Novel & Cerita 40 Seconds

Tila gumuho ang mundo ko nang maya-maya ay marinig ko ang tunog ng isang flat line na isa sa mga kinatatakutan kong marinig mula sa makinang nakakabit sa kaniya. “L-lolo...” “Time of deàth, 3:40 pm.”

galit para sa sarili ko dahil hinayaan kong umabot kami sa ganito. Nang mapatumba ko ang huling lalaki sa aming hanay, mabilis kong nilapitan ang central control box ng tunnel. Ang aking mga daliri ay mabilis na kumikilos, tina-trace ang bawat wire. Ang timer sa aking relo ay nagpapakita na lamang ng tatlumpung segundo. "Ten seconds, Adrian! Bilisan mo!" sigaw ni Stefanie mula sa likuran ko.

Lahat sila ay napatingin sa timer dahil tumunog na ito to warn everyone that they only have ten seconds left. “Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one . . .’ “Time is up!” All the participants raised their hands holding a brush. Wala na silang puwedeng maidagdsg o ayusin kasi tapos na ang oras. May ibang hindi na nga nakatapos, mayroon namang iba na hindi na nakapag-retouch. Napa-oh my na lang ang mga ito nang abutan ng oras.

tanong ko pa habang naglalakad papasok sa gate. "Wala naman akong napansin. Baka naman may pinagdadaanan lang, hija," sagot pa niya. "Ay salamat naman, nandito na kayo. We only have forty minutes before the ceremony starts," salubong pa sa amin ni Alberta. "Dahan-dahan lang, alam mo naman na mukha ng penguin ang bride," biro pa ni Tita Josephine.

May apatnapung minuto pa ako para sa usapan na ito at dalawampung minuto para makauwi bago mag alas singko. Kailangan kong makauwi agad bago makauwi si Draven. “Iced coffee is fine,” sagot ko. “And… is it okay if we keep this around forty minutes? May importanteng lakad pa kasi ako pagkatapos.” “Sure! No worries,” agad niyang sagot. “I’ll order first, jus wait here.”

With sullen faces, as though disappointed in something, they nodded their heads no simultaneously. "Unfortunately, nope, seryoso kami Snow" "Time is running." Hannah raised her watch, "Now 19 minutes and thirty seconds." Sabi nya, I looked at her dumbfoundedly. She smirked, "Twenty-nine seconds, Twenty-eight seconds, Twenty-seven se-" "You're kidding!" I jumped from my bed. "All of you, leave now! Kailangan kong magbihis!"

Her stern voice echoed through the hallway. Napakurap si Samantha. "I'm sorry. Sinabi sa akin na magsisimula pa lang ang orientation sa loob ng limang minuto..." "It started four minutes ago," putol ng babae. "And in this business, four minutes can be the difference between landing the cover and ending up in the background." Napalunok si Samantha at tumango. "Understood." Tumalikod ang babae, at umalingawngaw ang tunog ng takong nito sa sahig habang nagpapakilala.

Bulong ko kay Tripp habang nakatago kami sa likod ng kumpol ng mga drum. Tripp closed his eyes for a moment, parang nag-iisip pero maya-maya umiling din siya, "Hindi ko din alam." Pagkasabi niya non, muling umalingawngaw 'yung automated voice, "480 seconds before the third blow." "Bilisan natin. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin niyang automated voice na yan pero hindi maganda ang kutob ko." Suhestiyon ni Nash na sinang-ayunan naman namin.

I am confident na magagawa ko ito ng madali. "Disassemble the caliber .45 in 30 seconds." Saad ni Marcus. I raised my brow. 30 seconds is long. Kayang kaya namin lahat yun kaya hindi yun magiging mahirap. "Ready.........go!" Bigay hudyat nito. Agad kaming kumilos at tinantya namin ang oras kaya sakto lang din namin na nadisassemble ang pistol. This is so no challenge at all, wala lang naman bang mas mahirap dito?

“Ano bang sinasabi mo—” “Forty-five seconds.” “Isles, what the f*ck’s wrong with you! Put me down!” “Thirty.” Naiinis na ako. Nababaliw na ako sa kaniya! “Ibaba mo ako sabi.” Naglikot ako habang buhat niya akong parang sako. I punched his back.