About My Life Story の小説・ストーリー

I don't exactly know what is our social status but that wouldn't bother me at all. I've been convincing my self that my life is normal, but I just can't help but to fantasize more and more, everything that is beyond what I see. I'm a dreamer, a lady who wishes so bad for a fairy tale life story in the real world outside these walls, and trying so hard to be a princess. Not to mention, I'm just a 18-year-old high schooler who never experienced even going to a public school. Private school ako noong elementary.

Pinanatili ko ang tingin sa magkahugpong na kamay namin para kumuha ng lakas. "My life... Hmmm let me see. Siguro nga kailangan ko nang magkwento sa iyo. It's long overdue. Nakapagtataka naman kasi na bigla na lang akong naging ganito kagara manamit, kagaling magsalita ng English mula sa pagiging mal edukado at ignoranteng probinsyana na nakilala mo. My life... I don't know where to start. It's sad... tragic and chaotic... and full of surprises. Sometimes happy, always empty. My real family found me. They practically saved me from my self back then. They sent me abroad to study and taught me everything from this harsh life. You can say that they took away my humanity because I wanted them to

Siguro nga naman ay hindi naman masama kung magkukuwento siya kahit na papaano tungkol sa sarili. "Fifteen po ako nang kunin ako ng mga magulang ko sa Maryland... Doon ko na itinuloy ang pag-aaral ko hanggang sa kolehiyo." Sinabi niya ang naging buhay. Sinabi niya ang mga detalye na hindi gaanong personal. Mga generic informations tungkol sa kanyang sarili para lamang masatisfy ito at hindi na gaanong magtanong pa. "Do you have a boyfriend? A fiancé?"

Baka balak nitong isulat ang autobiography ko. "Ah hindi naman yung parang story book. May revision kasi ng History book na gagawin dahil sa pagbabalik niyo. I wanted to add more details on how did you survive and a brief story of your life on Earth." Paliwanag naman nito sa akin.

“You are the missing piece of me I spent years on finding, Zalaria. You ended all my nightmares and gave me my dreams. I don't regret discarding the life I used to have for this... for you... for our children and for the family we're building.” Wala rin akong pinagsisisihan. I used to think that my story is the most unfortunate story that has ever written. It's full of flaws, dull moments, sorrows, pain, and anything one can think about an unfair life. But I realized, it's not my life if I didn't experienced all of those. All those tragic led me to this ending— a not so perfect but a happy and contended ending.

pag-iiba niya ng usapan. "Slambook na ba tayo?" biro ko naman. Ngumisi lang siya. Naging hudyat iyon para magsimula akong magkwento sa kaniya. "Well, I am an only child. My dad is a doctor, my mom is a writer..." Ikinuwento ko rin sa kaniya ang mga nakakatawang pangyayari sa dati kong eskwelahan. Parang sa isang iglap lang, naging magaan ang pakiramdam ko sa kaniya.

"Pero ang Diyos lang ang nakakaalam kung anong magandang plano para sa akin." Hindi ko na pinansin ang mga boses sa paligid ko, ang mga tahimik na usap-usap. Hindi ko na pinansin ang mga titig at ang mga kwento tungkol sa akin. Isang bagay lang ang alam ko—ang mga pagsubok na ito ay magiging parte ng aking kwento. Magiging parte ng buhay ko.

Habang umaakyat kami sa hagdanan ay naalala ko ang unang pagtatagpo namin sa hagdanan doon sa mansiyon nila. Simula noon ay sabay na naming tinahak ang buhay na nais namin. Ang masaya, kuntento at puno ng pagmamahalan kasama ang mga anak namin. At soon ang mga apo naman namin. Ang storya ng buhay ko bilang isang maid na nailove sa kanyang professor at sa kanyang amo ay hindi pangkaraniwan. Mali man sa paningin ng iba ngunit tama ang tinitibok ng puso namin para sa isa't-isa.

Masakit, pero ito yung katotohanang nangyayari sa buhay isang tao. I am Carla Ysabelle Sabanal, my friends call me Cara and this is my story. Naks! Pangalan palang tunog mayaman na, diba? Well, salamat sa Nanay at Tatay ko. Kung hindi dahil sa kanila, hindi niyo ako makikilala. Char! So, simulan ko na ang kwento ng buhay ko. Ay, mali! Hindi lang pala ako ang bida sa kwentong ito dahil dalawa kami.Well, ang part ko nalang muna.

"RIRIN! RIRIN! UWAAAAAAAAAAAH!!" Being with them is the happiest day of my life. Until we became busy to our own businesses. Dahil wala na akong ibang magawa sa buhay ko ay naisipan kong maging assassin ulit. The longest living assassin. I even witness the World Wars with my own eyes. I witness many things that is keep in History books and up until now, they are still fresh in my memories. My boring life became sound when I met them. LIFE knew my condition. He knows everything about me and I knew everything about him. And I bet Raghkeid might knew already. Malamang sa malamang ay sinabi na sa kaniya ni LIFE.