13 Hours Mga Nobela at Kwento

“Did you get off early to go somewhere?” Her throat constricted. Napahigpit irn ang hawak ni Trixie sa cellphone. Hindi iyon mga galit na mensahe. Wala ni katiting na paninisi sa ipinadala ni Sebastian. Lahat ng iyon ay makakabasan mo na puno ng pasensya. Puno ng effort. Muling napasinghap si Trixie nang makita ang time stamp ng mga mensaheng iyon. It was all sent in the span of two hours.

Gusto ko mang lumabas pero pinagbawalan niya ako. Natigilan ako sa pagmuni-muni nang mapansin kong may sasakyang papasok sa gate. Nag-antay ako para makita kung sino iyon at napakunot-noo ako nang mapagtanto kong kotse iyon ni Vaughn. ‘Akala ko ba 12 hours ang duty niya? Eh 7:30 pa lang?’

Para sa akin ang party na ’yon, alangan namang magsuot ako ng kung anu-ano lang. Hanggang 4 pm lang ang work hours namin kasi binigyan kami ng time to prepare, so we have 3 hours para mag-ayos since 7 o’clock naman ang start. Buti na lang talaga malapit lang itong apartment ko sa company so walang problema sa akin iyon.

La Union is quite far, it took three hours and six minutes by car, depende pa rin sa kondisyon ng panahon at trapiko. "Where are we, honey?" Adrian bit my earlobe. "One more time, Cassie baby, hmnn" lambing ni Adrian sa akin ng sa wakas ay bumalik na kami sa aming silid. "I want to do it again." He whispered to me which sent shivers down my spine.

Ngumiti ito sa kan'ya nang bumaling sa kan'ya. Kung ang iba ay 8 hours ang pasok, siya 7 hours lang dahil pati Saturday pumasok siya. Ino-offset na lang. Maraming lakad ang boss niya kapag Saturday, at siya lang ang gustong kasama nito. Babae nga pala ang boss niya kaya magkasundo sila. Suwerte niya dito, mabait din kasi. Magkasunod lang sila ng boss na bumaba. May pasok pa kasi siya sa restaurant. 5 hours naman siya doon. Ilang tumbling lang naman ang kinaroroonan no'n.

tanong niya, may kung anong kaba na. “Kanina pa po. Mga alas-diyes ng umaga.” Napatingin siya sa relo. Alas-tres na. Halos limang oras na! “Five hours na… pero hindi man lang siya tumawag?” hindi niya napigilang sambit, halata sa boses ang pagtatampo at selos.

Nagsimulang magbilang ang timer niyon ng 60 seconds pababa. Kailangan niya akong pakinggan! “Sorry naman,” hinimas ko ang tiyan ko. “gutom na kasi ako, eh.” Kaya ko pang magtiis pero kailangan niyang kumalma. “Limang oras na tayong lumilipad sa daan at mahaba pa ang biyahe natin. Baka naman yong 9.5 hours na biyahe namin sa bus, kunin mo lang ng 6 hours pero yong utak ko kalog na kalog na at ang laway ko, tuyong-tuyo na. Pakibagalan mo naman. Ayoko pang mamatay!”

"I have to. Nag-request ako ng three hours break for dinner sa HR para makakain ako kasama ka." Umupo si Serene. "Three hours? Hindi ba one hour break lang per day; thirty minutes sa lunch, thirty minutes sa dinner? Bakit three hours 'yong dinner mo—" Serene stopped when she realized something as her eyes slowly open wide. "What the hell, Javion? Papatayin mo ba sarili mo?"

Pagpapaliwanag ni Chase habang kinukuha ang menu na nasa ibabaw nang mesa at nagsimula nang pumili nang kanilang makakain. "Maikli? Gaano ka ikli? Ilang oras? Tatlo? Dalawa o isang oras?" sunod-sunod na tanong ni Hermoine kay Chase na mukha namang walang pakialam. "15 hours," maikling sagot ni Chase habang pumipili parin nang kanilang makakain.