Novel & Cerita Actually I Was There Alone

I shook my head. "I wanna be here for Mariake." Sabi ko sa kanya. "Ate!" "Hindi ako nagpapakatanga pero alam mo iyon! No one was with me while I am enduring all the pain. I felt alone, crushed and lonely, but I was able to stand up, si Mariake, she's feeling exactly what I felt and no one even dared to stay beside her." "Asawa siya ni Kairos. Iyong nananakit sa'yo, hello?"

sagot ni Joon sa tabi ko tumanggi ako dahil bahay ko ito. (Just rest there, I'll take this action, your sick might get worse.) Umiling naman ang kaibigan ko sa akin. Tinignan ko na lang mga kaibigan ko na kasama ko ngayon may dahilan ako at kung bakit nag-solo ako maliban sa gusto ko maging independent solo artist may gusto lang ako patunayan sa sarili ko. Kamusta na kaya siya ngayon?

She asked and it sounded like the place I mentioned doesn't exist in the map. Libre naman mag-g****e pwede siyang magsearch. Gusto ko sanang barahin pero syempre ayaw ko namang maging 'rude'. Baka maya niyan sabihin niya pang m*****a ako. Ang bait ko kaya. Diba? "Basta malayo dito." "So, you mean you are alone here in Manila?" "Yeah. Ako lang mag-isa." Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga para mas convincing pa. "Kakalungkot nga eh kasi minsan nami-miss ko si Nanay at Tatay."

At nang magtagpo ang mga mata namin—parang binuhusan ng isang timbang yelo ang buong katawan ko. Tila tumigil ang paligid habang hindi niya inaalis ang tingin niya sa akin. He's here. And this time... he's alone.

Like I always said, it is now or never. Nandito ako ngayon sa may bar, umiinom ng beer habang ang mga mata ko ay nakamasid sa buong paligid. Mag-isa lang ako at wala rin akong balak magdala ng kasama dahil masisira lang ang gabi ko. I'll be fine being alone. At isa pa, baka hindi matutuloy ang mga plano ko kapag meron akong mga kasama. And worst, baka isumbong pa ako kaya huwag na lang.

That he want to prove that he is telling the truth about his feeling na late nya lang narealize, noong wala na ako sa tabi nya. Not again, yun ang sabi ko sa sarili ko. Takot na akong sumugal sa taong sinaktan na ako ng isang beses. I have a hard times when I am all alone, walang ibang sadigan kundi ang sarili ko at ang mga bagay na nag-bibigay dahilan para lumaban ako kahit na hindi ko na kaya.

Nahigit ko ang hininga ko dahil bigla akong kinabahan. "Ikaw? Anong ginagawa mo rito?" "I'm here for my husband." sagot ko. Naalala ko ang asawa ko. Hindi ako dapat makaramdam ng kahit anong thrill sa lalaking nasa harapan ko ngayon dahil may asawa na ako. Dumilim ang paningin niya. "And you're walking alone." he pointed out. "My husband pulled a f-ck move. He invited me here and left." hindi mapigilang pagkwento ko.

"Sa music room na ako didiretso. Dun na lang tayo magkita." "no alone time then :(" I giggled at his reply. Gosh. It's so cringy! Hindi bagay sa kaniya ang magpacute. Pero hindi ko rin naman natiis. Sa huli, pumunta pa rin ako sa rooftop. Lumilinga linga ako pagkarating ko roon. The place was empty. I was busy looking for him when I felt his arms hugged me from the back. Medyo napatalon pa ako sa gulat.

Ilang buwan niya ng hindi ito nakausap kaya nagulat siya nang may kasintahan na pala ito. "Where are you? may kasama ka ba? pupuntahan kita," sambit niya at mabilis na tumayo. Nag-aalala siya sa kaibigan dahil ngayon lang ito umiyak sa kaniya. "I'm alone, i'm at D'Club," he said while sobbing.

Si Alfonso at Sameguil lang ako nagtitiwala. May pinuntahan kasi akong party. Pauwi na kami at nauuna ako sa kanila. Solo ko ang kotse ko ngunit napansin ko mayroon sumusunod sa ‘kin kaya niligaw ko at dito ako napunta malapit sa lugar na ito.