Actually I Was There Alone Novels & Stories

"Why aren't you talking anymore? Is there anything wrong?" Bumuntong-hininga lang ako. Ni ang kumurap ay hindi ko magawa. Umiikot ang paligid pero ang buong atensyon ko ay tutok pa rin sa magagandang berde niyang mga mata, matangos na ilong at mapupulang labi. Sa buong mukha niya na nagsusumigaw ng kaperpektuhan. "Damnit, what happened?" "I just realized that I'm not alone anymore."

Maging ang mga dinaraanan namin ay hindi ko na tinatandaan. Madalas ang pag-angat ko ng kamay ko para magpunas ng luha sa mga mata. I'm so scared because Silas isn't here. But I know, this time, I have to learn to be strong even when I am alone. Pinili ko na sumama sa kanila kaya wala akong pagpipilian kung hindi ang magpakatatag. Hindi ko alam kung ilang oras na akong tulala at tahimik na lumuluha. Namalayan ko na lang na huminto ang lahat ng sasakyan sa isang liblib, malayo, at pribado na lugar.

I thought my existence would not be known here, pero may iilan na nakakakilala sa akin. And it's my first time going to a place na wala akong kasamang manager o PA. I'm all alone kaya hindi dapat ako makilala. Lalo pa at malaking brand ang hawak ko ngayon. I can't be viral. Hindi pa naman maganda ang tingin sa akin ng ibang tao—probably because I was always with Claire and Danielle na palaging pinag-uusapan na may masasamang ugali. Lumapit ako sa isang bangka na feel kong bibyahe papunta sa San Pedro.

At kapag nasa tabi niya ako, hinding-hindi na rin ako mabubuhay pa. There's no chance that Rowan would be here. He knew I was with Zyrus for vacation, but he didn't know I was suffering in silence.

Ngayon, 2 PM na at wala pa rin siya. Lumabas na ako ng hotel mag-isa para hanapin siya. I wasn’t used to being alone in places like this. Lalo pa't ang daming hindi pamilyar sa akin. Matagal-tagal na rin akong naglalakad-lakad sa labas, sa tabing-dagat. Pero kahit anong tingin ko, I still couldn’t find him. “Hey, Summer!” Napalingon na lamang ako nang may tumawag sa akin.

Nagkatinginan naman sila habang nakakunot ang noo bago ibinalik ang tingin sa akin. "What are you talking about? You're alone here." Sabi nila na ipinagtaka ko. That's impossible! Kasama ko lang siya kanina at kausap ko pa nga. Anong pinagsasabi nila na mag-isa lang ako, he was with me all the time.

I never felt so alone in my life. I decided to stop in a shed hanggang sa tumila lang ang ulan. I know I lost my mom and I can’t depend on my dad after he remarried but today was the day I felt most alone. Until a car suddenly stopped in front of me. “Aya?” Napalingon ako. Adrian. Back then, we were just classmates. Kilala ko lang siya pero hindi ko siya gaano kaclose. “Why are you here, soaking wet? Tanong nya. Hindi ako makasagot kaagad, marahil dahil sa lamig na nararamdaman ko or dahil sa sobrang pagod sa mga nangyari.

Ang mahalaga ay narito ako mag-isa kasama ang sarili ko. Naupo ako sa isang mabatong bahagi ng falls at pinakinggan ang pagragasa ng tubig pabagsak. Walang tao rito maliban sa ‘kin. Iniwan din ako ni Mang Kiko pero tanaw ko poa rin ang sasakyan sa hindi kalayuan.

kunwaring pagtatampo nito. "Matagal na akong peyk prend ngayon mo lang nalaman?" pang aasar ko lalo sa kanya. "Jhureign!" pinandilatan niya ako ng mata kaya napatawa ako bago siya inakbayan. Tumayo ako kaya tumayo rin siya. Nakaakbay lang ako sa kan'ya habang naglalakad kami. Nasa may parke kaming dalawa. Gabi na kaya wala ng masyadong tao. Pero halata namang may nagtatago d'yan para maglaplapan.

I emphasized the word alone because am I dead serious that I will be going somewhere later and I want to be there alone. "Sige po, Vice Chair," he answered. Mabilis kaming sumakay sa likod ng taxi na naparahan ko ni Ate Pearl at siya na rin ang kumausap sa driver kung saan kaming dalawa baba. Alam kong kanina pa ako gustong pagsabihan ni Ate Pearl lalo na nitong mga nakaraang araw na halos wala akong palya sa kakainom. Wala. If I won't do that I will be turning insane.