40 Seconds Novels & Stories

"Ang dalawang henyo ay parehong tumapos sa 10.4 segundo! Inabot na ninyo ang limitasyon ng bilis, kahanga-hanga!" Nanginginig ang mga talukap ng mata ni Jacob. Pareho silang tumapos sa 10.4 segundo. Walang sinumang nakakapantay sa bilis niya noon. Ngayon, nagawa ito ng batang genius na si A. Umangat ang mga labi ni Jacob sa isang ngisi, kanyang mga mahabang daliri ay tumutiklop sa keyboard ng telepono bago mag-send ng mensahe.

Dinadaanan ito bago makarating sa garden kung sa shortcut dumaan. Nakita ni Luna dahil sa pulang ilaw na nagmumula sa timer noon. Agad na kumabog ang dibdib niya nang mapansin niya ang numerong nakadisplay sa bomba. Apat na minuto. Mayroon na lamang siyang apat na minuto para lisanin ang lugar. “Salamat, Luna. Makakaalis ka na.”

“May mga sugat na kailangan munang gumaling bago harapin.” “Pero kailan po?” Ang tanong ay nagmula kay Raine. Simple. Ngunit tumama nang malalim. “Pitong taon na, Aunt Mara.” Napayuko siya. “Kailan magiging tamang oras?” Walang sagot si Mara. Dahil wala siyang maibibigay na sagot. Dahil kahit siya… hindi niya alam kung kailan magiging handa si Venice.

imporma niya dito ngunit nalukot ang mukha nito. "I'll give you one minute to change that decision, Pumpkin," madiing bigkas nito bago tumalikod. "Theo, naman! Dito muna ako sa tabi ni Kisha—" "30 seconds—" "Ngayon lang naman—" "15 seconds, 14, 10, 9, 5....."

“Time’s up.” Pinindot ni Don Victor ang switch. 00:60. Isang red countdown ang biglang lumitaw sa bawat C4 charge sa silid. Isang minuto na lamang. Pero sa gitna ng panic, isang bagay ang napansin ni Aria. Ang remote ni Don Victor ay konektado sa isang signal na hindi lang sa kanya nanggagaling.

] Kahit hindi ko siya nakikita ay paniguradong nagkakamot ito ngayon ng kan'yang ulo. "Ilang minuto?" [Segundo na lang, boss. 40 seconds.] F*ck this! "Tara na!" sigaw ko at mabilis na hinila si Everleigh. "A-Anong nangyayari?" "May bomba at 40 seconds na lang ay sasabog na 'yon!" "A-Ano?!" gulat na tanong niya at gano'n kabilis na nangilid ang mga luha. "Malayo pa ang first floor, dederetso tayo sa underground."

galit para sa sarili ko dahil hinayaan kong umabot kami sa ganito. Nang mapatumba ko ang huling lalaki sa aming hanay, mabilis kong nilapitan ang central control box ng tunnel. Ang aking mga daliri ay mabilis na kumikilos, tina-trace ang bawat wire. Ang timer sa aking relo ay nagpapakita na lamang ng tatlumpung segundo. "Ten seconds, Adrian! Bilisan mo!" sigaw ni Stefanie mula sa likuran ko.

Lahat sila ay napatingin sa timer dahil tumunog na ito to warn everyone that they only have ten seconds left. “Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one . . .’ “Time is up!” All the participants raised their hands holding a brush. Wala na silang puwedeng maidagdsg o ayusin kasi tapos na ang oras. May ibang hindi na nga nakatapos, mayroon namang iba na hindi na nakapag-retouch. Napa-oh my na lang ang mga ito nang abutan ng oras.

May apatnapung minuto pa ako para sa usapan na ito at dalawampung minuto para makauwi bago mag alas singko. Kailangan kong makauwi agad bago makauwi si Draven. “Iced coffee is fine,” sagot ko. “And… is it okay if we keep this around forty minutes? May importanteng lakad pa kasi ako pagkatapos.” “Sure! No worries,” agad niyang sagot. “I’ll order first, jus wait here.”

Her stern voice echoed through the hallway. Napakurap si Samantha. "I'm sorry. Sinabi sa akin na magsisimula pa lang ang orientation sa loob ng limang minuto..." "It started four minutes ago," putol ng babae. "And in this business, four minutes can be the difference between landing the cover and ending up in the background." Napalunok si Samantha at tumango. "Understood." Tumalikod ang babae, at umalingawngaw ang tunog ng takong nito sa sahig habang nagpapakilala.