas pa ang ilang oras sa kanilang pag ku-kwentuhan tungkol kina Melisa at Devina kaya hindi nila namamalayan ang oras. SA WAKAS at nakarating na sila Anthony at Melisa. Ramdam ng dalawa ang pananakit sa kanilang mga likod at balakang sa kauupo. Umabot sila ng 14 hours kaya't mga alas-dyes na ng gabi sila nakarating. Ilang sandali pa ay naka baba na sila sa eroplano.

Eumerriah’s Point of View Dahil abala ang mga tao sa loob ng building ay tumambay ako sa lobby. Nag-observe lang ako sa paligid, sa mga taong naglalabas pasok sa aming company. Hindi pa din dumarating sila Mommy at Dady kahit 2hrs na lang ay tapos na ang working hours.

Pero hindi pa man tapos si Drake sa pag-iisip ay nagsalita na agad si Gigi. “30 hours po.” sagot nito. Tama ulit!

Pahina 67 Humigit-kumulang nineteen hours and five minutes ang naging biyahe namin ni Celestine at ang iba pang kasama namin. Staff siguro niya, nag-decide lang kasi ako na ako lang ang mag-isang uuwi rito sa Pilipinas. Kasi nga mas mapapagastos kung magsasama ako ng isang staff ko. Kaya ko naman i-handle mag-isa ang event. Saka may assurance naman si Celestine na may tutulong sa akin sa pag-aasikaso ng event.

agad na tanong ko, mahina siyang natawa at napailing dahil doon. “Ang sibig mong sabihin ay naghihilik ka kahit pa hindi ka tulog? Your eyes were also close for three hours, Miss Santos. That’s a real talent you got there,” wika niya. Nanlaki ang mga mata ko at agad na tumingin sa wall clock. Napansin ko na alas cinco na ng hapon at tapos na ang working hours. “S-Sorry po, Sir,” nahihiyang sagot ko at nag-iwas pa ng tingin.

Sumipat ako sa wrist watch na suot. "9 am ang start ng working hours, 8:57 pa lang. Maaga ako ng 3 minutes?" Elaia snorted a laugh, and then her face became serious in a blur. "Soren Morelli ba ang pangalan mo?" Naguguluhan akong umiling. "Sino naman iyon?" Elaia stopped on her track. She made a face simular to when someone is having a cardiac arrest.

Tipid lang nitong sambit sa akin habang nakatingin sa mga dokrumentaryong kan'yang pinipermahan. Napatingin naman ako sa aking relo— joke lang, wala ako nun. Sa wall clock ako napatingala at alasais pa lang naman ng umaga. Sa pag-kakaalam ko ay 7:30 am naman ang usual na office hours pero napakaaga naman ata niya. At saka ako, late? Wala naman siyang binigay na specific hours kung anong oras akong mag-sisimula ah? Edi kasalanan niya iyon, aba!