Novel & Cerita Actually I Was There Alone

Ilang buwan niya ng hindi ito nakausap kaya nagulat siya nang may kasintahan na pala ito. "Where are you? may kasama ka ba? pupuntahan kita," sambit niya at mabilis na tumayo. Nag-aalala siya sa kaibigan dahil ngayon lang ito umiyak sa kaniya. "I'm alone, i'm at D'Club," he said while sobbing.

Si Alfonso at Sameguil lang ako nagtitiwala. May pinuntahan kasi akong party. Pauwi na kami at nauuna ako sa kanila. Solo ko ang kotse ko ngunit napansin ko mayroon sumusunod sa ‘kin kaya niligaw ko at dito ako napunta malapit sa lugar na ito.

Pipeng saad ko na lang kahit alam ko naman na hindi niya iyon maririnig. I need to go alone there. I can do it by myself. Ang dami ng pinoproblema ni Vander at ayoko ng dumagdag pa. Things like this, I can handle it. Pinakiramdaman ko na ang aking paligid at hindi ko na maramdaman si Vander. Hindi ako huminto sa pagtakbo. Hanggang sa narating ko ang lugar at nakaharap na ako ngayon sa abandonadong bodega.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.

I just wish that you could give this little time to speak for myself and say my story. Kanina ay nagpaalam ako kay Athena. I told her I want to explore the beauty of this state somehow, and she immediately agreed. This is my first time going out alone. Unang beses kong lalabas nang hindi ko kasama si Athena. At si... Trevor. Pero mas mabuti na rin siguro ito, na magkaroon ako ng oras para sa sarili ko. Malayo sa kahit kanino. Kahit pa kay Athena.

Nang mapagod ay tahimik akong lumabas ng bahay yung hindi nila mapapansin, sa labas ng bahay nila ate ay may dalampasigan sa harapan ngunit malayo pa kaunti sa kanila. Nang mapagod ay naupo ako sa buhangin at tumitig sa buwan na bilog na bilog, huminga ako ng malalim dahil hindi ko maalis sa isipan ko ang naganap. "You're alone," pinigil ko ang paghikbi ng malakas ng marinig ang tinig ni Traise. "I want to be alone, bumalik ka na sa loob." Pilit kong hindi pumiyok dahil nakakahiya.

Tumalikod na ako at nagsimulang maglakad paalis. “Buti nalang walang ibang nakarinig. He just made my heart broke!” bulong ko sa sarili. Nagpatuloy ako sa paglalakad kahit 'di ko alam kung saan ako pupunta. This is the first time I'm going somewhere alone. Nasanay akong may makasama palagi. I'm dependent on kuya Lucky and Hope. Sa totoo lang hindi ko kayang mag-isa. I'm afraid to be alone.

Subalit paglingon ko nanlaki ang aking mata pagkakita sa lalaking katabi ko sa kama. “Ahhhhhh…pak!” malakas kong sampal gulat na gulat naman bumangon si ngunit ng makita ako parang wala lang hinaplos ang pisngi nasaktan. Si Atlas ang kasama ko? Paano kaya ito nangyari bakit magkasama kami? E, solo akong nagtungo Soltero bar. Mariin kong ipinikit ang aking mata upang alalahin ang nangyari wala talaga akong matandaan.

Pabagsak akong na upo sa paanan ng kama at walang ingay na umiyak. Saksi ang silid na ito kung ilang beses akong luha, kung gaano karami ang aking na iluha. I am here alone in the dark, no one can hear and see me, I felt so poor! Awang-awa ako sa sarili ko...

Buong-buo na tumanggap ng iba pang mga hamon. Akin ang babaing ito at walang magmamay ari sa kanyang kahit sinong lalaki. Ako lang. ****** INAYOS ko agad ang sarili ko nang matanaw ko si Mang Aboy sa di kalayuan na paparating sakay ng single nitong motor.