Novel & Cerita A Letter To Momo

Baka pag-uwi nila baliw na ako. "You will?" Nasasabik na tanong ni Mommy. "Yey! Siguraduhin mo munang wala lang maiiwang importanteng trabaho, okay?" "Sure, Mom." "See you anak!" "See you, Mom," I smiled. Binaba ko na yung tawag na may ngiti sa labi. Tama. I should visit Mommy today. Wala naman akong ibang gagawin dito. Timothee wouldn't mind naman if I go, diba? Like he even cares.

Dali-dali kong sinagot iyun lalo na nang mapansin kong si Mommy ang tumatawag. "Hello, Mom!" sagot ko dito "Hello, Jillian, anak, kumusta ka? Teka lang, balita ko nag outing kayo nila Moira Kristina ah? Kumusta, nag-enjoy ka ba?" tanong din kaagad ni Mommy sa akin Kaagad din namang nanlaki ang mga mata ko sa matinding pagkagulat. Bigla din akong kinabahan lalo na at hindi ko alam kung ano itong sinasabi ni MOmmy sa akin ngayun.

He opened the car door for his sister and nodded at Momo as a sign of goodbye. “Are you going somewhere else or should I drop you off at your condo?” “Nah, just drop me off at my condo. I want to rest.” she probably still has jet lag. Talagang mas excited lang siya na mabisita ang kaibigan kaya kahit masakit ang ulo ay nagawa niya pang puntahan ito. Tristan understands that Demi cherishes Momo so much, she is her only friend after all. Though Tristan doesn’t like women except for his mother and his sister, he is civil to Momo because he is thankful to her for being a good friend to his sister.

naluluhang sabi ni Mommyla sakin, kaya napangiti ako sa sinabi ni Mommyla pero agad ding nawala sa sunod nyang sinabi. "kasi daga ka mamimiss namin ang nag-iiisang daga na apo namin" dagdag ni Mommyla kaya napangiwi ako, narinig ko na mang tumawa si Daddylo. "oo nga tama ang Mommyla mo dahil uuwina ang nag-iisang daga sa mga apo namin mamimiss ko ang nag-iisang mousie ng buhay ko" sabi ni Daddylo kaya nabalik ang ngiti ko sa labi

Ilang minutong tahimik ang kan'yang Mommy at tila tinatanya nito kung nagsasabi ba siya ng totoo o hindi. "Mom!" wika niya sabay pitik ng daliri niya sa harap nito. "Ah! Akala ko kasi prank anak. Hahaha. Talaga ba? Sige na dalhin mo nga sa akin ang mga apo ko kong totoo yan. Baka ayaw mo lang ireto kita sa mga amiga ko anak." ani ng Mommy niya na ninigurado kaya inabot niya na agad ang envelope na dala niya.

Katabi nito ang pula ring sandals tsaka may note na nakalagay. NOTE : "Wear this, and just relax around Mom, she'll like you." 😉 From: Denver Parang kinabahan naman tuloy ako sa sulat niya, pero gusto ko rin makilala ang Mom niya. Sinuot ko na ang dress tsaka nag-ayos ng kaunti, this is it. Go Sienna kaya mo yan! Huminga muna ako ng malalim habang nakaharap sa malaking salamin.

Sabi ni mom "Bakit mom?" "Indeed, small world. Wow. Who would have thought na mag jowa pala mga anak namin ng kaibigan ko." "Someday, magiging magbalae na rin kayo mom," Sabi ko at nakita kong ngumiti ng pilit si mom "Anyway, mauna na ko ha. May next meeting pa Kasi ako," paalam ni mommy "Sabay na tayo umalis. May klase rin kam,i" sabi ko

“Hindi mo ako nanay. Malalagot ako ng wala sa oras nito.” Sa halip na magsalubong ang kilay, ay naging mas malaki ang ngiti ng bata. “Ikaw ang mommy ko po.” Itinaas nito ang hawak-hawak na picture. “Sabi ni Daddy, ito raw Mommy ko. Di ba ikaw ito po?” Bigla na lang siya nitong dinamba ng yakap. “Mommy. You’re my mommy now.”

“Mom, busy ako. “ “Lorenzo Alcantara, aalis na ako sa Friday. Napakadalang kitang makita tapos ngayon sinusungitan mo ko.” Napa-buntong hininga ako. “I’m sorry, Mom.” “Sure. Make it up with me. Accompany me somewhere.” “Where?” “It’s a surprise. Just trust me.” Trust. Isang salita na ang hirap nang ibigay basta-basta. But it’s Mom. So… “Fine. One hour.” —----- She picked me up. Driver in front. Us in back. Tapos tinignan niya ako.

From Mom: Alright, I respect your decision. Don't worry about your Dad, he's just worried about you. If you need something, call us okay? We won't cut your cards. Suddenly, my mood lightened because of my Mom's reply. I'm still thankful that Mom is not mad at me. She's the best, they're the best parents for me. I'm so lucky to have them. I eventually type a reply. To Mom: Aren't you mad at me, Mom?