40 Seconds Novels & Stories

Bulong ko kay Tripp habang nakatago kami sa likod ng kumpol ng mga drum. Tripp closed his eyes for a moment, parang nag-iisip pero maya-maya umiling din siya, "Hindi ko din alam." Pagkasabi niya non, muling umalingawngaw 'yung automated voice, "480 seconds before the third blow." "Bilisan natin. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin niyang automated voice na yan pero hindi maganda ang kutob ko." Suhestiyon ni Nash na sinang-ayunan naman namin.

I am confident na magagawa ko ito ng madali. "Disassemble the caliber .45 in 30 seconds." Saad ni Marcus. I raised my brow. 30 seconds is long. Kayang kaya namin lahat yun kaya hindi yun magiging mahirap. "Ready.........go!" Bigay hudyat nito. Agad kaming kumilos at tinantya namin ang oras kaya sakto lang din namin na nadisassemble ang pistol. This is so no challenge at all, wala lang naman bang mas mahirap dito?

With sullen faces, as though disappointed in something, they nodded their heads no simultaneously. "Unfortunately, nope, seryoso kami Snow" "Time is running." Hannah raised her watch, "Now 19 minutes and thirty seconds." Sabi nya, I looked at her dumbfoundedly. She smirked, "Twenty-nine seconds, Twenty-eight seconds, Twenty-seven se-" "You're kidding!" I jumped from my bed. "All of you, leave now! Kailangan kong magbihis!"

Napapikit si Samuel. Biglang nag-vibrate ang screen. Countdown. 09:59 “Ten minutes,” sabi ng babae. “Pumili ka.” At namatay ang monitor. Tahimik. Sobrang tahimik. Tanging tunog na lang— ang countdown sa screen sa gilid ng hallway. 09:52 09:51 09:50 At sa unang pagkakataon simula nagsimula ang lahat— hindi alam ni Samuel

Tinangka pa niya akong hawakan pero nakailag ako. “Don’t you dare touce me,” I warned him. “Whatever you say it won’t change the fact that you kissed her. And you said you were shock? Shock for five seconds?” “Five seconds?” his brows creased once more. “Oo, Xeonne, five seconds. Nag-countdown ako. And FYI, according to AASHTO the standard perception-reaction time is two point five seconds,” rason ko. “Ano? English pa ba ‘yon?” Napakamot siya sa batok.

Saktong 3:00 am ang pag-play ng video na ito at maaaring magpakamatay si Finley. Hindi ito maaari, hindi pwedeng may mapahamak sa mga mahal ko. Hanggat kaya kong pigilan ito, pipigilan ko. "Sa-" Hindi na natapos sa pagsasalita si Cora ng lampasan ko siya. Mabilis akong tumakbo palabas habang nagpupunas ng luha ko. Pagkalabas ko ay agad dumating si Keir. "40 minutes na lang, kaya mo ba?" Aligaga kong tanong habang inaayos ang seatbelt ko.

"Anyways, wala ka naman nang problema. 'Wag mo na lang isipin. Nag-upload siya hours ago ng video explaining what happened and Cass, thirty minutes long iyon! Hindi ako nag-fast forward kahit ang baba ng attention span ko for videos.” "Thirty minutes? Bakit naman umabot ng thirty minutes iyon? Is he that talkative?" I'm not really interested in the guy. He could’ve easily explained the events in five minutes, but I guess that’s okay. I'm good as long as I don't get dragged with any issue, may it be small or big. I don’t enjoy any kind of exposure.

Hindi ka na teenager para madala sa mga pabanat-banat. Napatingin ako sa relo ko. Mag-aalas-diyes na at nasa kalsada pa rin kami. Isang oras na kaming bumibiyahe. “Jyrone, bilisan mo nga ang pagmamaneho. ’Yong biyaheng thirty minutes, ginawa mong isang oras.” Tumawa siya. “Ngayon mo lang napansin?”

Bukod sa wala pa akong pahinga sa paglilinis ay baka hindi ko rin matapos ang pinapagawa niya lalo na kung marami at gusot na gusot ang mga gamit niya. Ramdam ko ang mabibigat niyang yapak papalapit sa akin. Tumigil din naman siya isang metro ang layo sa akin. Napansin ko ang pag angat ng isang braso niya. Nakatingin na siya ngayon sa relo niya. “You only have 29 minutes left.” Napakislot ako, “Ano!? Teka ni hindi pa nga ako um-oo!” “I don’t need your permisson.”

tanong ko pa habang naglalakad papasok sa gate. "Wala naman akong napansin. Baka naman may pinagdadaanan lang, hija," sagot pa niya. "Ay salamat naman, nandito na kayo. We only have forty minutes before the ceremony starts," salubong pa sa amin ni Alberta. "Dahan-dahan lang, alam mo naman na mukha ng penguin ang bride," biro pa ni Tita Josephine.