13 Hours Novels & Stories

Leonhardt Dietrich's point of view Twelve hours. Twelve hours na ang nakalipas mula nung huli kong naramdaman ang balat ni Ingrid, pero para sa akin, parang isang dekada na ang dumaan. Bawat segundo ay parang isang patalim na dahan-dahang humahati sa katinuan ko. I was pacing back and forth in my office, my suit jacket long gone, my sleeves rolled up, and my hair a complete mess.

Sa umaga ay nagtitinda pa rin siya ng gulay at sa hapon ay nag-aalok ng labada at kung minsan nga pati pagba-barker sa pila ng jeep ay pinapatulan na niya. Nakakaipon din kase siya ng 300 mula alas 12 ng tanghali hanggang alas siete ng gabi. Maliit man, pero dagdag kita na rin iyon. Hindi naman kase araw-araw may nagpapalabada.

Binalewala ko ang tanong at muling napatingin sa orasan. Nauuna ang Pilipinas ng thirteen hours. Kung tama ang pagkalkula ko sa oras ng alis namin bukas, makakarating kami sa Pilipinas ng ala-una. Tangina, nasa biyahe ako kapag sinend ang e-mail! Baka hindi ko maabutan. Shit! Kailangan na naming umalis ngayon.

mahabang announcement ng pilot Nag search ako sa g****e kung ilang hours bago makakarating sa paris. S***a 14 hours and 30 minutes. Maya maya ay natulog muna ako wala naman akong katabi eh kaya akin natong pwesto. Sobrang sarap ng tulog ko. Pagka gising ko ay mapapamura ka sa mahal ng pagkain huhuhu. Okay lang may pera naman ako eh.

kuryosong tanong ni Owen. “Siguro nga isa ka pa sa hindi nakakaalam ng oras talaga ng shift ng mga nasa health workers. 12 hours ang shift namin pero minsan kapag may emergency 24 hours shift pero kung malala ang case ni patient at sunod-sunod ang mga pasyenteng naeemergency 32 hours.” “Woow,” napapaawang na lang ang mga labi ni Owen dahil sa pagkamangha. Iniisip niya kung kaya niya bang manatiling gising sa loob ng 32 hours.

Umiling ito, "I don't want that." I chuckled, "You're so clingy.." Hindi naman ito natawa. He stared at me like that ten hours away from me is really gonna be a problem to him. "What? Don't tell me you won't last for ten hours without seeing me?" Natatawa kong tanong. He sighed, "Let's make it eight hours." "What? Fifth that's crazy, ihahatid mo pa ng Antipolo si Coleen at may gagawin ka pa! Don't push it!"

--- "Baka nasobrahan naman ang itinurok mo sa kaniya, Mommy?" "Hindi 'no! Kung ano lang ang inilagay niyo sa kuko ko, 'yon lang ang itinurok ko!" "Bakit hindi pa siya nagigising? It's been 12 hours! Dalhin na kaya natin siya sa ospital?" "Ang OA mo, Harley! 15 hours ang epekto 'nung gamot. May 3 hours pa!" "Magsisimula na ang kasal mamaya! Baka tapos na ang ceremony, hindi pa siya gising!"

Maganda rin na limang araw lang ang pasok nila sa coffee shop, para mabigyan ng oportunidad ang ibang estudyanteng gustong mag-part time. Nakabalik na rin siya sa eskwela. Abala siya ngayon sa pagbubuo ng six hundred hours para sa kanyang OJT sa Z’ Oasis Hotel and Casino bilang marketing staff. Apat na oras lang bawat araw ang binigay sa kaniya ng kompanya, pero tuwing rest day niya sa coffee shop, doon niya binubuhos ang oras—minsan umaabot pa ng walong oras, para lang matapos agad ang six hundred hours niya.

Hindi siya sumagot. “Or… sinadya niyo?” Biglang gumalaw ang mata niya. Caught. “We didn’t think—” “Records say three hours,” diretso kong sabi. “Hindi one hour. Three.” Tahimik, at sa katahimikan na ‘yon… Nakuha ko ang sagot. Hindi man direkta. ~ Pagbalik ni Terrance, tapos na ang usapan. May kontrata na sa mesa.

And she can feel his hard manhood poking her legs kaya naman napailing siya. "Lexus.. you're awake.. we should go down you have to eat you sleep almost eleven hours" She can feel him stiffed. "Eleven hours?" "Yes.." "You're kidding right..?" Halatang hindi ito naniniwala. "Lexus it's already 10 am in Philippines time, at apat na oras nalang lalapag na tayo" "Really..?.. this is the first time I sleep this long.." "Yeah.. so get up"