4 Hours 소설 & 이야기

Jake woke up with Hannah no longer beside him. As far as he can remember Hannah accompanied him last night. Malinis na din ang sala, wala ng naiwang bakas ng paglalasing niya kagabi. Tumayo siya at napatingin sa orasan, it's already four thirty ng madaling araw.

“It’s okay.” “Hindi okay!” Halos maitakip ni Leila ang buong mukha niya sa sobrang hiya. “Gaano katagal akong…” Huminto siya. Hindi na niya kayang tapusin ang tanong. Ngumisi si Dylan. “Want the honest answer?” Unti-unti siyang tumango. “Almost…” Bahagya itong tumingin sa relo. “…two hours.” “Ano?!”

Hinarap ko siya at agad niyakap sa leeg. "Ikaw talaga! Bolero ka pa rin hanggang ngayon." Hinalikan niya ko ng mabilis sa labi. "Hindi kita binobola, kaya nga ang dami kong kaagaw sayo eh." Hay naku talaga! Napaka seloso. "Oo na lang. Kamusta ang byahe? Bakit ang bilis mo atah?" Ang layo kasi dito ng bahay nila mga four hours pa bago siya makarating dito.

Hindi ko mahanap-hanap 'yong tamang daan para maging masaya ako. “Mel? You're awake,” ani Dwight. Nilingon ko siya at agad na nginitian ng tipid. “Ilang oras na naman akong tulog?” mahinang sabi ko. Agad siyang nagbaba ng tingin sa wristwatch niya. “Eleven hours this time, Mel. Mas mahaba kumpara doon sa mga nauna.” Mabilis kong inalis ang mga luhang naramdaman kong nagsipaglaglagan sa aking pisngi.

Maya maya'y nagsalita siya na ikinabigla ko. "Take your time, we still have 40 mins. before 4 hours." Napatigil naman ako sa sinabi niya. Bakit niya alam? --

he explained gently to Levi. Kung hindi ako nag kakamali almost 20 hours ang travel time papuntang Europe dahil nasa Asia pa ang Pilipinas tapos 3 hours lang s'ya nandoon? How come? "Ah! Eh bakit saglit lang po kayo doon?" Levi showed Ross his three raised fingers. "3 hours lang?' JAEL'S POINT OF VIEW "Ah! Eh bakit saglit lang po kayo doon?" Levi showed Ross his three raised fingers. "3 hours lang?'

Almost 1 hour na ako rito at medyo dumidilim na rin ang kalangitan but I still managed to wait for him. Dinukot ko ang cellphone sa bulsa ng aking palda at tiningnan ang oras. Medyo tanga ako sa part na yun dahil may suot naman nga pala akong wristwatch. Hindi na bale at maganda pa rin naman ako. "4:46 pm na. Nasaan na ba yun?"

"Wait?What time did you get out of your room Tzvi?" Nilingon niya ako ng seryoso habang nahuhulog kami sa kanya kanya naming pag-iisip. "I usually get off at 1:00.That is the time that those bodyguards is silently making a quiet rest" "And then they will all switch into different places when the clock hits four o'clock right?" "The footage that were left to be check is in between the time 12:30 to 3:00"Travis pointed out.

Lumipas pa ang ilang oras sa kanilang pag ku-kwentuhan tungkol kina Melisa at Devina kaya hindi nila namamalayan ang oras. SA WAKAS at nakarating na sila Anthony at Melisa. Ramdam ng dalawa ang pananakit sa kanilang mga likod at balakang sa kauupo. Umabot sila ng 14 hours kaya't mga alas-dyes na ng gabi sila nakarating. Ilang sandali pa ay naka baba na sila sa eroplano.

"You're sleepy, aren't you?" He nodded. "Yeah." "How long were you driving?" I asked. "Four hours, maybe?" "Four hours?! I've been asleep for four hours?" "Yup!" He chuckled. "But don't worry. You deserve the sleep." "Pasok na tayo sa loob para makapagpahinga ka," I said.