Novel & Cerita Alaric Vampire Diaries

Naramdaman kong pumasok kami sa kwarto at tunog pagbasag agad ang narinig ko. Pinilit kong iminulat ang mga mata ko. The first thing I saw is a man. A man who have a devil red eyes and a sharp fangs. A Vampire?

Maayos kaming nakapila at sabay-sabay na naglakad. Habang naglalakad kami ay may itim na usok ang lumabas kaya naman nagulat ang lahat. Nang mawala ang usok ay si Eliza lang pala. Binugahan niya kaming lahat ng itim na usok kaya napapikit ako. Nang imulat ko ang mga mata ko ay nasa harap na kami ng mansion ng mga Vampyres. "Vampyres! Inaanyayahan kong lumabas kayo ngayon din!" Eliza shouted. Ang lakas talaga ng loob niya.

Napapantastikuhan ko siyang tiningnan at sinubukang itulak ngunit mas naging matigas lang siyang nakatayo sa harapan ko. “You know what, I never believed that demons existed until I met you. You’re insane. I don’t belong to anyone else, Damon. No one owns me except myself. Not because you’re my fiancé, you have the full right to own me. You can own anyone; I won’t stop you, but not me.” Aalis na sana ako nang mabilis niya akong hilahin pabalik. Napadaing pa ako nang bumangga ang lower back ko sa counter. He put his hand on my neck as if he was about to choke me. Napansin kong madalas niyang gawin ’yon sa akin.

Gustong-gusto na niya na umalis sa kandungan ni Alaric pero hindi naman siya binibitiwan nito. Ramdam niya ang pagtango ni Alaric. Bumuntong-hininga ito bago nagsalita. "I almost forgot, Thirdy -" "Fuck you, Alaric! It's Tres! Not Thirdy!" Tumawa ang ibang kaibigan ni Alaric. "We need to go there tomorrow. Alam niyo naman, hindi pwede na mag-isa si Damon sa araw ng death anniversary ng pamilya niya."

“What happened? You don’t usually talk about women like this, bro.” Alaric clenched his fist. “I kissed her.” Natigilan si Damien, napatikhim si rafael, at halos mabilaukan naman si vincent. “You what?” Vincent blinked. “I kissed her,” ulit ni Alaric, this time mas malamig. “I wanted her to break. To see fear in her eyes. To remind her that she’s under me. My company. My rules.” Damien whistled. “Damn, man. That’s… harsh.”

Napansin naman ni mommy na tulala ako, sinabi ko na lang na masakit ang ulo ko. Matapos kumain ay nanood kami ng movies, gusto kong malibang sa mga nangyayari sa akin. Gusto kong malimutan ang lahat. Vampire, witch, warewolf, ghost? Ano pa ba ang kulang para matahimik na ang buhay ko. Bigla nanaman nagring ang phone ko. Hindi nakasave ang number pero sigurado akong si Elijah. Ilang missed calls ang ginawa niya na pinapatay ko lang.

turan nito habang ang mata ay windang na papalit-palit ang tingin sa amin ni Allecc. "Matapos ang mahabang panahon ang mortal na 'yan lang pala ang magpapa-tiklop sa 'yo," malulutong na saad ni Monica sa isang tabi. Nakataas ang kaliwang kilay nitong nakatingin sa amin. "Kung ano man ang dahilan mo Allecc, ang importante ay makukumpleto na ang grupong Uno matapos ang ilang dekada," nakangising saad ni Leonardo.

Pero mukhang matagal pa mangyayari ang bagay na iyon dahil sa pagkakaalala ko galit ang mga Adalwolf sa mga bampira. When his grandparents were still young they used to fight against vampires but then one day I accidentally killed them. I really didn't meant to kill them but when I saw them killed my father I was so mad and there's my mother near and almost losing her breath. The funny in this was after I killed them all of my powers were drained and my heart was also damaged.

𝙰𝚛𝚊𝚠 𝚗𝚊 𝚑𝚒𝚗𝚞𝚜𝚐𝚊𝚑𝚊𝚗 𝚔𝚘 𝚊𝚗𝚐 𝚖𝚊𝚐𝚞𝚕𝚊𝚗𝚐 𝚗𝚒 𝙴𝚕𝚊𝚛𝚒𝚜. "𝚉𝚎𝚗𝚗𝚘𝚗 𝚒𝚜 𝚝𝚑𝚎 𝚘𝚗𝚎 𝚠𝚑𝚘 𝚝𝚘𝚕𝚍 𝚖𝚎 𝚊𝚋𝚘𝚞𝚝 𝙺𝚊𝚎𝚕𝚒𝚝𝚑'𝚜 𝚕𝚎𝚊𝚟𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚗�

Matagal bago muling humarap si Ryven at seryosong tiningnan si Jasper. Maya-maya ay biglang tumawa si Jasper, hindi dahil masaya siya o pinapababa ang tensyon. He laughed sarcastically, tila may napagtanto ito. “Why didn’t I realized it sooner? You’re Ryven Verlian… Verlian, the criminals who were massacred by Lauriels, also a group of criminals.”