Novel & Cerita Actually I Was There Alone

“You did all of this alone?” Napatawa ako nang mahina. “Kailangan. Hindi ako pwedeng magdalawang-isip. Hindi ngayon. Agad akong kumuha ng maleta bago nagsimulang mag-impake. Tahimik lang si Karen habang nakasandal sa pinto at pinapanood ako. “Althea.” Hindi ako lumingon. “Hm?” “Sure ka ba talaga dito?”

I went out to the garden to ease such boredom, tambayan ko na ito dito tuwing may gatherings kasi kapag nanatili ako sa loob na di ko na kasama si Lola, I'm out of place. "Why are you sitting alone here" muntik pa akong mapatalon dahil sa gulat nang biglang may nagsalita sa tabi ko, bahagya pang nanlaki Ang aking mga mata nang mapagtanto Kong sino iyun. It's Levi.

I look at the woman at his chest and smiled at her. Sana masaya kayo. I immediately got my things on my table and slightly bowed at them before storming out of the room. Wala akong ibang makakapitan ngayon kung hindi ang sarili ko dahil wala naman ang mga kaibigan ko dito. My family's not here too. I am alone at the house. Mag-isa na namang iiyak katulad ng mga nakalipas na taong iniiyakan ko ang naputol na relasyon namin.

bulalas ko, natatawa. Tinungga ko ang alak at hinayaan kong dumaloy ang pait ng alak sa aking lalamunan. Nagtuloy-tuloy na ang pagtungga hanggang sa naging dalawa na ang paningin ko sa mga bagay-bagay. Wala pa naman sina Stacey at Cassandra, kaya wala akong kasamang maglakad patungo sa kama. I felt so alone, which was weird because it's always been my comfort zone—being alone is what I've always craved.

He wasn't that close to me because the seating arrangement on this part was a meter away. Tumunog ulit ang cell phone ko at tinitigan ko lang ito. Hindi ko sinagot. Dumating ang order ko, at naubos ko ito nang isang lagok lang. "Isa pa ulit, Miss!" Ngisi ko sa kanya. Kumurap na siya, at tinitigan lang akong mariin. "May kasama ka ba, Miss?" I chuckled at that and shook my head. "Solo ako, Miss. . . Solo flight to heaven." Humagikgik ako. Konti na lang at tiyak mababaliw na ako.

“Pero mayaman ka.” “I used to live alone, sweetheart. I lived in San Jose. I was alone. Hindi naman ako napahamak kahit anak ako ng bilyonaryo. Mag-isa ako kaya nga nagawa ko ang lahat ng katarantaduhan sa buhay dahil mag-isa ako. Don't mind me. I can survive.” Hindi siya nakaimik. “Pero kung Hindi ako naging ganun, wala akong Ammiry ngayon,” nakangisi pa nitong dagdag.

Nagugutom na talaga ako at rinig ko na ang ingay ng tiyan ko. Kumain na ako kaagad nang makabalik ako sa table ko. Marami akong mga kasabay na kumain dito ngayon pero ako lang ang nag-iisa sa table. Wala akong pakialam dahil simula nang umalis ako at nagtungo ng New York, narealize kong wala namang dapat ikahiya kung mag-isa ka lang kumain. Ano ngang magagawa mo kung lonely talaga ang buhay mo?

"Ayoko... Hindi ko magagawa ang sinasabi mo." "Pero Bell." Hahawakan pa sana n'a ako pero iniwasan ko na agad ito. "Lilinisin ko ang pangalan ko sa sarili kong paraan," pa mamatigas ko. Tinitigan ko pa s'ya at saka ako mag-isang umalis. Even though my knees are trembling, I chose to walk and go alone. I could not hold back my tears as I walked. My chest is aching because there is no one else who can defend me.

Nauna akong naglakad palabas sa kanila. Kahit gaano pa kasaya ngayong araw ay hindi ko kayang ngumiti at makipagsaya sa kanila. Paglabas namin sa building ay madilim na. Sumakay kami ng bus para sa pupuntahan na Korean restaurant. Nasapinakadulo ako upo at solo ko lang ito. Ayoko rin ng mayroon na katabi at gusto kong mapag-isa. Nakatingin ako sa binta at tulala lang ako sa labas. Bigla akong napatingin sa dalawang tao na nakamotor.

After almost ten minutes natapos na siguro ito kumain kasi narinig ko ang mga yabag na papalapit na sa kinauupuan ko. “Hey, you're here pala, akala ko sumama ka kila Mom, I thought I was alone here today,” sabi nito habang sinusuklay ng kamay ang buhok at palakad-lakad sa harap ko. Napailing ako ng ilang beses bago nakasagot. “Dito lang daw ako."