The Time Has Come Novels & Stories

Mananahimik na sana ako pero may muli na namang pumasok sa isip ko. “Eh… paano? I mean, gahol ka na sa oras. You said na seven p.m. ang simula ng party, ‘di ba? Ano’ng oras na, o. Bibiyahe pa tayo. Hindi natin alam kung ano’ng oras na tayo makakarating doon ‘tapos magbibihis ka pa once we get there. Kung bakit kasi nag gym ka pa alam mo namang may occasion kang kailangan attend-an. O kahit sana man lang, inagahan mong pumunta at umalis sa gym na iyon.” pagsesermon ko.

Bukas na bukas, tatakas na ako. Kinabukasan maaga akong gumising. Kaagad naman akong naligo at nagpalit ng damit na ibinigay nito saakin. Kaunting oras na lang I'll be free. Pagdating ng tanghali, dinalhan nya ako ng makakakain. Agad ko naman itong kinain dahil kailangan ko ng lakas para sa pagtakas ko mamayang gabi. The time has come. Alas diyes na ng gabi. Agad akong lumapit sa may pintuan. Gusto kong magtatalon sa tuwa nang matanawan kong hindi ito nakalock. Thanks, God.

Pagpunta •• Sa pagkakataon naman na ito, ako naman ang naging abala ulit. OT sa trabaho tapos abala sa system namin. Doon ko na lang napagtanto na time is precious at time is gold. Daniel Elizabeth Valdez: Can we go for a street food date today? "Oh hala!" pagkabigla ko no'ng makita ko ang message ni daniel sa akin mga fifteen minutes ago.

'Come home early today. Exactly 7 in the evening. I have an announcement and decision to make. Don't be late.' Napakunot na lamang ako ng noo. Ano kaya ang sasabihin niya? Napakibit balikat na lamang ako at huminga ng malalim bago tumayo sa aking kinauupuan.

“And because some things take time.” Tahimik si Callyx, tila pinag-iisipan ang “time” na konsepto. “But I have time,” wika niya, seryoso. “I can wait long. But… can you talk to Daddy about it? Please? So I know if I should keep waiting.”

At halos lumuwa ang kanyang mata ng makita ang oras. It's already 11:45 in the evening. Gosh, ganoon na sila katagal roon? Or am I just too occupied not to notice the time? Isang hakbang ni Harper ang pagitan nila. “I’ll be going now.” Mahina ang pagkakasabi nito. Naramdaman ni Amari ang pagdampi ng labi nito sa kanyang noo, dahilan para mapapikit siya ng mga mata.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

pagbabanta niya. Napahalakhak lamang ito at napapailing. Alam niyang anumang sasabihin niya ay isa lamang pagsasayang ng oras. “Any last words?” maya-maya ay untag nito sa kaniya. Nasulyap ito sa suot na relo. “Your time is running out, so say it quickly before you missed your chance.”

"Halika na, umalis na tayo dito. Babayaran ko na yang nainom mo." "S-sandali, Pare inom muna tayo." paanyaya pa nito "Mag-check-in ka na sa hotel dahil uuwi na rin ako pagkatapos. It's getting late Jude." Ngumisi ito sa kanya matapos niyang sabihin iyon. "Since when did you care about time? Huh, siguro ang saya-saya ng buhay mo ngayon na may asawa ka na." Sumalampak ito sa pagkaka-upo sa sahig ng matumba mula sa counter ng bar "You know I envy you. You had the life I want right now. You had the woman I've been wanting for so many years."

“Parang nagmamadali ka ah.” “May imi-meet lang,” sagot ko habang inaayos ang relo ko. “Is there something wrong?” “Wala naman,” sabi niya habang lumapit sa mesa ko. “Darating ang mga package from WorldTime para kay Mitch.”