All These Time Or All This Time の小説・ストーリー

But this time, it will be different. ***

Siya ang sandalan, pahinga at ang kanlungan 'ko sa tuwing nakakapagod ang mundo. And I will love him with all the time, without interruption, without end. Until my very last breath. Only him.

May halong inis sa tono nito ng sabihin iyun. "Isn't it obvious?" Pagtataray niya dito na mas lalong ikinasama ng mukha nito. "Hindi ba unfair sa akin? Tatlong araw lang ang panahon ko kay Bright habang ikaw? Apat! At hindi lang yun, limang oras ko lang siyang pwedeng makasama." Diniinan pa talaga nito ang pagkakasabi ng salitang apat kaya nag-isang linya ang labi nya.

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.

hindi pa rin makapaniwalang saad ko habang nakatingin sa tatak noon. "It's nothing. We love you, the price is not important. Pinag-ipunan ko iyan ng matagal. Palagi ka kasing late, kaya binigyan kita ng relo para alam mo naman ang oras at saka para ipalala sa iyon na time is gold, huwag mong sayangin ang oras mo sa hindi ka naman gusto," wika ni Ate Raf.

Kailangan kong maitanong kung ano nang oras "Ano nang oras? Kailangan ko nang bumalik sa dorm baka hinahanap na ako nina ku—" hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng bigla siyang lumapit at sinabunutan ako "Ahh" sabay hawak ko sa buhok ko "You want to know what time it is!" Gigil na sabi niya "It's 9:47 p.m" tanging pag tango lang ang naisagot ko

she whisper huskily. Magmula sa araw na ito, sasabihin na niya iyon palagi, ipaparamdam niya at ipapakita sa mga ito kung gaano niya ang mga ito kamahal. She will never waste any single moment from now on. Isa pa sa narealized niya matapos ang mga nangyari ay ang kahalagahan ng oras. Time is so precious, at hindi dapat sayangin. "I love you more sweetheart." sa paos na boses ay sambit ni Adrian. "So much more!"

"Pagkumpas ng hangin Pag-awit ng mga ibon Pagbilis ng panahong, hindi mahabol-habol Hinihintay parin Ang tamang panahon Na mayakap, makapiling Makasamang muli... Ohhhh, ohhhhh, ohh-ohhh-uhh-ohh Ohhhh, ohhhhh, ohh-ohhh-uhh-ohh" "Kay gandang tinig, tila ba nawala ang sakit ng aking katawan ganoon din ang bigat na nararamdaman ko kanina sa aking ulo."

Sana bangungut lang ang lahat ng ito. ****** LMCD22

Tapos, mabilis niyang iniba ang usapan, kukuha daw siya ng makakain ko. Makalipas ang kalahating oras, bumalik siya na may dalang takeout. Isang sulyap at nakita kong ito ay mamantika na barbecue, mga pagkaing puno ng jalapenos, at maging ang pagkaing allergic ako. Noon pa man ay alam kong hindi siya kailanman nag-abala na alalahanin ang aking mga kagustuhan, ngunit ang realisasyon ay masakit pa rin. Tinabi ko yung pagkain. "Hindi ako nagugutom."