Aleatory Contract Novels & Stories

Sa puntong iyon, nagtapos si Helena, "Hindi ko na kakalkulahin ang eksaktong gastos kasama ka. Magkano man iyon, ang huling alok ko ay 40 billion dollars plus isang set ng AI models na may libreng upgrades at maintenance sa loob ng dalawampung taon. Kung ayos sa iyo, pwede na tayong pumirma ng kontrata ngayon." Pagkasabi nito, inilabas niya ang ilang nakaprint na kontrata at iniabot kay Harrison, sabay sabing, "Ito ang contract template. Ang kailangan lang natin ay punan ang eksaktong halaga ng pera at ang mga termino ng napagkasunduang pagbabalik ng interes. Pwede tayong magpatuloy kung interesado ka. Kung hindi, aalis na ako."

“Kayo… Kayong mag-asawang walang moral.” Sinabi ni Alex nang may sarkastikong tawa, “Kung kaya niyo kaming lokohin gamit ang isang pekeng kontrata, hindi din ba namin pwedeng gawin ‘yon? Tanda, sa tingin mo ba ang lahat ng tao sa mundong ‘to ay hangal? Ang tunay na kontrata ay narito.” Pagkatapos no’n, naglabas siya ng isa pang kontrata mula sa briefcase.

Dinampot n'ya iyon at binasa: 'From now on, you are free. you can leave the company anytime you want.' Naalarma at nabahala si marigold nang mabasa iyon. Dali-dali niyang tiningnan ang laman ng envelope. Napamaang s'ya nang makita ang lahat ng kontratang pinirmahan n'ya sa C.A, maging ang huling kontratang pinirmahan niya na may liquidated damages na 100 milyon ay naroon rin! at lahat iyon ay....... Original Copy.

Alam naman ni Ahleya na sobrang laki ng agwat ng mundo nila, pero dapat ba talaga ito maging ganun ka harsh? Bumuntong siya ng hininga at hindi pinansin si Alec na nagpipigil pa rin ng tawa. "Ano pong contract ang ibig niyong sabihin? 'Di ba binili niyo na po ako? Bakit may contract pa na kailangan?"

Natapos ang aming karera na nanalo siya and I congratulate him. Nagbago muli ang ekspresyon nito at bumalik na walang emosyon katulad kanina ngunit hindi ko na ito pinansin. Nakarating kami sa mansyon na may pagod kaya nanghingi kami ng maiinom. Nang mahimasmasan kaming dalawa ay nagsalita ito na nagpabigla sa akin. “Let’s have a deal. I’ll give you one billion but in return, you’ll leave me alone and forget the arrange marriage.” Sambit nito.

Sumaglit lang ako dahil alam nilang hindi ako pwedeng magtagal. "Let's start?" tanong ni Rafael nang makaupo na siya sa tabi ko. Tumango ako. Binuklat niya ang libro at ako naman ay hinanda ko ang notebook ko. "Let's start with this Negotiorum Gestio and Solutio Indebiti," aniya. Tukoy sa dalawang quasi-contract. Tumango ako at nakinig sa kaniya nang mag-explain na siya. "Did you understand?" tanong niya matapos ipaliwanag ang concept ng dalawa.

Luntian “Dapat agad ipaalam ng Party B ang anumang pangangailangan, alalahanin, o saloobin tungkol sa Party A at sa kanilang kasunduan para agaran itong matugunan ng Party A…” Naihanda ko na ang kontrata at kasalukuyan iyong binabasa ni Reyna sa gitna ng aming hapunan. Tumango ako sa binasa niya, ako ang naglagay noon. Isa sa tatlong mga kondisyon ko.

“ “Hindi ka ba natatakot na kunin ko lang ang pera at ang card at mawala?” tanong niya, na nakataas ang isang kilay. “ Hindi naman," sabi ni Riley, na nagkibit-balikat "Ito ay isang kasunduan sa pagitan ng dalawang marangal na tao, at itinuturing ko itong isang legal na umiiral na verbal na kontrata. Ibig sabihin, wala sa amin ang makakabalik sa aming salita. “

Tatanggapin ko na lang siguro. Nirireview ko ang nakalagay sa contact. Physical touch is needed just to convince na Fiance niya ako. Hindi na man siguro aabot sa kung ano man ang iniisip ko. Walang dapat makaalam ng contract namin. Okay lang, wala naman akong close friends. After a Year, we’ll call off the engagement for a very confidential reason. Check! Pag nagquit ako na wala pang one year ay babayaran ko siya nga 5Million. On the other hand naman, double pay ako. My pambayad naman ako if I quit. My iniwan si mommy sa aking 20 million so, keri na siguro yun. Hindi ko pa naman nagagamit yun.

At kahit wala kaming sentimental connection sa kasunduan naming iyon, hindi ko maiwasang kabahan tuwing naririnig ko ang ibang empleyado na bumubulong: “Si Miss Jil? Asawa na raw ni Sir?” “Totoo kaya ‘yon o tsismis lang?” “Pero grabe, ang swerte naman niya kay Sir Marxon.” Hinayaan ko na lang ang mga bulungan. Hindi ko kailangang ipaliwanag ang sarili ko. Basta alam ko ang totoo—na ito ay isang kontrata lang. Walang halong damdamin. Tama ba?