1st Samuel 16:7 Mga Nobela at Kwento

“Dahil hindi ko kayang ipagkatiwala sa iba. Kilala mo kung paano gumalaw ang mga taong ayaw magpakita. At... may mga lugar na hindi ko kayang pasukin.” Napahagikgik si Samuel, mababang tawa na parang nagkukubli ng amusement. “Lakas ng loob mong magsalita, considering na gusto mong tulungan kita habang sinusumpa mo ‘ko sa harap ng pamilya mo.”

Isa itong pagbalik sa nakaraan… isang alaala na hindi niya inakalang muling bubuhayin ni Samuel. Tahimik lang si Shantal habang pinagmamasdan ang lumang bahay. Hindi niya inasahan na babalik pa siya rito— sa lugar kung saan nagsimula ang kasal nila ni Samuel… at kung saan niya unang naramdaman na hindi ito seryoso sa kanya, dahil wala ito nang araw na ‘yon.

Alam ko kasi ay wala. "Shut your mouth!" asik ni Samuel kay Sammy. "Bro, tayo lang nandito. Huwag ka na mahiya." "Gago ka talaga. Ano tingin mo sa akin kiss and tell." Ipinagtulakan ni Samuel ang kakambal paalis sa tabi niya. "Grabe ka talaga sa akin. Susuportahan naman kita," lumalaban pa rin na angal ni Sammy at sa tabi ni Kenneth umupo.

dugtong ni Benjamin. Ngumiti nang nakakaloko si Samuel, sa isip-isip niya’y ang sarap paglaruan ang mga ito. “Hindi kayo naliligaw ng landas,” panimula niya. “Kayo ay nasa tamang destinasyon. Sadyang malayo nga lang makarating. Sundan n’yo lamang ang daan at may makikita kayong arko. Ibig sabihin niyon ay nakarating na kayo” nakangising pahayag ni Samuel. “Thank you,” tanging usal ni Prelim.

Lumapit si Joseph kay Samuel at magaan na ipinatong ang kamay sa balikat ng huli. "Kami na muna ang bahala rito. Sa taas n'yo na lang 'yan ipagpatuloy," anito. "No, okay na kami," agad kong tanggi. Nakita kong umigting ang panga ni Samuel. "Thank you. Ikaw na muna bahala sa kanila," wika nito at saka maingat na binuhat. "Teka, saan mo 'ko dadalhin?" takang tanong ko.

Nakatitig lang kami sa isa't isa, walang sinasabi kung ano pero sa huli ay si Sammuel ang unang nag-iwas ng tingin. Napaiwas na rin ako ng titig at napakagat ng labi. Huminga muna ako ng malalim bago siya sinagot. "Naka move on na ako, Sammuel." Mahina kong sagot pero sapat na para marinig niya 'yon.

“That’s too daring! At huwag kang mag alaala, maganda ka pa rin kahit mukha ka pang manang na maraming anak at mukha kang turon.” Sabi nanaman ni Samuel na mukhang wala talagang balak na mag patalo. Pinanliitan naman niya ito ng mata saka inirapan nang muli nitong ipilit na iabot sakaniya ang t-shirt. “You really won’t give up are you?”

napataas naman ang kilay ni Noah kahit na hindi siya kombinsido ay hindi na lamang niya inasar ang kaibigan. “Fine, I’ll try to find her.” “Thanks,” “Woaah that’s new. Akala ko ba ay kailangan mo lang siya kung makapagpasalamat ka akala mo sobrang importante. Ang Samuel na kilala ko ay hindi marunong magpasalaman, what’s with that woman ba para mabago ka niya.” “Shut up Noah, walang sino man ang makakapagpabago sa akin. Now leave and find her.”

Kahit bumaba pa siya, tiyak na panlalait at pag-iwas lang ang aabutin niya mula sa lahat. Sa ganitong sitwasyon, mas mabuti pang manatili na lang siya sa itaas, tahimik, mag-isa, at mukhang duwag… pero ligtas sa sakit. Nang marinig ito ni Samuel ay tumugon siya ng mahinahon, "Sige, alam na ni Daddy." Hindi na siya nagpumilit pa, at saka sinabi sa iba, "Huwag na nating hintayin, kain na tayo."

Hindi niya alam kung sumasang-ayon si Sammy sa kanya o inaasar din siya sa pagkakasabi nito. Umismid lang siya sa mga ito at nag-cross arms. "Kung hindi ko kayo sinundan, baka saan na kayo nagpunta," patuloy na sermon pa rin ni Samuel. "Baka nakarating na ako ng heaven," ganting asar niya. Sinamaan siya ng tingin ng kambal. Nag-peace sign tuloy siya sa mga ito. Mahirap biruin ang kambal.