Where'd All The Time Go Meaning の小説・ストーリー

Sabi nila, time is gold. Pero sa mga sandaling iyon, habang nakaupo ako sa isang mamahaling swivel chair sa loob ng kwarto ni Nathan, pakiramdam ko ang oras ay gawa sa mabagal at natutunaw na semento. Isang oras. Isang buong oras kaming nagbabad sa loob ng silid na iyon habang naghihintay ng pagkakataon na lumabas ng hindi kahina-hinala.

Siya nga, sinabing pantulog lang daw, pero bumili pa ng heels. "Traffic sa EDSA," sabi ko. "One week lang kami rito kaya hindi ko sasayangin ang oras kong bumiyahe nang ilang oras. Time is gold when you have a goal. Marami akong gagawin dito."

sarkastikong sabi ni Nica at nagsilipilyo. Uminom ako ng tubig at saka nagbihis. Siyempre sasama pa rin naman ako. Ayokong maiwan mag-isa dito. Better use the time I reserved for this vacation. I am always busy. We are always busy. Kaya hangga't nandito na, mabuti pay susulitin ang panahon. I wonder if he will be there too. He is always a busy man and I bet his time is a diamond that no one could ever afford.

And now, I am coming for him. *** mean time escape. ~~~ mean flashback, past , dreams or memories. Hope you clarified. 💕☺️

He continued preaching about my status. I rolled my eyes. Kung hindi ko lang siya kaibigan ay minura ko na siya. I heaved out a sigh and shook my head. The heavy feeling in my chest started to grow and swallow me. "I don't have enough time. Wala namang kasiguraduhan. Gusto ko kapag pinasok ko ang isang bagay, sigurado na ako. I don't like wasting my time." "Is that why you left them?"

O baka naman ay nagsawa na sa pang-iinis sa kaniya? Iba't ibang tanong ang pumapasok sa isipan niya ng mga oras na iyon. Mga tanong na walang makakasagot liban sa kaniya. Inalis na lamang niya sa isipan ang tungkol doon at ibinuhos na lamang ang buong atensiyon sa ginagawa. Mahaba pa ang maghapon para maubos lamang sa mga walang kuwentang bagay. Time is gold. She don't want to waste any single of her time just for nothing.

Ngunit ilang minuto na lang ang nakalipas ay hindi n'ya man lang ito nahanap. Nakalipas ang isang oras na pagmamasid sa mga nangyayari. Naiinip siyang tumayo. Napagtanto n'ya kasi na pirmahan na pala iyon ng mga pumayag nilang kapit-bahay. Ang buong akala niya ay kakausapin at ipaliwanag muna sa kanila kung ano ang mga condition sa pagpapalis sa kanila roon. Alam kasi n'ya na kahit magmatigas pa sya ay wala rin siyang magagawa. "Makauwi na nga lang. Sayang lang ang oras ko rito kakaupo. Ipinagliban ko lang ang pamamasyal namin para lang sa walang kwentang pagpupulong." bulong niya saka humakbang patungo sa exit ng eskwelahan. "Where are you going?"

( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ) Para bang mas maganda ng sayangin ang oras kasama ang tatlo. At uuwi rin ako agad upang bigyang oras naman ang pamilya ko...kahit na hindi ko alam kung ano ba ang bonding time namin? Madalas kapag kumakain sa hapunan at minsan nasa mood manood ng tv sa gabi habang nag-aasaran lang kaming mag kapatid. Ang simple lang. Hindi na kailangan lumayo pa't gumastos. Nasanay na kami sa gano'n.

Ang bigat-bigat sa loob ko. "Let it all go. I'll be just here, no judgment as well..." He tapped my back, giving comfort, and I just let it all go just like what he said. Iniyak ko lang iniyak habang inaalala ko ang mga panahon na masasaya pa kami, iyong panahon na wala pang ganoong problema, at kung paano rin ito nasira. Hindi ko matanggap, ang sakit-sakit, sobra.

Iba talaga pag nag tatrabaho ka! Ang bilis ng oras kapag papasok, pero kapag uwian ang tagal ng oras! Time is gold talaga kapag papasok. Wala akong magagawa dahil ginusto ko'to eh. Pagkababa ko galing kwarto naabutan ko pa si dad na nagkakape at nagbabasa ng newspaper. Tumingin ako sa paligid doon ko napansin wala pa din si kuya?