About My Life Story Novels & Stories

“Maraming nangyari.” Tumingin sa akin si Lola at si Zillian. “At?” tanong ni Ate Lora. “Masaya… minsan,” sabi ko. “Pero marami ring pagsubok.” Unti-unti kong ikinuwento ang buhay ko roon. Ang trabaho, ang mga taong nakilala ko, at ang mga araw na parang gusto ko nang sumuko. Tahimik silang nakinig at sa bawat tingin nila sa akin, ramdam kong hindi ako nag-iisa.

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Humalakhak naman ito. Masaya silang pinagpatuloy na ang kumain. Panay kwento pa niya sa'kin ng kung ano-ano. Wala naman akong gaano ma-share dahil ang buhay ko ay umiikot na lang sa loob ng hospital. Habang ito ay marami ng napuntahan na mga lugar sa mundo. Mukhang nahalughog na niya ang bawat bansa.

Short-lived lang ang saya ko, pero natutunan kong mag-adjust: magpasalamat sa pagmamahal na natanggap ko, kahit may peklat pa rin. Sinimulan kong ikwento kay Chansen ang timeline ng buhay ko, mula sa bagong umaga sa kanya-kanyang dorm sa bahay-ampunan, hanggang sa awkward na unang beso ko kay Nash, hanggang sa scholarship sa Paris. Pati na ang pagbuo ng sarili kong pangalan bago nangyari ang lahat sa amin. Bawat detalye, may kaunting pangungulila at may konting pag-ibig. May saya, lungkot, excitement. Sinabi ko rin sa kanya ang tungkol sa mga kaibigan kong nanatili sa tabi ko.

As a father and as a husband! Marami akong naging pagkakamali at minsang naging mapaglaro din ako sa buhay but now I know I am on the right track. I am Xavier Monteverde. Marami pa akong dapat matutunan pero nakahanda ako sa lahat! This is my life! This is my story! WAKAS

Big-time na talaga siya! Halos isang taon na rin mula nang huli kaming magkabalitaan. Ganoon din siya sa akin, kaya noong matapos kaming mag-almusal, todo palitan kami ng kuwento tungkol sa naging buhay namin. I only told her the safe parts of my story. The call center job, the bankruptcy, and how I ended up broke. Hindi ko na sinabi ang tungkol kay Rev. Wala akong balak, sa totoo lang.

Nakahiligan kong makinig sa kwento at masasabi ng ibang tao about stuffs lalong-lalo na sa buhay. You know, I really thought I have my whole life figured out at twenty. Na kailangan ko lang makapagtapos ng pag-aaral, find myself a decent job, and do good just so I could give my family a comfortable life. Now that I achieved all of it, I don't know what comes after. Maybe, just maybe I was really able to figure out a part of my life but not fully. There are still gaps which I need to fill in. Hindi ko naman sinasabing sa love life pero parang gano'n na rin.

Hindi ko alam kung anong mga pagsubok ang haharapin namin habang patuloy na lumalaki ang aming mga pangarap sa unibersidad. For once in my life, I don't know what the future holds. And for the first time, I actually like it. I spent my childhood believing I was the one who brought love into my parents' lives. I never imagined that one day, love would find me too.

Noong wala akong ibang makapitan kun'di ang sarili kong kamay, habang nagsisikap na itaguyod ang araw-araw upang mabuhay. Wala akong ibang alam dati kun'di ang sumayaw at umindayog sa saliw ng maharot na musika. Palakpak ng ibat-ibang tao na karamihan ay lalaki ang siyang nag papalakas ng loob ko. Habang hinahanap ko ang pamilya ko'y, ang bahay aliwan ang humubog sa pagkatao ko. My family never ever tried to ask me about my story. Maybe they wanted to asked... but maybe, they wanted me to say it willingly. Ganoon pa man ay tinanggap nila ako ng walang alinlangan. But just like before, my story remained untold. Tulad ng kung paano rin banggitin ng mga nakilala at nakasama ko noon sa mga nag t

Wika nito at mas lalong napakunot yong noo ko. Siya na mismo ang nagsabi, alam lang namin ang pangalan ng isat-isa pero hindi yong storya namin sa buhay. Isa na nga yon sa dahilan kung ba't den ako nandito, gusto ko siyang mas makilala at malaman yong storya ng buhay niya. Kung hindi lang talaga mabait si Mrs. Ferrer, kung hindi lang nito pinuntahan ang anak ko sa hospital di ko gagawin to! Hindi na sana ako makikipag usap dito sa anak niyang lagi nalang seryoso ang mukha.