Where'd All The Time Go Meaning Novels & Stories

Sabi nila, time is gold. Pero sa mga sandaling iyon, habang nakaupo ako sa isang mamahaling swivel chair sa loob ng kwarto ni Nathan, pakiramdam ko ang oras ay gawa sa mabagal at natutunaw na semento. Isang oras. Isang buong oras kaming nagbabad sa loob ng silid na iyon habang naghihintay ng pagkakataon na lumabas ng hindi kahina-hinala.

Ang bilis lagi ng panahon. It seemed like only yesterday I was still in pain and was about to give-up. I felt like I experienced heart break all the time. But surprisingly though, I did what was necessary to move forward. Based sa experience, life would always hit you the hard way. Na parang feeling mo nalumpo ka not just physically but the whole aspect of your life? I do not want delays as much as possible kasi sayang sa oras, dahil sabi ko nga mabilis lang ang pagtakbo ng panahon. A day feels like just an hour, a month feels like a one or two weeks, and years now feels like few months. Ni hindi mo na nga mamalayan na magbabagong taon na naman o magbi-birthday ka.

sarkastikong sabi ni Nica at nagsilipilyo. Uminom ako ng tubig at saka nagbihis. Siyempre sasama pa rin naman ako. Ayokong maiwan mag-isa dito. Better use the time I reserved for this vacation. I am always busy. We are always busy. Kaya hangga't nandito na, mabuti pay susulitin ang panahon. I wonder if he will be there too. He is always a busy man and I bet his time is a diamond that no one could ever afford.

He continued preaching about my status. I rolled my eyes. Kung hindi ko lang siya kaibigan ay minura ko na siya. I heaved out a sigh and shook my head. The heavy feeling in my chest started to grow and swallow me. "I don't have enough time. Wala namang kasiguraduhan. Gusto ko kapag pinasok ko ang isang bagay, sigurado na ako. I don't like wasting my time." "Is that why you left them?"

O baka naman ay nagsawa na sa pang-iinis sa kaniya? Iba't ibang tanong ang pumapasok sa isipan niya ng mga oras na iyon. Mga tanong na walang makakasagot liban sa kaniya. Inalis na lamang niya sa isipan ang tungkol doon at ibinuhos na lamang ang buong atensiyon sa ginagawa. Mahaba pa ang maghapon para maubos lamang sa mga walang kuwentang bagay. Time is gold. She don't want to waste any single of her time just for nothing.

I wonder what happen if he finally meets his love of his life? Can't wait for that to happen. "Aayain lang kitang mag bar you know. Lagi ka kasing abala sa trabaho at kinalimutan mo na ang salitang Break Time o tamang sabihin time for yourself." Time for my self? Tss i don't need that. I rather than busy myself with the ton of papers than to enjoy and have fun. "No time for that."

tanong niya sa akin. Hindi na ako nagsalita pa at tumayo na ako upang kumuha ng baso para sa kanya. "You know what, Bernard, you can't say that you still have time. Because there is also this concept of: it's too late." Sabi nito sa akin at sinalinan na niya ng alak ang kanyang baso. "I know. Humahanap lang ako ng magandang tiyempo, at ang tiyempo na iyon ay bukas na." Sagot ko.

Ngunit ilang minuto na lang ang nakalipas ay hindi n'ya man lang ito nahanap. Nakalipas ang isang oras na pagmamasid sa mga nangyayari. Naiinip siyang tumayo. Napagtanto n'ya kasi na pirmahan na pala iyon ng mga pumayag nilang kapit-bahay. Ang buong akala niya ay kakausapin at ipaliwanag muna sa kanila kung ano ang mga condition sa pagpapalis sa kanila roon. Alam kasi n'ya na kahit magmatigas pa sya ay wala rin siyang magagawa. "Makauwi na nga lang. Sayang lang ang oras ko rito kakaupo. Ipinagliban ko lang ang pamamasyal namin para lang sa walang kwentang pagpupulong." bulong niya saka humakbang patungo sa exit ng eskwelahan. "Where are you going?"

( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ) Para bang mas maganda ng sayangin ang oras kasama ang tatlo. At uuwi rin ako agad upang bigyang oras naman ang pamilya ko...kahit na hindi ko alam kung ano ba ang bonding time namin? Madalas kapag kumakain sa hapunan at minsan nasa mood manood ng tv sa gabi habang nag-aasaran lang kaming mag kapatid. Ang simple lang. Hindi na kailangan lumayo pa't gumastos. Nasanay na kami sa gano'n.

Ang bigat-bigat sa loob ko. "Let it all go. I'll be just here, no judgment as well..." He tapped my back, giving comfort, and I just let it all go just like what he said. Iniyak ko lang iniyak habang inaalala ko ang mga panahon na masasaya pa kami, iyong panahon na wala pang ganoong problema, at kung paano rin ito nasira. Hindi ko matanggap, ang sakit-sakit, sobra.