Actually I Was There Alone Novelas e Histórias

"Ayoko... Hindi ko magagawa ang sinasabi mo." "Pero Bell." Hahawakan pa sana n'a ako pero iniwasan ko na agad ito. "Lilinisin ko ang pangalan ko sa sarili kong paraan," pa mamatigas ko. Tinitigan ko pa s'ya at saka ako mag-isang umalis. Even though my knees are trembling, I chose to walk and go alone. I could not hold back my tears as I walked. My chest is aching because there is no one else who can defend me.

Nauna akong naglakad palabas sa kanila. Kahit gaano pa kasaya ngayong araw ay hindi ko kayang ngumiti at makipagsaya sa kanila. Paglabas namin sa building ay madilim na. Sumakay kami ng bus para sa pupuntahan na Korean restaurant. Nasapinakadulo ako upo at solo ko lang ito. Ayoko rin ng mayroon na katabi at gusto kong mapag-isa. Nakatingin ako sa binta at tulala lang ako sa labas. Bigla akong napatingin sa dalawang tao na nakamotor.

After almost ten minutes natapos na siguro ito kumain kasi narinig ko ang mga yabag na papalapit na sa kinauupuan ko. “Hey, you're here pala, akala ko sumama ka kila Mom, I thought I was alone here today,” sabi nito habang sinusuklay ng kamay ang buhok at palakad-lakad sa harap ko. Napailing ako ng ilang beses bago nakasagot. “Dito lang daw ako."

Siguro ay may mga tao naman dito kanina pero dahil nga wala na si haring araw ay nagsibalik na lang din sila sa venue. I found a large stone, big enough to sit on, and I settled onto it. To my surprise, I actually felt... better. Being alone felt less like isolation and more like freedom. Yes, it was cold. Yes, I was slightly damp from the sea breeze. But there was something about this solitude that made me feel lighter, like I'd been carrying something heavy and I could finally set it down. I closed my eyes.

Matagal lang sigurong umepekto sa kaniya kaya siguro hindi pa siya nadadala ng charm ko. "Anong pwede kong gawin?" Tanong ko sa sarili habang tinutusok ang hotdog na kinakain ko. Pass midnight na. Nakaramdam ako ng gutom kaya bumaba ako para sana kumain. Pero tanging hotdog lang na hindi pa luto ang nasa REF. Wala kasi si Daddy dito. Umalis na naman silang dalawa ni Ate. Mas mabuti na 'yon.

Without depending on anyone… without seeking help from anyone. Diretso ang lakad ko palabas ng bahay nila. My heart is aching, not because I got insulted, but because of the fact that I feel like no one believes in me. Isang malalim at mabigat na paghinga ang pinakawalan ko. ‘It’s okay, Symphony. You can get through this… alone.’

"Saan ka na naman pupunta? Hindi ka na naman ba magpaparamdam? P-Pwede bang dito ka na l--" "I want to be alone," putol niya sa'kin. Naglabas ako ng malalim na buntong hininga bago nilabanan ang titig niya. "I-I know. Pero Yael nandirito kami. Nandirito ako. Pwede mo kaming pagsabihan. Pwede kang umiyak sa harap namin. K-Kase 'di ba mas gagaan ang pakiramdam 'pag may pinagsasabihan? B-Being alone sometimes feels lonely, Yael. I know you need someone that you--"

I was about to take another sip when I felt someone standing beside me. "Hi, belle," bati ng isang lalaki. Ang gwapo. Friendly ang dating. Napalingon ako sa likod. Ako ba ang kinakausap nito? "I'm talking to you and no one else," sabi ng lalaki sabay ngiti. "Oh, h-hi." Awkward akong ngumiti. I wasn't expecting to talk to anyone tonight, honestly. "Why are you alone? Are you also single just like me?"

Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala. “Kahit ang ganda ngang magpunta sa mga lugar na mapayapa, wala naman akong kasama. That’s depressing. I already felt so alone and yet I have no one when I’m in a place where my mind is running freely. I have a lot of things in mind when I go to different places and it sucks I have no one to say those things to.”

I mean… we should’ve just met on the shore or something. Pero lahat ng pagtataka at pagdududa ko ay nawala nang makita ko siyang naglalakad papalapit sa akin habang nakaupo ako sa isang restaurant. I plan to take them to eat before we leave pero… siya lang ma-isa ang naroon. “You’re alone,” puna ko nang nilapitan siya. I tried to look around pero wala ang kanyang maleta at maging ang aming mga magulang.